II SA/Gd 818/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. i E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić L. S. i E. S. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. L. i E. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dniu 20 listopada 2008 r. skarżący odebrali przesyłkę (dokument zawierający zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki – k. 10 akt), w której znajdowały się: pismo z dnia 17 listopada 2008 r. zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, pismo z dnia 17 listopada 2008 r. wzywające do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie dwóch egzemplarzy jej odpisów wraz z pouczeniem oraz odpis odpowiedzi na skargę organu. W dniu 26 listopada, a więc z zachowaniem terminu, skarżący uiścili wpis sądowy. Jednakże braki skargi nie zostały uzupełnione. W tej sytuacji, postanowieniem z dnia 5 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę odrzucił, nakazując zwrócić jednocześnie skarżącym uiszczony wpis sądowy. Postanowienie niniejsze skarżący odebrali w dniu 15 stycznia 2009 r. W piśmie z dnia 19 stycznia 2009 r. (złożonym osobiście w Sądzie w dniu 20 stycznia 2009 r.) skarżący zwrócili się z prośbą o przywrócenie terminu do uzupełnienia powyższych braków. Motywując tą prośbę wskazano, że adresowana do skarżących korespondencja sądowa z dnia 17 listopada 2008 r. zawierała jedynie informację o konieczności uiszczenia opłaty z tytułu wpisu, w kopercie brakowało zarządzenia, że należy jeszcze uzupełnić braki skargi. O tym, że wystąpiły braki formalne i należy je uzupełnić skarżący dowiedzieli się, jak podali, z akt sprawy, przeglądając je w siedzibie Sądu. Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 30 stycznia 2009 r. zwrócono się do starszego Sekretarza A. D. o złożenie wyjaśnień w sprawie wykonania zarządzenia z dnia 17 listopada 2008 r. dotyczącego uzupełnienia braków formalnych skargi. W piśmie z dnia 2 lutego 2009 r. A. D. wyjaśniła, że 17 listopada wysłała do skarżących E. i L. S. trzy pisma: odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500zł, odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. Odpisy tych trzech pism znajdują się w aktach sprawy. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki (k. 10 akt) znajduje się informacja, jakie dokumenty zawierała przesyłka, którą odebrali skarżący i wynika z niej, że te trzy pisma do nich zostały wysłane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Z uwagi na fakt, że trzy ostanie przesłanki uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu zostały spełnione, należy rozważyć, czy stronie można zarzucić zawinienie w uchybieniu terminu (pierwsza z wymienionych przesłanek). W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi można zaliczyć: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, lub też mylne pouczenie przez sąd o trybie i sposobie złożenia środka zaskarżenia. Oczywiście, katalog przyczyn niezawinionych przez stronę, dających podstawę do przywrócenia terminu jest otwarty, nie mniej jednak – w okolicznościach konkretnej sprawy należy badać przyczynę uchybienia w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. W ocenie Sądu, okoliczność zaoferowana przez skarżących, jako usprawiedliwiająca opóźnienie w uzupełnienie braków formalnych skargi, nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przeprowadził postępowanie wyjaśniające, by ustalić, jakie faktycznie pisma zostały wysłane do skarżących w przesyłce, którą odebrali oni w dniu 20 listopada 2008 r. W kontekście oświadczenia złożonego przez sekretarza sądowego, wykonującego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, uznać też należy, że nie jest wiarygodne twierdzenie skarżących, iż przesyłka nie zawierała zobowiązania do uzupełnienia braków skargi. W aktach sprawy na k-17 znajduje się adnotacja o wysłaniu w dniu 17 listopada 2008r. na adres skarżących wezwania do usunięcia braku skargi z tej samej daty. W ocenie Sądu, skarżący otrzymali w przesyłce sądowej trzy pisma, w tym także wezwanie do uzupełnienia braków skargi. Świadczy o tym nie tylko oświadczenie pracownika, który wykonywał zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, ale także, powołana adnotacja o wysłaniu zarządzenia dotyczącego braku, a w szczególności adnotacja na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki (k. 10 akt), z którą skarżący też mogli się zapoznać odbierając przesyłkę, a z której wynika, że zawierała ona trzy pisma sądowe, w tym także wezwanie do uzupełnienia braków. Potwierdzenie to w rubryce rodzaj przesyłki wymienia wezwanie do usunięcia br. skargi i o wpis 500zł, 1 egz. odpisu odp. na skargę. W tym stanie sprawy uznając, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 a contrario ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.