II SA/Gd 823/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 września 2020 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich z 4 maja 2020 r. Nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 złotych (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 września 2020 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich z 4 maja 2020 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca Spółka wystąpiła do Wójta Gminy z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..], obręb K., gmina P. W związku z wszczętym postępowaniem zostało wydane przez Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich postanowienie z 4 maja 2020 r., w którym organ ten uzgodnił projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednak wprowadził warunek: "Przebudowę istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [..] (dz. nr [..]) na działkę nr [..] w miejscowości K., gmina P., służącego do obsługi komunikacyjnej działek sąsiednich, między innymi działki [..], należy zrealizować zgodnie z decyzją Zarządu Dróg Wojewódzkich wydaną dnia 4 czerwca 2019 r." Jak wynika zaś z akt sprawy, decyzją z 4 czerwca 2019 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich zezwolił na przebudowę zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [..] (dz. nr [..]) na działkę nr [..] w K., służącego do obsługi komunikacyjnej działek sąsiednich, m. in. działki nr [..]. Postanowienie z 4 maja 2020 r. zostało zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z 25 września 2020 r. utrzymało je w mocy. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji nie dokonał zmiany projektu decyzji lokalizacyjnej. W rzeczywistości postanawiając o uzgodnieniu projektu tej decyzji w zakresie komunikacji terenu inwestycji z terenem drogi wojewódzkiej nr [..] organ ten postanowił o dopisaniu treści odnośnie do przebudowy istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [..] na dz. nr [..], służącego do obsługi komunikacyjnej działek sąsiednich, w tym m.in. dz. nr [..] – zgodnie z decyzją własną z 4 czerwca 2019 r. Takie działanie nie przesądza o wadliwości postanowienia w stopniu uzasadniającym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Skoro bowiem z ustaleń organu uzgadniającego wynikało, że przebudowa istniejącego zjazdu w sposób przewidziany decyzją ma służyć zapewnieniu bezpiecznej komunikacji terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną, to brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia przesłanki z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy uwzględniając fakt, że przebudowa zjazdu publicznego zapewni bezpieczną możliwość włączenia do ruchu drogowego dz. nr [..] poprzez dz. nr [..] połączoną z drogą wojewódzką nr [..] zjazdem, przez co nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Odnosząc się do twierdzenia zawartego w zażaleniu odnośnie do braku podstaw do zapewnienia dostępu do drogi publicznej z uwagi na charakter planowanej inwestycji, Kolegium wyjaśniło, że nawet jeśli przedmiotowa inwestycja stanowi obiekt bezobsługowy infrastruktury technicznej, to jej realizacja na pewno spowoduje ruch drogowy na działce inwestycyjnej, chociażby w zakresie inwestycyjnym, ale również z tytułu przeprowadzania stosownych prac konserwatorskich, ewentualnych napraw czy konieczności wjazdu w przypadkach zdarzeń losowych. Poza tym, przepis art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m. in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Tym samym ustalenia organu uzgadniającego związane z zapewnieniem komunikacji są niezbędnym elementem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka wniosła o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. Zarzucono organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 56 i w zw. z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nałożenia na skarżącą obowiązku uzgodnienia dostępu do drogi publicznej, pomimo uznania, że jest to inwestycja celu publicznego i jako infrastruktura techniczna, nie stosuje się do niej art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wskazano, że obowiązek wykonania zjazdu z przedmiotowej nieruchomości na drogę [..] został już nałożony na właściciela tej nieruchomości. Ponadto, zamierzona inwestycja jest bezobsługową stacją bazową, infrastrukturą techniczną i zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga dostępu do drogi publicznej. Art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazuje na sposób rozumienia budowy urządzeń infrastruktury technicznej. Z kolei art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne definiuje pojęcie infrastruktury telekomunikacyjnej, przez które rozumieć należy urządzenia telekomunikacyjne oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, stupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż przytoczone w skardze. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie dostępu do drogi wojewódzkiej. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy prowadziły postępowanie i podjęły rozstrzygnięcia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, czym naruszyły art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Konieczność uzyskania uzgodnienia w odniesieniu do obszarów obejmujących pas drogowy (dostęp do drogi wojewódzkiej) wynika z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego jest wydawana po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. W myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienie jest dokonywane w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej jako k.p.a. Organ upoważniony do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy zapisów projektu tej decyzji w granicach swojej właściwości rzeczowej i miejscowej oraz oceny ich zgodności z przepisami stanowiącymi podstawę działania tego organu. W przypadku zarządcy drogi dotyczy to przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.), dalej jako u.d.p. oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.), dalej jako rozporządzenie. Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest art. 35 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Przy czym, przez możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego należy rozumieć realne, istniejące, zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki. Decydowanie bowiem o możliwości skomunikowania nieruchomości przyległej z drogą publiczną należy do wyłącznej kompetencji zarządcy tej drogi. Przypomnieć należy, że działka ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, gdy posiada bezpośredni zjazd z tej drogi, natomiast dostęp pośredni odbywa się z wykorzystaniem istniejącego zjazdu do nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, po ustanowieniu służebności przejścia i przejazdu. Natomiast samo położenie działki przy drodze publicznej nie uprawnia jej właściciela bądź użytkownika do bezprawnego urządzenia do niej dojazdu. Prawo to może być nabyte jedynie w drodze odrębnego postępowania administracyjnego, przeprowadzonego na wniosek właściciela/użytkownika działki, w trybie art. 29 ust. 1 i ust. 3 u.d.p. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji w treści postanowienia uzgodnieniowego nakazał zmodyfikowanie ust. 6.1. projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w ten sposób, by po zdaniu "Wszelkie prace w pasach drogowych należy uzgodnić z ich zarządcami (właścicielami)" dopisać: "Przebudowę istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [..] (dz. nr [..]) na działkę nr [..] [podkreślenie sądu] w miejscowości K., gmina P., służącego do obsługi komunikacyjnej działek sąsiednich między innymi dz. [..] należy zrealizować zgodnie z decyzją ZDW nr: [..] wydaną dnia 04.06.2019 r. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji w zakresie włączenia do drogi wojewódzkiej należy uzgodnić z ZDW przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę lub zgłoszeniem robót budowlanych." Natomiast w uzasadnieniu organ wskazał jedynie, że "Właściciele działki nr [..], na której planowana jest przedmiotowa inwestycja oraz współwłaściciele dz. nr [..] są stronami ww. decyzji". Biorąc pod uwagę treść rozstrzygnięcia organu I instancji, a w szczególności lakoniczne uzasadnienie, należy zauważyć, że organ ten miał uzgodnić projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla skarżącej Spółki, która ma zostać zrealizowana na działce nr [..]. Tymczasem Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w postanowieniu uzgadniającym nałożył obowiązek przebudowy zjazdu z drogi wojewódzkiej na działkę nr [..], nie wyjaśniając jednocześnie, dlaczego kieruje obowiązek do właściciela/inwestora innej działki oraz nie wskazując związku pomiędzy wspomnianą decyzją z 4 czerwca 2019 r., a przedmiotowym uzgodnieniem. Jednocześnie, podkreślić należy, że w nadesłanych do sądu "aktach administracyjnych" organu I instancji brak jest wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji celu publicznego. Załącznik nr 1 do decyzji (w przedmiocie lokalizacji celu publicznego) jest nieczytelny, nie wynikają z niego oznaczenia numerów ewidencyjnych działek, a więc i związek pomiędzy działką inwestycyjna nr [..] a działką, na której inwestor ma przebudować zjazd – nr [..]. Znajdujący się w aktach wniosek Wójta o uzgodnienie z 15 kwietnia 2020 r. wyraźnie precyzuje inwestycję i wskazuje, że jest ona planowana na działce nr [..]. Z załączonej do akt wskazanej decyzji wynika, że stanowi ona zezwolenie na przebudowę zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [..] na działkę nr [..] służącego do obsługi komunikacyjnej m. in. dz. [..] i została wydana na rzecz K. K. z Przedsiębiorstwa Usługowo – Handlowego [..]. Z kolei, z dołączonej do akt uproszczonej informacji z rejestru gruntów wynika, że właścicielem zarówno działki nr [..] jest M. H., a działki [..] M. H., B. L., G. J. i K. H. Z przedłożonej dokumentacji nie wynika, czy, a jeśli tak - to w jaki sposób działka nr [..] objęta jest inwestycją, a w szczególności, że stanowi ona element terenu, służącego obsłudze komunikacyjnej inwestycji Spółki. Sąd zauważa, że przekazane sądowi akta sprawy stanowią luźny plik dokumentów, w których brakuje wniosku inwestycyjnego, który umożliwiłby sądowi pełne zrekonstruowanie zamierzenia inwestycyjnego, w szczególności w zakresie obsługi komunikacyjnej. Ponadto, w aktach znajduje się projekt decyzji lokalizacyjnej (dotyczący działki nr [..]) oraz mapy: 1) mapa "Przebudowa zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [..] (dz. nr [..]) na działkę [..] w m. K., Gmina P." oraz 2) mapa "Przebudowa zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [..] (dz. nr [..]) na działkę [..] w m. K., Gmina P.". Zauważyć należy, że obie mapy nie dotyczą działki inwestycyjnej nr [..], lecz działek nr [..] oraz [..]. Dodatkowo, wskazać należy, że druga z map pochodzi z listopada 2012 r. Podobnie, o czym mowa była powyżej, nieczytelny jest załącznik graficzny (mapa w skali 1:1000) do projektu decyzji. Analizując powyższe w świetle zarzutów skargi, w szczególności stwierdzenia, że obowiązek przebudowy zjazdu na drogę wojewódzką nr [..] został nałożony na właścicieli działki nr [..], zasadne wydają się wątpliwości dotyczące skierowania tego obowiązku do skarżącej, której zamierzenie inwestycyjne dotyczy działki nr [..], w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji na temat sposobu obsługi komunikacyjnej analizowanej inwestycji. Wobec powyższego, w ocenie sądu, wydane postanowienia wydane zostały przedwcześnie, na podstawie niepełnego materiału dowodowego i w oparciu o nie wystarczająco ustalony stan faktyczny, tym samym naruszając art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., w myśl których w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponadto, organy obu instancji naruszyły art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne i nieprzekonujące uzasadnienie, które nie odpowiada wymogom wynikającym z tego przepisu. W tak zakreślonych okolicznościach Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno było dążyć do wyjaśnienia niejasności. Jak zauważono bowiem w zaskarżonym postanowieniu Kolegium, wykonanie przebudowy zjazdu z drogi wojewódzkiej leży wyłącznie w gestii właściciela dz. nr [..], na którą ma być wykonany zjazd i który taką decyzję pozyskał, a nie inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji lokalizacyjnej związanej z budową obiektu bezobsługowego na dz. nr [..]. Z ustaleń organu I instancji wynika, że działka nr [..] przylega do drogi wojewódzkiej nr [..], a obsługa komunikacyjna terenu planowanej inwestycji ma być realizowana z drogi wojewódzkiej nr [..] zjazdem poprzez teren działki nr [..]. Kolegium jednak skupiło się w uzasadnieniu na ocenie słuszności uzgodnienia w niniejszej sprawie oraz na tym, że postanowienie organu I instancji nie zmienia treści projektowanej decyzji lokalizacyjnej. W uzasadnieniu tym stwierdzono, że "organ I instancji uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy uwzględniając fakt, iż przebudowa zjazdu publicznego zapewni bezpieczną możliwość włączenia do ruchu drogowego dz. nr [..] poprzez dz. nr [..] połączoną z drogą wojewódzką nr [..] zjazdem, przez co nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym". Podobnie jak Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich, tak i Kolegium nie odniosło się do kwestii pełnego i pozbawionego wątpliwości wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy związanego z ustaleniem zamierzonego przez inwestora sposobu obsługi w zakresie komunikacji inwestycji i połączeniem jej z drogą wojewódzką, związanego w szczególności z wyjaśnieniem, czy działka nr [..] stanowi element tej komunikacji, będąc np. przedmiotem służebności drogowej. Reasumując, przedmiotem analizy zarządcy drogi, podczas uzgadniania projektu decyzji lokalizacyjnej, jest m. in. ustalenie, czy i w jaki sposób została zapewniona obsługa komunikacyjna danej działki, zgodnie z wnioskiem inwestora, a w szczególności – czy obsługa ta wiąże się w jakikolwiek sposób z działką, która nie jest objęta inwestycją, tj. [..]. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak wskazano powyżej ani treść zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, ani załączone akta sprawy nie odzwierciedlają wszystkich okoliczności, które organy winny ustalić i ocenić, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie. Przypomnieć zaś należy, że sądy administracyjne rozstrzygają sprawy wedle kryterium legalności, tj. zgodności z obowiązującymi przepisami, a zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) - uchylają zaskarżony akt w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem sądu, naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi i przy zastosowaniu również art. 135 p.p.s.a. – uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Niezależnie od powyżej wykazanych nieprawidłowości należy odnieść się również do stanowiska skarżącej Spółki o braku konieczności uzgodnienia dostępu do drogi publicznej z uwagi na fakt, że do inwestycji celu publicznego jako infrastruktury technicznej nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., dotyczącego warunku dostępu do drogi publicznej. Zdaniem skarżącej Spółki, która powołuje się na definicję budowy urządzeń infrastruktury technicznej zawartej w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz na definicję infrastruktury telekomunikacyjnej w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, zaplanowany obiekt jest bezobsługową stacją bazową, infrastrukturą techniczną i z tego tytułu nie wymaga ustalenia dostępu do drogi publicznej. Sąd nie podziela powyższego stanowiska co do zasady. W myśl art. 54 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m. in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Z drugiej zaś strony, na mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Jak podkreśla się w orzecznictwie, stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową wraz z jej instalacjami i urządzeniami. Niezależnie od sposobu jej umieszczenia - czy to na istniejącym budynku, czy na innym obiekcie budowlanym, a więc niezależnie od tego, czy jest ona obiektem wolnostojącym - jest ona obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego i stanowi całość techniczno-użytkową. Zatem budowla nie może być kwalifikowana jako urządzenie telekomunikacyjne, mieszczące się w zbiorze objętym definicją urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ust. 2 u.g.n., według którego budowa urządzeń infrastruktury technicznej obejmuje budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych (zob. wyroki NSA: z 17 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2058/10, z 2 września 2020 r., sygn. II OSK 1049/20, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, że realizacja inwestycji, objętej postępowaniem spowoduje ruch drogowy na działce inwestycyjnej, chociażby w okresie inwestycyjnym, ale również z tytułu przeprowadzania stosownych prac konserwatorskich, ewentualnych napraw czy konieczności wjazdu w przypadkach zdarzeń losowych. Zatem chybione jest twierdzenie skarżącej, że w niniejszej sprawie niezasadnym jest ustalanie zapewnienia prawidłowego dostępu do drogi publicznej, czy wręcz żądanie zaniechania weryfikacji przez organ decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego pod kątem dostępu do drogi publicznej, jako pozbawionej podstawy prawnej (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. ). Tym samym zarzut skarżącej Spółki w tym zakresie uznać należy za niezasadny. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania te wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 597 złotych, na którą składa się zwrot uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłata za czynności radcy prawnego (480 zł - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz zwrot opłaty skarbowej za pełnomocnictwo (17 zł). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.