II SA/Gd 824/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Andrzej Przybielski (spr.) Sędziowie: WSA: Tamara Dziełakowska NSA: Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Diana Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi ze skargi C. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r., na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 1 i art. 121 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 123 i 124 § 2 k.p.a. nałożył na C. P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. nakazano C. P. dokonanie rozbiórki posadowionych na działce nr [...] w miejscowości S., bez pozwolenia na budowę, obiektów budowlanych: - budynku gospodarczo-magazynowego, drewnianego, częściowo murowanego, o powierzchni zabudowy 37,62 m 2 - drewnianego budynku gospodarczego o wymiarach 4,95m x 4,45m parterowego, z dachem jednospadowym krytym eternitem - suchego ustępu drewnianego o wymiarach 1,20m,x 10,0 m. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał tę decyzję w mocy w dniu [...] marca 2001 r., na która skargę oddalił wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 1292/01 Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Gdańsku. Wobec niewykonania przez C. P. ciążącego na nim obowiązku rozebrania opisanych wyżej obiektów budowlanych organ wyjaśnił, iż zasadne stało się nałożenie grzywny w celu przymuszenia zgodnie z art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. PINB wskazał, że wysokość grzywny stanowi w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej i ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2005 roku wynosiła: 2.505,00 zł. (Dz. Urz. GUS Nr 5, poz. 39), co uzasadniało zawarte w rozstrzygnięciu wyliczenie wysokości nałożonej grzywny. C. P. wniósł zażalenie na to postanowienie wskazując, iż nie zgadza się z nałożoną na niego grzywną. Podkreślił, iż zamieszkuje w miejscowości S. od roku 1998 r. Jego rodzina składa się z 9 osób, on sam nie pracuje, otrzymuje jedynie "zapomogę z opieki pomocy społecznej w K.". Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 64a § 1 pkt. 1, art. 121 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz nałożył na C. P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że jedyną przyczyną uchylenia rozstrzygnięcia PINB była pomyłka w wyliczeniu wysokości nałożonej grzywny, błędnie bowiem została przyjęta powierzchnia zabudowy budynków objętych nakazem rozbiórki. WINB wskazał również, że zarzuty zawarte w zażaleniu nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż przesłanką wydania powyższych rozstrzygnięć było niewykonanie przez C. P. ciążących na nim obowiązków. Sytuacja ekonomiczna żalącego się nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzyganej sprawy. C. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której ponowił zarzuty zażalenia. Wskazywał, że mieszka wraz z trójką małych dzieci w budynku gospodarczym, którego rozbiórkę nakazano. W budynku tym nie ma ani prądu, ani bieżącej wody. Skarżący wskazał, że nie ma prawa do zasiłku, utrzymuje się ze zbierania złomu oraz świadczeń otrzymywanych z opieki społecznej. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stosownie do art. 15 § 1 obowiązującej w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. z 2002., Dz.U. Nr 110, poz. 968 ze zm.) egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, uprzednio przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej postanawiają. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i z zastrzeżeniem § 2 pkt 1 są pobierane na rzecz wierzyciela. Koszty te podlegają ściągnięciu w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 15 § 1 cytowanej wyżej ustawy, wobec nie wykonania przez skarżącego obowiązku zawartego w decyzji o nakazie rozbiórki, organ przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, odpowiadające warunkom tego przepisu (por. k 20 akt organu I instancji). W dniu [...] kwietnia 2005 r. organ wystawił tytuł wykonawczy, który doręczono skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2005 r. wraz z pouczeniem o możliwości, terminie i trybie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (por. k 24 akt organu II instancji). C. P. nie zgłosił zarzutów. Nie wykonywał również w dalszym ciągu obowiązku, wobec organ był uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i stosowania wszystkich niezbędnych środków do wyegzekwowania obowiązku zawartego w ostatecznej decyzji. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Stosownie do art. 121 § 2 ustawy zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 5.000 zł. § 5 wskazuje zaś, że wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. nakazano rozbiórkę opisanych we wstępnej części uzasadnienia obiektów budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 1292/01 oddalił skargę C. P. na rozstrzygnięcie organu II instancji w tym przedmiocie. Skarżący zobowiązany był zatem do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Wskazać w tym miejscu należy, że w decyzji o nakazie rozbiórki nie wskazuje się daty jej wykonania, a obowiązek ten powstaje z chwilą, kiedy decyzja stała się ostateczna. Nałożenie na skarżącego grzywny w celu przymuszenia wykonania nałożonych obowiązków było zgodne z powyższymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto wyjaśnić należy, że postępowanie w toku którego wydano niniejsze postanowienie przeprowadzone zostało prawidłowo. Prawidłowo również organ II instancji naliczył wysokość nałożonej grzywny. Odnosząc się natomiast do wywodów zawartych w skardze stwierdzić należy, iż C. P. nie zakwestionował zasadności ukarania go grzywną, sposobu jej ustalenia, czy też jej wysokości lecz jedynie powoływał się na okoliczności dotyczące jego trudnej sytuacji życiowej i finansowej. Przedstawione w skardze zarzuty nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż Sąd administracyjny orzeka o zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem i nie może uwzględniać okoliczności związanych z sytuacją osobistą stron postępowania. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.