II SA/Gd 82/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek – Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P.Ś, E.Ś na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 24 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. E. Ś. i P. Ś. we wniesionych oddzielnie skargach, zarejestrowanych pod sygn. akt II SA/Gd 82/21 i 83/21, a połączonych postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 listopada 2021 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Gd 82/21, zaskarżyli decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 grudnia 2020 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) decyzją z 29 marca 2017 r. nakazał E. Ś. i P. Ś. rozbiórkę obiektu budowlanego - pomieszczenia o wymiarach 5,10 m x 4,00 m, dobudowanego do istniejącego obiektu budowlanego, zlokalizowanego na działce nr [..] położonej w m. B. przy ul. D., wykonanego bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę. Wcześniej, organ ten postanowieniem z 8 lipca 2015 r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy przedmiotowym obiekcie i nałożył na P. Ś. obowiązek przedstawienia określonych w postanowieniu dokumentów. Termin wykonania zobowiązania został postanowieniem z 11 lipca 2016 r. przedłużony do 31 grudnia 2016 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) decyzją z 16 listopada 2017 r. uchylił decyzję rozbiórkową organu I instancji z 29 marca 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że postanowieniem z 8 lipca 2015 r. obowiązek został nałożony tylko na P. Ś., natomiast decyzja rozbiórkowa nakłada obowiązek rozbiórki także na E.Ś. (obok P. Ś.). W ocenie organu odwoławczego nałożenie obowiązku w obu tych rozstrzygnięciach na rożnych inwestorów należy uznać za wadliwe. Organ odwoławczy wskazał również, że w ponownie prowadzonym postanowieniu należy prawidłowo określić przedmiot postępowania, mając na uwadze to, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem. Postanowieniem z 18 marca 2019 r. PINB wstrzymał roboty budowlane przy obiekcie budowlanym - pomieszczeniu dobudowanym do istniejącego obiektu budowlanego, zlokalizowanego na działce nr [..] położonej w m. B. przy ul. D. wzniesionym bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na E. Ś. i P. Ś. obowiązek przedstawienia w terminie do 31 lipca 2019 r. m.in. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego. Skarżący w piśmie z 10 grudnia 2019 r. wnieśli do organu pierwszej instancji o wszczęcie na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do obiektu budowlanego (przybudówki) zlokalizowanego na działce nr [..] w B. poprzez nałożenie na E. Ś. i P. Ś. obowiązku przedstawienia w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r.: a) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od Wójta Gminy; b) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi; c) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z 20 stycznia 2020 r. PINB nakazał E. Ś. i P. Ś. rozbiórkę pomieszczenia o wymiarach 5,10 m x 4,00 m dobudowanego do istniejącego obiektu budowlanego, zlokalizowanego na działce nr [..] położonej w m. B. przy ul. D., wybudowanego bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę. Organ ustalił, że na działce nr [..], której właścicielami są skarżący, znajduje się m.in. obiekt budowlany – hala, co do której prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne oraz wiata, w stosunku do której również prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne. Organ stwierdził, że dobudowane pomieszczenie zostało wykonane z płaskiej blachy i elementów stalowych, przymocowanych do stóp fundamentowych za pomocą śrub i pokryte jest płytą falistą, z posadzką betonową. Obecnie w pomieszczeniu znajduje się prasa mimośrodowa, zwijarka do blach. Pomieszczenie pełni funkcję gospodarczą, nie odbywa się tam produkcja - według oświadczenia P.Ś., który oświadczył też, że pomieszczenie zostało wykonane w 1995 r., a na jego wykonanie nie posiada pozwolenia od właściwego organu. W odniesieniu do wniosku skarżących z 10 grudnia 2019 r. PINB wyjaśnił, że obecnie prowadzone postępowanie administracyjne jest właśnie postępowaniem legalizacyjnym w stosunku do pomieszczenia wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. E. i P. Ś. jako inwestorzy przedmiotowego pomieszczenia nie przedstawili dokumentów wskazanych w postanowieniu z 18 marca 2019 r., co uniemożliwiło w ocenie organu dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. W związku z tym, wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego w stosunku do tego samego obiektu i już zastosowanej procedury legalizacyjnej jest bezprzedmiotowe. Rozpoznając odwołania skarżących na ww. decyzję organu I instancji, decyzją z 24 grudnia 2020 r. WINB uchylił decyzję PINB z 20 stycznia 2020 r. i nakazał E. Ś. i P. Ś. rozbiórkę budynku o wymiarach 5,10 m x 4,00 m, dobudowanego do istniejącego obiektu budowlanego, zlokalizowanego na działce nr [..] w m. B. przy ul. D. Organ ustalił, że budynek ten pełni funkcję gospodarczą i został w 1995 r. dobudowany do istniejącego budynku, a uzyskanie pozwolenia na jego budowę było konieczne uzyskania zarówno w dacie budowy, jak i w dacie wydania decyzji. Inwestorzy taką decyzją nie legitymują się. Organ stwierdził, że skoro zobowiązani nie przedłożyli żądanych dokumentów, organ pierwszej instancji był zobligowany do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku, dobudowanego do istniejącego budynku. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jego decyzja nie narusza art. 139 k.p.a., ponieważ nie zmienił zakresu wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia, a jedynie doprecyzował charakterystykę i prawidłowo określił przedmiot postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że skarżący brali czynny udział w postępowaniu. E. Ś. i P. Ś. we wniesionych oddzielnie jednobrzmiących skargach, zaskarżyli decyzję WINB z 24 grudnia 2020 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zdaniem skarżących, wnoszących o uchylenie zaskarżonej decyzji, w sprawie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, czego organ nie uwzględnił, naruszając tym samym wskazany przepis. Zarzucono również organowi naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uchyleniu w całości decyzji PINB z 20 stycznia 2020 r. i orzeczeniu co do istoty sprawy poprzez nakazanie rozbiórki, podczas gdy zarzuty sformułowane w odwołaniu uzasadniały uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie. - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, - art. 7 k.p.a., art. 11, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 84 § 1 k.p.a., art. 86 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu zgromadzenia przez organ pierwszej instancji całości materiału dowodowego i niewyjaśnieniu przez organ pierwszej instancji wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, - art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu decyzji z 20 stycznia 2020 r., - art. 48 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżących organy zaniechały zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania administracyjnego i o czynnościach dowodowych podejmowanych w sprawie przez organ pierwszej instancji, a organ pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu jego decyzji rozbiórkowej z 29 marca 2017 r., nie mógł uznać okoliczności stanu faktycznego przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia za udowodnione, ponieważ nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne, stronie nie zapewniono możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i zgłoszenia uwag i zastrzeżeń co do zupełności materiałów dowodowych. Wskazano też, że organy obu instancji nie zgromadziły całości materiału dowodowego, gdyż nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia, czy na działce nr [..] wybudowano nowy obiekt, czy tylko wyremontowano istniejące pomieszczenie. W odpowiedzi na skargi wniesiono o ich oddalenie wskazując, że E. i P. Ś. brali czynny udział w postępowaniu, co wynika z akt sprawy. Zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy zostało wydane przed wydaniem decyzji. Ponadto, pismem z 10 grudnia 2020 r. inwestorzy wypowiedzieli się w sprawie materiałów dowodowych. Także w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono że, postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane jest postępowaniem legalizacyjnym, kontynuowanym i ponownie rozpatrzonym po wydaniu decyzji uchylającej organu odwoławczego, w związku z tym nie ma potrzeby jego wznawiania. Organ stwierdził też, że nie tylko podał na wstępie podstawę wydania decyzji, ale także na końcu uzasadnienia przytoczono brzmienie przepisów. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku wszczęcia postępowania uznano, że jest on niezrozumiały, ponieważ odnosi się do decyzji wydanych w 2017 r., w pierwszym obrocie sprawy. Wskazano też, że postępowanie administracyjnego zostało wszczęte przez organ pierwszej instancji pismem z 30 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) z 24 grudnia 2020 r., na mocy której uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) z 20 stycznia 2020 r. i nakazano skarżącym rozbiórkę budynku o wymiarach 5,10 m x 4,00 m, dobudowanego do istniejącego budynku, zlokalizowanego na działce nr [..] w B. przy ulicy D. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r., bowiem zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed 19 września 2020 r.), stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2). W myśl art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5). Przekładając powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy PINB wszczął postępowanie legalizacyjne, o którym mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Był do tego uprawniony, ponieważ – co nie jest sporne w sprawie – inwestorzy wykonując w 1995 r. roboty budowlane związane z rozbudową budynku o dodatkowe pomieszczenie nie uzyskali decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem dobudówka powstała w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie zaś z art. 28 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w 1995 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 (ust. 1). Do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jest wymagane opracowanie projektu budowlanego (ust. 2). Objęte postępowaniem roboty budowlane związane z wykonana rozbudową budynku nie były objęte żadną z kategorii 9 zwolnień przedmiotowych, wynikających z art. 29 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 48, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W obecnym stanie prawnym budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego). Jednocześnie, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Przebudowa jest definiowana w art. 3 pkt 7a ustawy jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wykonane przez skarżących roboty budowlane związane więc faktycznie z dobudowaniem do istniejącego budynku pomieszczenia wiążą się niewątpliwie ze zmianą takich jego charakterystycznych parametrów, jak kubatura i powierzchnia zabudowy, co oznacza, że należy je potraktować jako rozbudowę budynku, na którą wymagane było pozwolenie na budowę. W myśl bowiem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, o czym mowa była powyżej, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte 30 sierpnia 2013 r. Następnie, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z 8 lipca 2015 r. PINB wstrzymał roboty budowlane i nałożył na P. Ś. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w terminie do 31 grudnia 2015 r., przedłużonym do 30 czerwca 2016 r., a następnie do 31 grudnia 2016 r. Decyzją z 27 marca 2017 r. PINB nakazał inwestorom rozbiórkę, przy czym decyzja ta została uchylona decyzją WINB z 16 listopada 2017 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W drugim obrocie tej samej sprawy postanowieniem z 18 marca 2019 r. PINB wstrzymał roboty budowlane i nałożył na oboje skarżących obowiązki związane z przedłożeniem dokumentów w terminie do 31 lipca 2019 r., w decyzji o warunkach zabudowy oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego. Decyzją z 20 stycznia 2020 r. PINB nakazał skarżącym rozbiórkę "pomieszczenia". Natomiast decyzją z 24 grudnia 2020 r. WINB uchylił tą decyzję i nakazał skarżącym rozbiórkę budynku dobudowanego do istniejącego budynku. Wobec przedstawionego stanu faktycznego sprawy organy niewątpliwie umożliwiły skarżącym zalegalizowanie popełnionej samowoli budowlanej zgodnie z brzmieniem art. 48 Prawa budowlanego. Zauważyć należy, że nakaz rozbiórki stanowi najdalej idącą sankcję dla inwestora, a organy powinny dążyć do umożliwienia legalizacji inwestycji, jeśli ta spełnia wymogi wynikające z Prawa budowlanego i innych przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Skarżący nie ustosunkowali się jednak do postanowienia z 18 marca 2019 r. zamiast tego, wnosząc w dniu 10 grudnia 2019 r. o wszczęcie wobec nich postępowania legalizacyjnego i nałożenie obowiązków, m.in. przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy czy czterech egzemplarzy projektu budowlanego. Złożony przez skarżących wniosek o wszczęcie postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do tego samego obiektu i zakresu prac był więc bezskuteczny, skoro od 2013 r. toczyło się postępowanie w tym samym przedmiocie, wszczęte przez organ z urzędu, o czym strony były poinformowane, będąc adresatem licznych czynności związanych z tym postępowaniem (choćby np. postanowienia z 18 marca 2019 r.). Ostatecznie zatem, brak aktywności skarżących w związku z nieprzedłożeniem stosownych dokumentów, umożliwiających legalizację, stanowił powód wydania decyzji rozbiórkowej. Zdaniem Sądu, wydane w sprawie decyzje, mimo że zawierają uchybienia w zakresie precyzyjnego zakwalifikowania wykonanych robót budowlanych jako stanowiących rozbudowę istniejącego budynku, o część budynku o wymiarach 5,10 x 4,00 m, ostatecznie uznać należy za prawidłowe. Uchybienie to bowiem nie ma bowiem wpływu na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że rozbudowa, zgodnie z cytowanym wyżej art. 3 pkt 6 ustawy jest rodzajem budowy, a w okolicznościach niniejszej sprawy bez wątpienia odnosiła się ona do budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi, wskazujący na naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, a w szczególności - że organ zaniechał zawiadomienia wszystkich stron o jego wszczęciu. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 30 sierpnia 2013 r., które zostało doręczone obojgu skarżącym 2 września 2013 r. (vide: zwrotne potwierdzenia odbioru). Z kolei, brak umożliwienia wypowiedzenia się przez skarżących co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w drugiej instancji nie stanowi o naruszeniu art. 10 k.p.a. w sytuacji, gdy organ ten nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego. Natomiast w odniesieniu do przywołanego przez skarżących art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. sąd zauważa, że strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu może żądać wznowienia takiego postępowania zakończonego ostateczna decyzją. Jednakże wyłącznie ta strona ma uprawnienie do złożenia wniosku w tej sprawie do właściwego organu administracji, który zainicjuje odrębne postępowanie administracyjne. Natomiast, powołanie tej podstawy wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) w skardze na decyzję wydaną w postępowaniu zwykłym, nie przesądzając o jej zasadności lub nie, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadminsitracyjnym, bowiem – jak już to wskazano – tylko strona ma uprawnienie do zainicjowania takiego postępowania przed organem administracji, co wyklucza możliwość działania z urzędu - tak przez te organy, jak i sąd. Podobnie, niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu prawidłowego zakwalifikowania spornego obiektu. Wyjaśnić należy, że organy nadzoru budowlanego są organami wyspecjalizowanymi w sprawach z zakresu prawa budowlanego i do zakresu działania należy właściwa kwalifikacja kontrolowanych obiektów. A zatem zarzut nieustanowienia biegłego w tym zakresie jest nieusprawiedliwiony. Skutku nie mógł również odnieść wniosek o wszczęcie postępowania legalizacyjnego z 10 grudnia 2019 r. w sytuacji, gdy postępowanie to toczy się nieprzerwanie od 2013 r., o czym mowa była powyżej. Wbrew stanowisku skarżących sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez organy w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynika sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).