II SA/Gd 834/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. D. i B. D. na decyzję Wojewody z dnia 13 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 26 kwietnia 2007 r., na podstawie art. 104, art. 163 k.p.a. oraz art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 36a ust. 1 uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. [...] w G., zmienioną w zakresie działki nr [...] decyzją z dnia 18 stycznia 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego, oraz udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], w zakresie objętym projektem zamiennym stanowiący załącznik do niniejszej decyzji. Jednocześnie organ ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. i T. M. pozwolenia na wykonanie murów oporowych na działce nr [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu decyzji Prezydent podał, że w dniu 13 lipca 2007 r. wpłynął wniosek D. i T. M. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę muru oporowego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Badając wniosek organ stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagane prawem warunki, to znaczy przedłożył poprawnie wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzone przez uprawnionego projektanta, wraz z zaświadczeniem potwierdzającym wpis projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W toku postępowania B. i J. D., właściciele działki nr [...], położonej przy ul. [...], reprezentowani przez A. P., podnieśli szereg zastrzeżeń, które dotyczyły w szczególności niekorzystnego wpływu muru oporowego, oraz podniesienia gruntu, na zalewanie przez wody opadowe działek przy ul. [...] i [...]. Zażądano jednocześnie przeprowadzenia dowodu w postaci opinii biegłego w celu ustalenia wpływu budowy muru oporowego na działce nr [...] na sąsiednie nieruchomości. Organ, odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnił, że wybudowanie muru oporowego ma na celu właśnie zabezpieczenie sąsiednich, znajdujących się niżej działek, przed spłynięciem istniejących skarp, oraz zalewaniem wodami opadowymi. Za niezasadne uznał przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia wpływu budowy murów oporowych na działce nr [...] na działkę skarżacych, uzasadniając, że ukształtowanie terenu działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...], w tym przedmiotowej działki [...], powoduje, że nie jest możliwe zalewanie wodami opadowymi działek przy ul. [...] i [...], ponieważ spadki są skierowane w stronę przeciwną, w szczególności działka B. i J. D. znajduje się wyżej niż działka D. i T. M. Organ wyjaśnił, że B. i J. D. biorą udział w niniejszym postępowaniu wyłącznie ze względu na fakt, że przedmiotową decyzją jest zmieniana decyzja, która dotyczyła interesu prawnego strony skarżącej, wydana przed podziałem działki [...] na odrębne nieruchomości. W tym czasie działki nr [...] i nr [...] przylegały do siebie. Gdyby inwestor występował o pozwolenie na wykonanie murów oporowych na działce nr [...] po oddaniu do użytkowania obiektu budowlanego, skarżący zgodnie z art. 28 ustawy Prawa budowlanego, nie znajdując się w obszarze oddziaływania inwestycji, nie byliby stroną w sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. i J. D., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołujący zarzucili naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. art. 10 § 1 w związku z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku pouczenia pełnomocnika strony ani też samych stron.- bezpośrednio przed wydaniem decyzji.- o prawie zapoznania się z aktami sprawy, co stanowi naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. 2. art. 10 § 1 in fine i § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie skutkiem czego uniemożliwiono pełnomocnikowi strony i samym stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, oraz zgłoszonych żądań, a także brak utrwalenia w aktach sprawy w drodze adnotacji, i w treści uzasadnienia decyzji, przyczyn odstąpienia od powyższej zasady, co stanowi naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, 3. art. 81 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w konsekwencji uznanie przez organ pierwszej instancji za udowodnione okoliczności stanu faktycznego podanych w uzasadnieniu decyzji, mimo że strona przed wydaniem decyzji nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, w tym dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, 4. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej, oraz zasady wyczerpującego zebrania przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy, 5. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. na skutek nieprawidłowego uzasadnienia decyzji. Powołując się na powyższe zarzuty odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. W uzasadnieniu odwołujący się przedstawili szczegółowe uzasadnienie poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Odwołujący się stwierdzili ponadto, że inwestorzy realizując budowę muru oporowego podnieśli poziomu gruntu, co w rezultacie spowodowało, że budynki są usytuowane wyżej niż zakładał projekt budowlany. Powyższe, w ocenie odwołujących się, powoduje naruszenie układu wód gruntowych, bowiem na skutek samowolnego podniesienia poziomu gruntu powstanie sztuczny zbiornik i może dochodzić do zalewania działki odwołujących się. Zakwestionowano także przebieg i rozmiar planowanych prac przy murze oporowym wskazując, że usytuowanie muru oporowego spowoduje poważne ograniczenia co do pełnej możliwości korzystania z ich nieruchomości i może naruszyć jej stabilność gruntową. Odwołujący zarzucili organowi pierwszej instancji, że nie zbadał zmiany poziomu posadowienia budynków. Wojewoda decyzją z dnia 13 lipca 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie zgodności z prawem rozstrzygnięcia dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę murów oporowych na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Analizując sprawę uznał, że decyzja Prezydenta Miasta zgodna jest z przepisami art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, przepisami techniczno-budowlanymi, oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno w zakresie postanowień ogólnych planu, jak i ustaleń szczegółowych dla przedmiotowego terenu. Załączony projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione, zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Inwestycja nie pozostaje również w sprzeczności z warunkami technicznymi wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto podkreślono, że projektowana inwestycja ma zapobiec spłynięciu wód opadowych i skarpy na sąsiednie działki. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów k.p.a., Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji działał zgodnie z przepisami art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 4 oraz art. 80 k.p.a., a skoro inwestor spełnił wszystkie wymagane prawem warunki, a inwestycja zgodna jest z przepisami prawa, organ pierwszej instancji miał obowiązek zatwierdzić przedłożony projekt i udzielić pozwolenia na budowę. W skardze na powyższą decyzję B. i J. D. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody, oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 kwietnia 2007 r., a także zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, ponowili wszystkie zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Podnieśli również, że Wojewoda przy rozpoznaniu skargi nie odniósł się do zarzutów odwołania i wskazanych w odwołaniu uchybień organu pierwszej instancji. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 35 ust. 1, ust. 4 w zw. z art. 34 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane, oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi nie sprecyzowali jednak, na czym to błędne zastosowanie przepisów miało polegać. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). W postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego, oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny, badając przedmiotową sprawę, uznał że skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a ewentualne uchybienia nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę muru oporowego na działce nr [...] w G. w sytuacji, gdy budowa znajdującego się na tej działce budynku, realizowanego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18 stycznia 2006 r. nie została zakończona. Do wniosku został załączony projekt zamienny zagospodarowania działki nr [...] w zakresie dostosowania układu działki do warunków terenowych poprzez zastosowanie murów oporowych. Złożenie przez inwestorów wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, wraz z projektem technicznym zamiennym w zakresie wykonania muru oporowego na działce nr [...], wynikało z zamiaru zmiany zagospodarowania tejże działki, a w konsekwencji istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią zastosowanego przez organ pierwszej instancji przepisu art. 36 a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.) istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 36 a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego należy zakres objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu. W niniejszej sprawie, decyzją z dnia 12 maja 2005 zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone A pozwolenie na budowę drogi dojazdowej na działce [...], związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul [...] w G. W dniu 18 stycznia 2006 r., po dokonaniu podziału działki [...], Prezydent Miasta, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku położonego na działce nr [...]. Następnie decyzja o pozwoleniu na budowę została przeniesiona ze A na rzecz D. i T. M. W myśl art. 35 ust. 1, który stosuje się odpowiednio w postępowaniu w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę na podstawie art.. 36 a ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza : 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4. wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Tak więc przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę organ zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w powyższym przepisie, a także czy złożone zostało oświadczenie inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy administracji prawidłowo ustaliły, że spełnione zostały powyższe warunki. Konsekwencją był obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z przywoływanym przez organy administracji przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie, stosując się do wymogów art. 36 a ust. 1 Prawa budowlanego, inwestor złożył wniosek o zmianę pozwolenia na budowę w zakresie wykonania muru oporowego. Jednocześnie złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożył projekt budowlany, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia, którego podstawą opracowania były opracowania geologiczne dla wskazanego terenu. Projektant złożył wymagane oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z w obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Projektowana zmiana nie wymagała przeprowadzenia odrębnego postępowania w zakresie dotyczącym wymagań ochrony środowiska. Zaskarżona decyzja nie jest też sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 11 lutego 2004 r.. W decyzji tej, w zakresie dotyczącym geologii wskazano, że w związku z projektowanymi inwestycjami należy ustalić kategorię geotechniczną warunków ich posadowienia z uwzględnieniem stateczności skarp, zgodnie zasadami określonymi rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. nr 126, poz. 839). W zależności od ustalonej kategorii geotechnicznej oraz rodzaju warunków gruntowych należy sporządzić odpowiednią dokumentację: geotechniczną i/lub inżynierską. W przypadku konieczności zabezpieczenia stabilności skarpy należy w projekcie budowlanym przewidzieć sposób jej zabezpieczenia. Dokumentacja geotechniczna dla projektu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. – M., opracowana przez B w sierpniu 2004 r., została załączona do projektu przy wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. W opracowaniu tym, w oparciu o przeprowadzone badania geologiczne zawarte w dokumentacji geotechnicznej dla budynków mieszkalnych, i w wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych ustalono między innymi zasady umocnienia skarpy. Wskazano, że w wyniku przyjętego rozwiązania projektowego problemem jest sposób zagospodarowania istniejącej skarpy od wschodniej strony działki wzdłuż istniejącego chodnika. Przedstawiono w omawianym projekcie sposoby zagospodarowania – wzmocnienia skarpy w sposób zależny od możliwości finansowych właścicieli położonych wyżej działek. Jednocześnie w opracowaniu przedstawiono sposoby i warianty umocnienia skarpy (tradycyjne darniowanie, zabezpieczenie obitką faszynową, aż po umocnienie skarpy pustobetami lub siatką typu "TENSAR"). Skoro zatem organy administracji rozpoznając wniosek inwestora o zmianę pozwolenia na budowę działały w zgodzie z obowiązującymi normami prawa, to brak jest podstaw do podważenia zaskarżonych decyzji. . W niniejszej sprawie postępowanie toczyło się na podstawie art. 36 a ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem organ administracji winien wydać decyzję o zmianie pozwolenia na budowę, a nie o jego uchyleniu i ponownym zatwierdzeniu projektu wraz z częścia dotyczącej budowy muru oporowego. Powyższe naruszenie nie mało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem ostatecznie inwestor uzyskał, zgodnie ze swoim wnioskiem, pozwolenie na zabezpieczenie skarpy poprzez budowę muru oporowego, o co wnioskował i to w sytuacji, gdy pierwotna dokumentacja budowlano-techniczna takie umocnienie skarpy przewidywała. Powyższe rozwiązania stanowiły między innymi podstawę do wydania powoływanego w zaskarżonych decyzjach pozwolenia na budowę z dnia 12 maja 2005 r., także projekt zatwierdzony decyzją z dnia 18 stycznia 2006 r. przewidywał mury oporowe na granicy działki, i w tylko tym zakresie przyjęte rozwiązania zostały zmienione poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej budowy muru oporowego zgodnie z projektem zamiennym, pozostałe postanowienia pozwolenia na budowę zgodnie z sentencją decyzji pozostały bez zmian, poza punktem 4 nakazującym zapewnić nadzór inwestorski. W konsekwencji uznać należy, że w przedmiotowej sprawie użyte w zaskarżonej decyzji sformułowanie o uchyleniu pozwolenia na budowę w zakresie objętym projektem zamiennym (murów oporowych), zamiast zmiany pozwolenia na budowę i udzielenia pozwolenia na budowę muru oporowego nie stanowiło naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Skarżący w trakcie postępowania wielokrotnie wskazywali, że usytuowanie muru spowoduje ograniczenie możliwości korzystania przez nich z własnej nieruchomości, jednakże nie wskazali na czym ograniczenie to miało by polegać. Ochrona interesu skarżących, kwestionujących prawo do zabudowy działki nie sąsiadującej z należącą do nich działką nr [...], może opierać się tylko na ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a szczególności wymagań techniczno- budowlanych. Oznacza to, że skarżący mogliby kwestionować sposób zagospodarowania działki nr [...] poprzez budowę muru oporowego, jeżeli poprzez taką zabudowę inwestor naruszyłby ich uprawnienia chronione przez obowiązujące przepisy techniczno - budowlane. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała. Natomiast w sytuacji zgłoszenia przez skarżących nieprawidłowości w wykonywaniu prac budowlanych, czy też wykonywaniem ich bez pozwolenia na budowę, lub sprzecznie z wydanym pozwoleniem, organem właściwym, jak to prawidłowo ustaliły organy administracji, jest organ nadzoru budowlanego. Podejmowanie w tym zakresie czynności przez organy architektoniczno- budowlane byłoby niezgodne z prawem. W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd w pełni podziela wyrażony przez organ pierwszej instancji pogląd że B. i J. D. biorą udział w niniejszym postępowaniu wyłącznie ze względu na fakt, że przedmiotową decyzją jest zmieniana decyzja, która dotyczyła interesu prawnego strony skarżącej, wydana przed podziałem działki [...] na odrębne nieruchomości. Gdyby inwestor występował o pozwolenie na wykonanie murów oporowych na działce nr [...] po oddaniu do użytkowania obiektu budowlanego, skarżący zgodnie z art. 28 ustawy Prawa budowlanego, nie znajdując się w obszarze oddziaływania inwestycji, nie byliby stroną w sprawie. O słuszności powyższego ustalenia świadczy znaczne oddalenie działki [...] od należącej do skarżących działki [...] (rozdzielone są działkami [...] i [...]), a także różnice rzędnych posadowienia, która dla działki [...] wynosi 103 m, a dla działki [...] 105 m. Ukształtowanie terenu powoduje, że niemożliwe jest, aby wody opadowe z działki D. i T. M. w jakikolwiek sposób przedostawały się na działkę skarżących. Skarżący podnieśli także zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1, art. 81, 7 i 77 § 1 oraz 107 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącym udziału w postępowaniu, co uniemożliwiło im wypowiedzenie się co do inwestycji przed wydaniem decyzji, zarzuty niezebrania całości materiału dowodowego i brak jego oceny, jak też niezgodne z prawem uzasadnienie decyzji, są częściowo uzasadnione, nie uzasadniają jednak uchylenia decyzji. Niewątpliwie skarżący zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie i zgłosili swoje zastrzeżenia w obszernym piśmie. Wprawdzie przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji nie wyznaczył stronom dodatkowego terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, jednakże powyższe nie miało wpływu na ocenę zasadności skargi. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący nie zgłosili bowiem takich zarzutów i okoliczności, które mogły prowadzić do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o innej treści. Zarzut nie powiadomienia o terminie wizji lokalnej jest natomiast niezasadny z tej przyczyny, że z akt sprawy nie wynika, aby jakaś wizja się odbyła. W treści skargi B. i J. D. zarzucili ponadto, że kwestionowana decyzja narusza przepisy art. 35 ust. 1, ust. 4 w zw. z art. 34 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane, oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne ich zastosowanie. W uzasadnieniu skargi nie sprecyzowali jednak, na czym to błędne zastosowanie przepisów miało polegać, wobec czego niemożliwe jest precyzyjne odniesienie się do tego zarzutu. Dodatkową przeszkodą jest wskazanie przez skarżących, pośród innych źle zastosowanych przepisów, art. 34 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który w aktualnym stanie prawnym nie istnieje. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), oddalił skargę.