II SA/Gd 835/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia 27 czerwca 2017 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 1.000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2017 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 3 listopada 2015 r. skarżąca złożyła w Urzędzie Miasta wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. na działce nr [..] położonej przy ul. S. w K. (obręb 0001) wskazując, że projekt przewiduje budowę wieży wolnostojącej o konstrukcji słupowej typu Monobot M – 42 (o całkowitej wysokości obiektu do 45 m n.p.t.) wraz z instalacją na niej anten nadawczych i radiolinii, posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży oraz wewnętrzną linią zasilającą a także wykonaniem zjazdu indywidualnego na działkę inwestycji z ul. S. – działka drogowa nr [..]. Pismem z dnia 23 listopada 2015 r. Burmistrz Miasta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania na wniosek skarżącej. Obwieszczenie informujące o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie zostało ponadto wywieszone na tablicy ogłoszeń oraz w BIP Urzędu Miasta w dniach od 24 listopada 2015 r. do dnia 9 grudnia 2015 r. Decyzją z dnia 22 grudnia 2015 r. Burmistrz Miasta umorzył w całości postępowanie administracyjne wskazując, że żądanie wnioskodawcy w sytuacji obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego [..] dla części północnej miasta, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2009 r. nr XXVII/203/2009, nie ma podstaw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 grudnia 2016 r. uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze wskazaniem, że wnioskowany pod planowaną inwestycję teren, którego granice w planie miejscowym zostały wyznaczone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa dotyczącymi terenów zamkniętych, wyłączony był spod wpływu ustaleń tego planu dotyczących sposobu przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu jednakże, z chwilą utraty przez ten teren charakteru terenu zamkniętego na mocy decyzji MON z dnia 30 czerwca 2010 r., nr [..], pozostał on wprawdzie obszarem położonym w granicach ustanowionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym jednak nie obowiązują żadne przepisy prawa miejscowego. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz Miasta, postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 96 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska następujących dokumentów: wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; karty informacyjnej przedsięwzięcia; poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony albo informacji o jego braku. Następnie, postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r., Burmistrz zawiesił postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie do czasu wydania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 lub postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. Postanowieniem z dnia 2 maja 2017 r. Burmistrz podjął zawieszone postępowanie wskazując, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. na działce nr [.] w K. Pismem z dnia 8 maja 2017 r. B., pismem z dnia 25 maja 2017 r. C. i pismem z dnia 25 maja 2017 r. G.L. wnieśli sprzeciw przeciwko zaplanowanej przez skarżącą Spółkę inwestycji. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 27 czerwca 2017 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w zw. z art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 50 ust. 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Stacja bazowa telefonii komórkowej operatora A. na działce nr [..] obręb [..] przy ul. S. w K.". Burmistrz ocenił bowiem, że planowane przedsięwzięcie narusza: art. 1 ust. 2 pkt. 1, 2, 6 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; § 2 pkt 7 i pkt 9 uchwały nr 147A/II/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. a także art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1056) w związku z przygotowanym projektem uchwały w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego [..] w wyniku realizacji uchwały Nr XIV/146/16 Rady Miejskiej z dnia 21 stycznia 2016 r. Uzasadniając zajęte stanowisko Burmistrz wskazał na wstępie, że wykonana analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała, że nie jest spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż teren nie był objęty zgodą Ministra Środowiska na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa na nieleśne. Ponadto, planowane zamierzenie inwestycyjne ma zostać zlokalizowane w północnej, centralnej części miasta K. w obszarze intensywnie zurbanizowanym a przeważająca funkcja zabudowy w sąsiedztwie działki objętej wnioskiem to zabudowa mieszkalno - pensjonatowa, zakwaterowania turystycznego oraz o funkcji rehabilitacyjno - leczniczej. Co więcej, działka położona jest w całości na obszarze Parku Krajobrazowego "[..]", obszarze Natura 2000 oraz w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowego układu ruralistycznego wpisanego pod nr [..] do rejestru zabytków woj. pomorskiego i objętego ścisłą ochroną konserwatorską. Planowane zamierzenie, lokalizowane w odległości ok. 150 m od obszaru objętego ochroną i jako dominanta w przestrzeni, może negatywnie wpłynąć na ekspozycję walorów zabytkowych wpisanego do rejestru zabytków chronionego obszaru. Planowana inwestycja jest ponadto sprzeczna ze szczególnymi celami ochrony Parku określonymi w § 2 pkt 7 i pkt 9 uchwały nr 147A/II/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. nr 66, poz. 1463 ze zm.), w której jako cele ochrony wskazano m.in. zachowanie charakterystycznych cech krajobrazu [..]. Zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. z wieżą wolnostojącą o całkowitej wysokości 45 m nad poziomem terenu wraz z instalacją anten nadawczych i radiolinii, niewątpliwie naruszy charakterystyczne cechy krajobrazu. Co więcej, zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. na działce nr [..] w K. jest inwestycją celu publicznego, która nie jest zaliczana do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Budowla o podanych we wniosku parametrach stanowić będzie element wprowadzający dysharmonię w przestrzeni i krajobrazie tej części K. W przypadku realizacji inwestycji trudno o zachowanie wymagań ładu przestrzennego i ukształtowanie harmonijnej całości uwzględniającej odpowiednie relacje dotyczące uwarunkowań funkcjonalnych, społeczno - gospodarczych, środowiskowych, kompozycyjnych, estetycznych i kulturowych. Oddziaływanie widokowe tego typu obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [..] w przestrzeni będzie sięgało na odległość ponad 2 kilometry jako trwała ingerencja w walory krajobrazowe i architektoniczne. Ponadto Burmistrz wskazał, że uchwałą Rady Miejskiej z dnia 21 stycznia 2016 r., nr XIV/146/16, przystąpiono do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego [..]. W granicach opracowania znajduje się również fragment działki nr [..] położony między ulicami S. i P. z uwagi na utratę statusu terenu zamkniętego dla tego obszaru. Prace nad projektem planu są mocno zaawansowane i po wymaganych uzgodnieniach i opiniach. Projekt planu miejscowego ustanawia na tym obszarze strefę uzdrowiskową "A" co oznacza, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie mogła być lokalizowana na takim terenie. W związku z położeniem w obszarze planowanego uzdrowiska obowiązują zasady zagospodarowania określone w przepisach odrębnych dla strefy uzdrowiskowej "A". Wynika to z normy prawnej zawartej w art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1056), zabraniającej budowy stacji bazowych telefonii. W dniu 26 października 2016 r. do Ministra Zdrowia został skierowany wniosek o nadanie statusu uzdrowiska miejscowości K. Do wniosku dołączony został wymagany operat uzdrowiskowy, potwierdzający spełnienie warunków koniecznych do nadania statusu uzdrowiska. W takiej sytuacji daleko zaawansowanego projektu planu miejscowego przyjęcie wykładni art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym doprowadziło by do wyłączenia zasad planowania przestrzennego wymienionych w art. 1 ust. 2, które zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy są obligatoryjnie wymagane w planie miejscowym. W konsekwencji, doszło by do zróżnicowania ochrony praw właścicieli nieruchomości położonych na obszarach objętych planem i tych gdzie nie uchwalono planu miejscowego. Tym samym naruszona by została zasada równości wobec prawa. Co więcej, usytuowanie planowanej inwestycji wśród zabudowy o charakterze mieszkalno wypoczynkowym oraz usługowym związanym ze świadczeniami rehabiltacyjno leczniczymi stanowiłoby poważny dysonans w przestrzeni i nie byłoby zgodne z obecnymi i postulowanymi funkcjami otoczenia. Burmistrz wskazał także, że maszty telefonii komórkowej tego samego operatora znajdują się w odległości ok. 400 m w kierunku południowo wschodnim (ul. Ż.) i ok. 1050 m w kierunku południowo zachodnim (ul. G.) od wnioskowanej lokalizacji. Ze względu na konieczność harmonijnego kształtowania przestrzeni miejskiej dalsze zagęszczanie lokalizacji stacji bazowych jest niepożądane a interes publiczny i potrzeby społeczne mogą być zaspokajane przez dotychczasowe stacje bazowe na terenie miasta K. Wydanie decyzji mogłoby zaś wywołać skutki ekonomiczne, w konsekwencji których mogłyby być przeciwko gminie miasta K. kierowane pozwy dotyczące odszkodowań z tytułu utraty wartości nieruchomości. Fakt funkcjonowania norm prawnych określających poziom dopuszczalnych emisji nie rozstrzyga jednoznacznie i bez wątpliwości o generowaniu negatywnych skutków dla środowiska i człowieka. Od decyzji Burmistrza Miasta skarżąca Spółka wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia, podnosząc, że w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca wskazała także, że z art. 56 ust. 1 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ład przestrzenny, walory architektoniczne i krajobrazowe nie mogą stanowić o podstawie wydania decyzji odmownej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego a przepis art. 1 ust. 2 ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Samo naruszenie ładu przestrzennego, czy obniżenie walorów widokowych i krajobrazowych jest niewystarczające w tym względzie. Ewentualna zmiana wartości sąsiednich nieruchomości w wyniku wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pozostaje bez wpływu na możliwość wydania tej decyzji. Brak jest odpowiedniego przepisu, na podstawie którego zmiana wartości nieruchomości w wyniku wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego miałaby wpływ na wydanie tej decyzji. Ponadto, budowa stacji bazowej telefonii komórkowej została zakwalifikowana jako inwestycja istotna dla rozwoju lokalnej społeczności, jako inwestycja celu publicznego, do której zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie mają zastosowania zakazy, o których mowa w ust. 1. Co więcej, przepisy prawa nie zabraniają lokalizowania inwestycji celu publicznego w pobliżu parków krajobrazowych, wręcz przeciwnie, ochrona przyrody na ich obszarze zostaje ograniczona w stosunku do tego typu inwestycji. Na obecną chwilę teren planowanej inwestycji nie jest uzdrowiskiem, zatem nie sposób odnieść się do planów Gminy. Zbędne są jednocześnie, w ocenie skarżącej, wywody organu dotyczące protestów mieszkańców, skoro ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej udziału społeczeństwa. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 20 października 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) w zw. z art. 50 ust. 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydaną decyzję Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. Jednocześnie Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W konsekwencji, jak wskazało Kolegium, powyższy przepis w świetle okoliczności niniejszej sprawy, gdzie planowana inwestycja objęta jest koniecznością uzyskania decyzji lokalizacyjnej z uwagi na brak obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, iż przeznaczenie terenu na cele leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie oznacza, iż zrealizowanie przedmiotowej inwestycji tego przeznaczenia nie zmieni. Zatem, w świetle takiej regulacji ustawowej, co do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ rozpatrujący sprawę przy odpowiednim stosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy ma prawo uznać, że w danej sprawie okoliczność spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 jest niezbędna (poza spełnieniem pozostałych warunków) do otrzymania pozytywnej dla inwestora decyzji. Skoro w więc w przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, że grunt, na którym ma być zlokalizowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest w przeważającej części gruntem leśnym, który nie był objęty zgodą Ministra Środowiska na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa na nieleśne, a więc takiej zgody wymaga, a jej uzyskanie jest możliwe jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (który zgodnie z informacją organu I instancji jest w trakcie opracowania), nie jest więc spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Brak spełnienia tego warunku stanowi o braku możliwości ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i jest to wystarczająca przesłanka do wydania decyzji odmownej. Jednocześnie, Kolegium uznało za nieuzasadnione pozostałe okoliczności powołane przez organ I instancji a przemawiające za koniecznością negatywnego rozpoznania wniosku skarżącej. Jak wskazało, nie mogą bowiem stanowić podstawy decyzji odmownej normy o charakterze ogólnym z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, okoliczności zamiarów gminy co do przyszłego uzdrowiskowego charakteru przedmiotowego terenu w związku z przystąpieniem do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też ewentualne skutki ekonomiczne dla gminy. W kwestii oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowanego przedsięwzięcia wypowiedział się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2017 r., stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania. Natomiast w kwestii niezgodności planowanej inwestycji z przepisami uchwały Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[..]" Burmistrz Miasta nie wykazał, by planowana inwestycja była z nimi sprzeczna. Podobnie co do sąsiedztwa przedmiotowej działki z zabytkowym układem ruralistycznym objętym ochroną konserwatorską organ I instancji nie wskazał konkretnych naruszeń, a w sprawie nie wypowiedział się właściwy do tego organ konserwatorski. We wniesionej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta z dnia 27 czerwca 2017 r. zarzucając, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem: art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez bezpodstawne uznanie przez organy administracji budowlanej, że przeznaczenie terenu na cele leśne jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) – zwanej dalej jako u.p.z.p., stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. Ustawodawca treścią art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga odpowiedniego stosowania w procedurze decyzyjnej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla terenu nie objętego mocą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, normę art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 571/17, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołany przepis jako jeden z warunków wydania decyzji uznaje, aby objęty wnioskiem teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w treści obowiązującej w dacie wydawania kontrolowanych decyzji, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III – bezwarunkowo wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające wspomnianej zgody dokonuje się na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 734/15 (dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uznał, że sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Mając na uwadze powyższe, zauważyć należy, że stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca podkreśla jednoznacznie, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z uwagi na fakt, że ustawodawca stwierdza wyraźnie, iż przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Na taki sposób rozumienia prawa materialnego pozwala też instytucja odpowiedniego stosowania przepisu odesłania wyrażona w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Odesłanie nakazujące odpowiednie stosowanie określonego przepisu prawa, upoważnia organ do takiej wykładni i stosowania przepisów odesłania, która najpełniej uwzględnia specyfikę prowadzonego postępowania, determinowaną charakterem rozstrzyganej sprawy. Dlatego trzeba zgodzić się z zapatrywaniem postulującym konieczność powstrzymania się od pokusy automatycznego przenoszenia pełnej treści przepisu odesłania do rozstrzyganej sprawy. Z uwagi zatem na fakt, że nakaz odpowiedniego stosowania przepisu art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. nie pozwalał w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na jego automatyczne stosowanie, to odmowa wydania dla skarżącej Spółki decyzji negatywnej z uwagi na nieuzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na nieleśny, nie mogła przesądzać o takim wyniku sprawy, jaki ustaliły organy administracji publicznej. Wobec powyższego uznać należało, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2017 r. jak i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia 27 czerwca 2017 r. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ prowadzący postępowanie zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku dotyczącej sposobu wykładni art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, organ dokonana ponownej kontroli zaplanowanej inwestycji pod kątem zgodności jej z przepisami odrębnymi dotyczącymi Parku Krajobrazowego "[..]", obszaru Natura 2000 oraz układu ruralistycznego. Uzasadnienie ewentualnych sprzeczności odniesie zaś do konkretnych przepisów. Organ uwzględni również, że norma ogólna określona w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazująca uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych nie może stanowić o niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Organ uwzględni również, że ewentualne przyszłe zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące działki objętej wnioskiem nie mają na tym etapie znaczenia tym bardziej, że zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. O kosztach postepowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.