II SA/Gd 829/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. i J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. R. J. i J. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 maja 2017 r., nr [..], nakazującą skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, o wymiarach 6,05 m x 6,10 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach 2,35 m x 6,10 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w obr. ewidencyjnym K., gmina K. W piśmie datowanym na dzień 11 grudnia 2017 r. skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniając swoją argumentację w piśmie procesowym datowanym na dzień 6 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że egzekwowanie wykonania decyzji w zakresie rozbiórki przedmiotowego obiektu jest przedwczesne i bardzo krzywdzące dla całej rodziny, bowiem będzie stanowić likwidację dorobku ich życia. Dodatkowo wskazali, że skarżący na skutek pracy w kopalni jest schorowanym człowiekiem z poważnym problemami układu krążenia, a przebywanie w klimacie nadmorskim jest zbawienne dla jego jest stanu zdrowia. Zwrócili też uwagę, że przedmiotowy obiekt budowlany nie zagraża bezpieczeństwu, jest w bardzo dobrym stanie technicznym i znajduje się w znacznej odległości od granicy działki. Jednocześnie istnieją przesłanki do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego, co umożliwi legalizację obiektu, którą to procedurą skarżący wykazują zainteresowanie. Tymczasem organ pierwszej instancji przesłał skarżącym tytuły wykonawcze dotyczące niewykonanego obowiązku rozbiórki, zaś w rozmowie telefonicznej poinformował, że na każdego ze skarżących zostanie nałożona grzywna w wysokości około 10000 zł w celu przymuszenia. Reasumując, w ich ocenie kontynuowany proces egzekucyjny może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepisy art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." przewidują, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu. Oceniając rozpoznawany wniosek Sąd stwierdził, że nie mógł on zostać rozpatrzony pozytywnie, gdyż skarżący nie wykazali, ażeby w ich konkretnej sytuacji faktycznej wykonanie rozbiórki pociągnęło za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Zindywidualizowane uzasadnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji o rozbiórce jest szczególnie istotne, albowiem z istoty tej czynności wynika, że może ona spowodować trudne do odwrócenia skutki i potencjalnie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, o wymiarach 6,05 m x 6,10 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach 2,35 m x 6,10 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wykazanie, że rozbiórka obiektu nietrwale związanego z gruntem spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę musi opierać się na zindywidualizowanych i szczególnych okolicznościach, potwierdzających zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Takich okoliczności, w ocenie Sądu, wnioskodawcy nie wskazali, a samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji, które według skarżących występują przy rozbiórce, nie jest wystarczające dla uwzględnienia niniejszego wniosku. W szczególności za przyznaniem ochrony tymczasowej nie może przemawiać okoliczność, że rozbiórka budynku stanowić będzie likwidację dorobku życia skarżących. Jak wynika bowiem z akt sprawy przedmiotowy obiekt jest domkiem letniskowym, w którym skarżący przebywają sezonowo. Nie stanowi on więc ich miejsca stałego zamieszkania, zaś jego rozbiórka nie wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami w postaci utraty obiektu niezbędnego do zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że większość obiektów, które są przedmiotem decyzji rozbiórkowych, posiada znaczną wartość i równie często obiekty te stanowią dorobek życia inwestorów. Nie może być to jednak przesłanka, która uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji o ich rozbiórce, gdyż w rezultacie oznaczałoby to wstrzymywanie wykonania wszystkich decyzji o rozbiórkach (zob.: postanowienie NSA z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt II OSK 546/05, dostępne na stronie https://orzeczenia.nas.gov.pl). Także subiektywne odczucia skarżącego, co do dobroczynnego wpływu morskiego powietrza na jego zdrowie nie mogą stanowić o spełnieniu przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem kwestie dotyczące zdrowia i życia mogą odnieść skutek na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie tylko, gdy wykonanie zaskarżonego aktu stwarza niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 25 października 2005 r., sygn. akt I OZ 1074/05, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutku takiego, w ocenie Sądu, nie wywołuje jednak decyzja nakazująca rozbiórkę opisanego wyżej domku letniskowego. Nie wywołuje ona także takich skutków, które uniemożliwiałby skarżącemu przebywanie nad morzem w celach zdrowotnych. Odnosząc się natomiast do argumentacji mającej na celu wykazanie, że możliwa jest legalizacja przedmiotowego obiektu i z tego względu nie powinno nastąpić wykonanie zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że fakt ten nie świadczy o tym, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci niemożliwości dokończenia legalizacji. Ani możliwość legalizacji obiektu, ani też podjęcie przez skarżących działań zmierzających w tym kierunku, nie jest przesłanką wstrzymania wykonania aktu na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II OZ 719/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu skarżący nie wykazali także, że rozbiórka przedmiotowego obiektu spowoduje znaczą szkodę majątkową. Nie wskazali żadnych danych, które uprawdopodobniłyby to, zaś zawarte w piśmie z dnia 6 stycznia 2017 r. twierdzenia, że "kontynuowany proces egzekucyjny może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody" nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Samo powoływanie się na środki egzekucyjne, jakimi dysponuje organ zmierzający do wykonania decyzji ostatecznej, jest z punktu widzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nieskutecznie (zob. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 869/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie może zostać uznane za szkodę majątkową, gdyż nie stanowi kary finansowej, lecz środek mający na celu przymuszenie do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, który może zostać zwrócony w całości lub części w razie wykonania tego obowiązku (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2013 r., II SA/Gd 755/12, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.