II SA/Gd 820/05

PostanowienieWSA w Gdańsku2006-08-09

Skład orzekający: Sędzia NSA Zdzisław Kostka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na zarządzenie Wojewody w przedmiocie utworzenia rezerwatu przyrody, wydane na podstawie aktu prawa miejscowego, jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa?
Ratio decidendi
Skarga na zarządzenie Wojewody, będące aktem prawa miejscowego, jest dopuszczalna tylko po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru, do usunięcia naruszenia prawa. Skoro skarżący nie spełnili tego wymogu formalnego, ich skarga jest niedopuszczalna.
Stan faktyczny
Skarżący A. i A. B. wnieśli skargę na zarządzenie Wojewody z dnia 30 listopada 1999 r. w przedmiocie utworzenia rezerwatu przyrody, zarzucając m.in. brak poinformowania ich o zamiarze utworzenia rezerwatu na ich gruntach. Skarżący nie wezwali Wojewody ani Prezesa Rady Ministrów do usunięcia naruszenia prawa, co było warunkiem dopuszczalności skargi na akt prawa miejscowego.
Rozstrzygnięcie
Sąd postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i A. B. na zarządzenie Wojewody z dnia 30 listopada 1999 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia rezerwatu przyrody postanawia odrzucić skargę. Skarżący A. i A. B. wnieśli skargę na zarządzenie Wojewody w przedmiocie utworzenia rezerwatu przyrody, wydane na podstawie art. 39 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. .U. nr 91 poz. 577) w związku z art. 23 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 1991 r. nr 114 poz. 492 ze zm.). Ze skargi wynika, iż skarżący zarzucają organowi m.in. brak poinformowania ich o zamiarze utworzenia rezerwatu na terenie gruntów, których skarżący są właścicielami. W piśmie z dnia 10 października 2005 r. skarżący oświadczyli, że zwracali się do Wojewody z wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa wywołanych zaskarżonym zarządzeniem w piśmie, wystosowanym także w ich imieniu, Społecznego Komitetu Obrony Praw Własności Nieruchomości Przylegających do Zatoki w Dzielnicy S. we W. z dnia 22 grudnia 2004 r. W piśmie z dnia 26 czerwca 2006 r. skarżący oświadczyli ponadto, że nie zwracali się do Prezesa Rady Ministrów z wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa wywołanych zaskarżonym zarządzeniem. Stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. nr 80 poz. 872 ze zm.) każdy, czyjego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej - a takim aktem prawa miejscowego jest zaskarżone zarządzenie - może po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem skargi na akt prawa miejscowego ustanowiony przez wojewodę, skarżący winien wezwać wojewodę lub organ upoważniony do uchylenia przepisu w trybie nadzoru do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący, co przyznali w powołanych pismach, nie wezwali do usunięcia naruszenia prawa ani Wojewody ani Prezesa Rady Ministrów, będącego zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie władnym do uchylenia w trybie nadzoru aktu prawa miejscowego ustanowionego przez wojewodę. Za wezwanie takie nie można uznać powołanego przez skarżących pisma z dnia 22 grudnia 2004 r. dlatego, że nie pochodzi ono od skarżących. Skarżący nie spełnili zatem warunku, od którego w myśl powołanego art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie zależy dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego ustanowiony przez wojewodę. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga skarżących jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30-sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) odrzucił ją.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło