II SA/Gd 837/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Skarga L. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2017 r., nr [...], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 21 kwietnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę na terenie działki nr [...] obręb W., gmina K., podczas której ustalił, że na działce tej zlokalizowany jest: - wybudowany przez skarżącego w 2007 r., bez pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej z poszyciem ścian z desek struganych z dachem jednospadowym krytym blachą, który ustawiony jest bezpośrednio na gruncie i pełni funkcję sanitariatu (suchy ustęp); - obiekt budowlany składający się z przyczepy typu "holenderskiego" oraz dobudowanego do niej tarasu niezadaszonego z podłogą drewnianą, utwierdzonego w gruncie za pomocą słupów drewnianych i kształtowników stalowych wkopanych w grunt; przyczepa ustawiona jest na trelinkach i jest nietrwale związana z gruntem; do obiektu nie są doprowadzone media; obiekt ten pełni funkcję rekreacji indywidualnej; przyczepa została ustawiona na działce w 2007 r. a taras został do niej dobudowany w 2010 r.; ich właścicielem i inwestorem jest skarżący, który nie posiada pozwolenia na ich budowę, jak i nie dokonał ich zgłoszenia; - zarejestrowana przyczepa kempingowa typu Niewiadów, nie podłączona do mediów. Pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...], obręb W., gmina K., dwóch tymczasowych obiektów budowlanych: obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz obiektu pełniącego funkcję sanitarną. Następnie, postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy będących przedmiotem niniejszej sprawy, istniejących na terenie działki nr [...] obiektach budowlanych, i nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia, w terminie 70 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia, następujących dokumentów: zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia także: czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby wykonującej projekt budowlany, potwierdzonym zaświadczeniem wydanym przez tę izbę z określonym w nim terminem ważności, który sprawdzony zostanie, pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie, organ I instancji ustalił, że przedmiotowa działka nr [...] położona jest na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy K. z dnia 27 marca 2007 r., nr [...]. Zgodnie z tym planem teren, na którym znajduje się działka nr [...], oznaczony jest symbolem [...], który przeznaczony jest pod tereny rolnicze i tereny lasów, na którym nie dopuszcza się lokalizacji obiektów budowlanych, oprócz sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg wewnętrznych. Decyzją z dnia 25 września 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącemu rozebrać, wybudowany w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...], obręb W., gmina K.: obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym, pełniącym funkcję sanitarną (suchy ustęp), o wymiarach w rzucie 0,97 m x 1,01 m oraz obiekt budowlany składający się z przyczepy "domku holenderskiego" o wymiarach 9,15 m x 2,93 m oraz dobudowanego tarasu niezadaszonego z podłogą drewnianą o wymiarach w rzucie 5,48 m x 1,61 m + 4,52 m x 2,49 m i 1,20 m x 1,64 m. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wyjaśnił, powołując się na treść art. 29 ust. 1 pkt 2a, 2 i 12 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), że przedmiotowe obiekty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na ich budowę, gdyż istnieją na terenie działki nr [...] ponad 180 dni. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza przy tym na terenie, na którym zlokalizowana jest działka nr [...], lokalizacji obiektów budowlanych a skarżący nie przedstawił dokumentów wymaganych od niego w postanowieniu z dnia 11 maja 2017 r. Powyższe obligowało do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektów budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący wniósł od niej odwołanie podnosząc, że organ I instancji przed jej wydaniem nie wyjaśnił, czy obiekt sanitarny i przyczepa "domek holenderski" zostały posadowione na działce przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy K. z dnia 27 marca 2007 r., nr [...], a zwłaszcza przed datą wejścia jego w życie a także, czy posadowienie tych obiektów, jeżeli nastąpiło przed datą uchwalenia planu i jego obowiązywania, zgodne było z przeznaczeniem terenu przed tymi datami. Skarżący, powołując się na uchwałę 7 Sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, wskazał na obowiązek uwzględnienia przeznaczenia terenu, na którym posadowiono obiekty od daty ich posadowienia. Jednocześnie, skarżący potwierdził, że przedmiotowe obiekty budowlane wybudowane zostały w 2007 r. za wyjątkiem tarasu, który dobudowany został w 2010 r. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 13 listopada 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) i art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił bowiem stanowisko organu I instancji, który uznał, że fakt nietrwałego związania z gruntem przyczepy typu "holenderskiego" i jej istnienie od 2007 r., tj. powyżej 180 dni, dają podstawę do uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany, którego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, z uwagi na treść art. 29 ust. 1 pkt 2a i 12 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332). Organ wyjaśnił, że ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające w danej chwili swej pierwotnej funkcji transportowo – komunikacyjnej, są obiektami budowlanymi i zwrócił uwagę, że do przyczepy został dobudowany taras, który stanowi całość z przedmiotową przyczepą, pełniąc funkcje rekreacji indywidulanej. Organ wskazał także, że budowa obiektu budowlanego pełniącego funkcję sanitariatu również wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro zaś doszło do naruszenia art. 28 ustawy Prawo budowlane organ I instancji zobligowany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 tej ustawy, co też prawidłowo uczynił. Z kolei, z uwagi na niespełnienie w wymaganym terminie obowiązków nałożonych na skarżącego postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. organ zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki, na co wskazuje treść art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że podziela również stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym rozpoznając przedmiotową sprawę należało wziąć pod uwagę obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż przedmiotowe obiekty budowlane zostały wybudowane w Iatach 2007 – 2010. W związku z wybudowaniem tych obiektów po 1995 r., mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a przytoczona w odwołaniu uchwała NSA sygn. akt II OPS 2/13 z dnia 16 grudnia 2013 r. dotyczy obiektów budowlanych wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej przed 1995 r. We wniesionej do Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem: art. 7 Kpa – poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 77 § 1 Kpa – poprzez uchylenie się od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału w sprawie; art. 79a Kpa – poprzez naruszenie obowiązku wskazania przesłanek, których strona nie wykazała, art. 156 § 1 pkt 2 Kpa– przez rażące naruszenie prawa. Skarżący przytoczył przy tym tożsame argumenty co podniesione w odwołaniu i podkreślił, że oba obiekty wzniesione zostały wczesną wiosną 2007 r. a w 2010 r. dobudowany został do domku holenderskiego taras. Skarżący zauważył także, że gmina posiadała od chwili wybudowania obu obiektów wiedzę o nich i godziła się na ich istnienie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślając, że zgromadzony, z uwzględnieniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, materiał dowodowy pozwalał na wydanie zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, organ wskazał, że zawarcie z Gminą umowy na wywóz śmieci nie stanowi zgody na wybudowanie obiektów na działce. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2017 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2017 r. są zgodne z prawem. Stwierdzony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stan faktyczny sprawy nakazywał zastosowanie wobec skarżącego procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku postępowania wyjaśniającego ustalił bowiem, że na działce nr [...], obręb W., gmina K., znajduje się m.in.: obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej z poszyciem ścian z desek struganych, z dachem jednospadowym krytym blachą, który ustawiony jest bezpośrednio na gruncie i pełni funkcję sanitariatu (suchy ustęp); obiekt budowlany składający się z przyczepy typu "holenderskiego", ustawionej na trelinkach, oraz dobudowanego do niej tarasu niezadaszonego z podłogą drewnianą, utwierdzonego w gruncie za pomocą słupów drewnianych i kształtowników stalowych wkopanych w grunt, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej. Obiekty te zostały posadowione na gruncie w 2007 r. a taras został dobudowany do przyczepy w 2010 r. Skarżący, będący właścicielem i inwestorem wykonanych obiektów budowlanych, nie posiada pozwolenia na ich budowę. Ustalenia organu I instancji dokonane zostały podczas przeprowadzonej w dniu 21 kwietnia 2017 r. kontroli na terenie działki nr [...] obręb W. i znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Dokonane przez organy ustalenia nie tylko nie były kwestionowane, ale wręcz zostały przyznane przez skarżącego. Art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowi zaś, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Istniejący na terenie działki nr [...] niepołączony trwale z gruntem suchy ustęp oraz niepołączona trwale z gruntem przyczepa typu holenderskiego wraz z dobudowanym tarasem są obiektami budowlanymi w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane wyjaśnia bowiem, że obiektem budowlany jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 tej ustawy przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach a zgodnie z art. 3 pkt 3 przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesądzono już, że ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, stanowią obiekty budowlane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 384/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli przyczepa kempingowa została ustawiona na działce i nie została także dopuszczona do ruchu drogowego a ponadto została do niej doprowadzona energia elektryczna jak i nad nią wybudowane zostało zadaszenie, zaś obok jest taras, na który prowadzi bezpośrednio wyjście z przyczepy kempingowej, oznacza to, że jest to obiekt budowlany służący celom rekreacyjno – wypoczynkowym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić się ponadto należy z orzekającymi w sprawie organami, że przedmiotowy suchy ustęp jak i przyczepa kempingowa z dobudowanym tarasem, są tymczasowymi obiektami budowlanymi. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Posadowienie takich obiektów budowlanych na terenie działki nr [...] wymagało przy tym uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest przy tym zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie dokonania tejże samowoli a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 782/06, dostępny na stronie internetowej https://orzezczenia.nsa.gov.pl). Art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zarówno w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. jak i w 2010 r. (Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Katalog art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego nie obejmował wyjątkiem od powyższej zasady uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymagała jedynie budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Wątpliwości Sądu nie budzi zaś fakt, że przedmiotowe tymczasowe obiekty budowlane znajdują się na działce skarżącego dłużej niż 120 dni. Suchy ustęp jak i przyczepa kempingowa posadowione zostały bowiem w 2007 r. a taras dobudowany został do przyczepy w 2010 r. Niesporne w sprawie jest, że na wybudowanie tymczasowych obiektów budowlanych, będących przedmiotem niniejszego postępowania, skarżący nie uzyskał pozwolenia na budowę. Przeprowadzona zaś przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego procedura legalizacyjna nie narusza dyspozycji art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Po dokonaniu wstępnej kontroli przedmiotowej budowy pod kątem zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także z przepisami techniczno – budowlanymi, postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r., organ I instancji wstrzymał nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia, w terminie 70 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia, wskazanych dokumentów. Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie skarżący nie przedłożył wymaganych postanowieniem dokumentów. Ponadto, organ ustalił, że przedmiotowa działka nr [...] położona jest na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy K. z dnia 27 marca 2007 r., nr [...]. Zgodnie z tym planem teren, na którym znajduje się działka nr [...], oznaczony jest symbolem [...], który przeznaczony jest pod tereny rolnicze i tereny lasów i na którym nie dopuszcza się lokalizacji obiektów budowlanych, oprócz sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg wewnętrznych. Dokonując powyższej oceny, orzekające w sprawie organy prawidłowo uwzględniły zapisy obecnie obowiązującego na terenie działki nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane stanowi bowiem, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Przez pojęcie "obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", należy rozumieć plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie rozstrzygania przez właściwy organ, nie zaś plan obowiązujący w dacie powstania obiektu budowlanego. W postępowaniu legalizacyjnym, prowadzonym na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, chodzi o zgodność z planem miejscowym aktualnie obowiązującym i o zaświadczenie o zgodności budowy z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1703/10, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywoływana przez skarżącego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), dotyczy natomiast przepisów o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a zatem nie odnosi się do stanu prawnego niniejszej sprawy. Nieprzedstawienie zaś przez skarżącego wymaganych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 dokumentów obligowało organ do orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowych obiektów budowlanych, na co wskazuje dyspozycja art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowiąca, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Sąd podkreśla jednocześnie, że proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, lecz wyda decyzję nakazująca przymusową rozbiórkę. Wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis ustawy - Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Sąd nie stwierdził jednocześnie, aby w toku przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. Rozpoznając sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Ponadto, uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, spełniają wymogi art. 107 § 3 Kpa, a także odpowiadają wynikającej z art. 11 Kpa zasadzie przekonywania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako bezzasadną, oddalił.