II SA/Gd 82/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Protokolant Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. D. na decyzję Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej z dnia 12 grudnia 2002 roku nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1. oddala skargę w części dotyczącej zdolności do służby wojskowej 2. w pozostałej części skargę odrzuca. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 21 listopada 2002 r. rozpoznała u P. D. schorzenie powodujące niezdolność do służby wojskowej – zespół wypadania płatka zastawki dwudzielnej (§ 38 pkt 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach – Dz. U. Nr 57 poz.278 ze zm.) i uznała, że jest on niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju – kategoria "D". Nadto Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska określiła, że rozpoznane schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. W odwołaniu od powyższego orzeczenia P. D. zakwestionował je wskazując, iż jest w stanie odbywać służbę wojskową. Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2002 r. utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. P. D. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionował orzeczenia organów obu instancji wskazując m.in., że przyczyna niezdolności powstała w związku z pełnioną przez niego służbą. Orzeczenie o niezdolności do służby wojskowej w czasie pokoju powoduje, że skarżący ma znacznie ograniczone możliwości znalezienia pracy. Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. skarżący podtrzymał skargę oraz podał, że jego intencją było ustalenie związku między schorzeniem a służbą wojskową i spowodowanie uregulowania stosunku do służby wojskowej. Ponadto sprecyzował, że mimo to skarży obie części decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga jest niedopuszczalna w części dotyczącej ustalenia związku schorzeń ze służbą wojskową. W myśl art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 cytowanej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 tego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. (Sygn. akt III ZP 9/99 OSNP 2000/5/167) zaprezentowany został pogląd, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Zdaniem Sądu, niniejszy pogląd zachował swoją aktualność również na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy ono zagadnienia związku choroby ze służbą wojskową w istocie regulowane jest przez przepisy prawa ubezpieczeń społecznych, co pozwala na przyjęcie, że orzeczenie tej komisji - jeżeli w swej treści zawiera ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową - ma swoisty charakter prawny i wobec tego w tej właśnie części powinno być poddane tym regułom proceduralnym (w zakresie możliwości skierowania sprawy na drogę sądową), które właściwe są dla ubezpieczeń społecznych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jest to sprawa podlegająca właściwości sądów powszechnych stosownie do treści art. 2 k.p.c. oraz art. 4778 k.p.c. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w punkcie 2 sentencji.