II SA/Gd 828/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. o wymierzenie grzywny Staroście z powodu niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 48/17 dotyczącej bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r., o sygn. II SAB/Gd 48/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. H. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zobowiązał Starostę do rozpatrzenia wniosku M. H. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 maja 2017 roku w zakresie dotyczącym wynagrodzenia brutto za miesiąc kwiecień 2017 r. każdego z pracowników Starostwa Powiatowego pełniących funkcje publiczne z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego (referatu) i przyporządkowanej kwoty brutto tegoż wynagrodzenia, a także zestawienia pracowników Starostwa pełniących funkcje publiczne (imiona i nazwiska) z podziałem na Wydział/Referat/Stanowisko wraz ze wskazaniem nazwy ukończonego kierunku studiów lub szkoły, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Starosty na rzecz skarżącego M. H. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok stał się prawomocny z dniem 7 października 2017 r. Pismem z 30 listopada 2017 r. M. H. wniósł skargę na niewykonanie wyroku z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Gd 48/17 wskazując, że Starosta nie udzielił mu informacji w zakresie określonym w wyroku Sądu. Zarządzeniem z 19 grudnia 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania czy zwracał się z pisemnym wezwaniem do Starosty do wykonania wyroku Sadu. W piśmie z 12 stycznia 2018 r. skarżący wskazał, że zwracał się drogą elektroniczną do Starosty o udzielenie informacji zgodnie ze wskazaniem zawartym w wyroku Sądu oraz oświadczył, że cofa wniesioną skargę, gdyż Starosta udzielił mu pełnej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia organowi grzywny. Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku, a więc warunkiem umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd, jest m.in. uprzednie (przed jej złożeniem), pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wskazać trzeba, że termin na złożenie przedmiotowego wezwania nie jest dowolny. Wymagane jest, aby przed jego złożeniem doszło do uprawomocnienia się wyroku (i tym samym uzyskania przez wyrok przymiotu wykonalności). Następnie, prawomocny już wyrok, jest przesyłany organowi wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy (art. 286 § 1 p.p.s.a.) i dopiero od daty otrzymania przez organ tych dokumentów zaczyna biec termin do jego wykonania (załatwienia sprawy). Wynika to wprost z treści art. 286 § 2 p.p.s.a. stanowiącego, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jednocześnie art. 83 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, co oznacza między innymi, że do ich obliczania stosuje się zasadę wyrażoną w art. 111 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej k.c.) zgodnie z którym to przepisem jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku w sprawie II SAB/Gd 48/17 i zwrotu akt (k. 69 akt sądowych sprawy II SAB/Gd 48/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doręczył Staroście odpis prawomocnego orzeczenia z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. II SAB/Gd 48/17 ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz zwrócił organowi akta administracyjne w dniu 18 grudnia 2017 r. Co za tym idzie wezwanie do wykonania wyroku złożone – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – drogą elektroniczną w dniu 25 października 2017 r. uznać należy za przedwczesne i nie wywierające skutku, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż art. 154 § 1 p.p.s.a. ustanawia wymóg by wezwanie miało formę pisemną. Przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują wprawdzie pojęcia formy pisemnej, to jednak w tym zakresie należy się posiłkowo odwołać do regulacji zawartej w art. 78 § 1 i 2 k.c. zgodnie z którą do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli, przy czym oświadczenie woli złożone w postaci elektronicznej opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej. Stąd też uznać należy, iż dla zachowania formy pisemnego wezwania do wykonania prawomocnego wyroku o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. koniecznym jest by wezwanie do opatrzone było własnoręcznym podpisem wzywającego, względnie bezpiecznym podpisem elektronicznym, których to wymogów formalnych pismo skarżącego z dnia 25 października 2017 r. skierowane do organu w tym samym dniu drogą elektroniczną nie spełniło. Za przyjęciem takowej wykładni pojęcia pisemnego wezwania pośrednio przemawia także brzmienie art. 63 § 3 k.p.a., gdzie wskazuje się, iż podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził, a gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Powyższa regulacja wskazuje bowiem wyraźnie, iż w polskim systemie prawnym forma pisemna oznacza opatrzenie pisma podpisem składającego dane pismo. Z faktu, iż czynność wezwania organu do wykonania wyroku sądu jest podejmowana wyłącznie oparciu o przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika nadto, iż nie stosuje się do niej regulacji zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), albowiem zgodnie z art. 1 k.p.a. ustawa ta normuje postępowanie: 1) przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych; 2) przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1; 3) w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa w pkt 2; 4) w sprawach wydawania zaświadczeń. Powyższe oznacza, iż organ do którego skierowano nie odpowiadające wymogom formalnym wezwanie do wykonania wyroku sądu administracyjnego nie posiada uprawnienia do wezwania strony do usunięcia braków formalnych tego pisma, albowiem nie znajduje w tym zakresie zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Ze względu na to, iż wezwanie do wykonania wyroku o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. nie jest pismem w postępowaniu sądowym, a jedynie warunkuje dopuszczalność tego postępowania brak jest także przesłanek do usuwania braków formalnych tego pisma w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Zauważyć wreszcie należy, iż bez znaczenia dla kwestii oceny dochowania wymogu o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., pozostaje okoliczność, iż ustawodawca nie przewidział szczególnej formy, w tym formy pisemnej dla wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który to wniosek może być składany w każdej formie, w tym na przykład ustnie bądź w drodze elektronicznej bez opatrzenia bezpiecznym podpisem elektronicznym. Do wniosku o udostępnienie informacji publicznej stosuje się bowiem przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zaś do wezwania do wykonania wyroku przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący do dnia złożenia skargi nie wezwał organu w formie pisemnej do wykonania wyroku tutejszego Sądu z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. II SAB/Gd 48/17. Tym samym skarga nie została skutecznie wniesiona, a to oznacza, że jej cofnięcie nie może zostać uznane za dopuszczalne. Zarówno brak pisemnego wezwania, jak i ewentualnie jego złożenie przed rozpoczęciem biegu terminu do załatwienia sprawy, skutkuje zaś odrzuceniem skargi na niewykonanie wyroku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako z innych przyczyn niedopuszczalnej.