II SA/Gd 813/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 maja 2003r., Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 8 listopada 2000r. Nr [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późno zm.) oraz art. 104 Kpa nakazał W. K. rozbiórkę drewnianego kiosku handlowego samowolnie postawionego w P. G. przy ul. [...]. W dniu 13 września 2002r. W. K. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 8 listopada 2000r. Wskazał, że nie otrzymał decyzji, ponieważ przebywał u rodziców w E. od dnia 2 listopada 2000r., gdyż jego ojciec przebywał w szpitalu, a matka od siedmiu lat poruszała się na wózku inwalidzkim. Ojciec zmarł w dniu 27.02.2000r., natomiast matka w dniu 4.02.2002r. Postanowieniem z dnia 12 maja 2003r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Budowlany odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 8 listopada 2000r. W uzasadnieniu wskazano, iż decyzja organu pierwszej instancji wysyłana była do W. K. w listopadzie 2000r., a następnie w styczniu i lutym 2001r. Wobec prawidłowego zawiadomienia o przesyłce awizem z dnia 9 listopada 2000r. organ uznał, że doręczenie nastąpiło w dniu 16 listopada 2000r. Termin do wniesienia odwołania upłynął 30 listopada 2000r. Zgodnie z art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, w razie uchybienia terminu, należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę taką należy złożyć w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności. Ponieważ strona nie dokonała czynności tzn. nie wniosła odwołania od decyzji jednocześnie z wnioskiem, nie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył W. K. wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący stwierdził, że od 2 listopada 2000r. przebywał w E. w związku z chorobą rodziców. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53 poz.1271 z późno zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 58 § 1 i 2 Kpa stanowi, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy; prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu jednocześnie dopełniając czynności, dla której określony był termin. Z powyższego wynika, że przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są: 1) wniesienie pisma z wnioskiem przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, 2) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, 3) dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie. W ocenie Sądu prawidłowo uznał organ odwoławczy, że skarżący wbrew treści art. 58 Kpa równocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie dokonał tej czynności, a mianowicie nie złożył odwołania od decyzji. Czynność procesową należy natomiast dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu. Niezależnie od tego wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, jak wymaga tego cytowany art. 58 Kpa, okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Z jego twierdzeń zawartych we wniosku wynika jedynie, że od 2 listopada 2000r. przebywał w E. w związku z chorobą rodziców. Nie zmienił przy tym adresu zamieszkania. Przywrócenie terminu może nastąpić jeżeli uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dokonując oceny tego warunku należy mieć na uwadze obiektywny miernik staranności. Chodzi mianowicie o staranność jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Skarżący nie uprawdopodobnił, że wystąpiła przeszkoda, której nie mógł przezwyciężyć przy dołożeniu nawet największego wysiłku. Osoba dbająca należycie o swoje interesy powinna natomiast zabezpieczyć sposób odbioru korespondencji w razie dłuższej nieobecności w miejscu zamieszkania, tym bardziej w sytuacji, gdy toczy się postępowanie administracyjne z jej udziałem, a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, ze zgodnie z art. 41 Kpa w toku postępowania strony mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie adresu. Możliwe jest również wskazanie adresu do korespondencji, który nie musi być adresem zamieszkania. Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji i wyroku.