II SA/Gd 84/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Heleny W. na decyzję Wojewody S. z dnia 9 grudnia 1997 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki - oddala skargę. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. decyzją z dnia 24 października 1997 r. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ nakazał Helenie W. rozbiórkę obiektu budowlanego, realizowanego samowolnie na działce nr 380/2 w S. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 26 września 1997 r. do urzędu wpłynął wniosek Heleny W., w którym zgłoszono zamiar budowy na tej działce pomieszczenie w.c., kabiny natryskowej oraz obiektu gospodarczego. W związku z tym zgłoszeniem, w dniu 22 października 1997 r. przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości stwierdzając, że istnieje tam już obiekt budowlany o wymiarach 3x4 m, wykonany na podmurówce betonowej z bloczków gazo-betonowych. Uznając, że inwestor przystąpił do wykonywania robót budowlanych bez pozwolenia oraz przed upływem 30 dniowego terminu od dnia doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi, Kierownik Urzędu Rejonowego w S. przyjął, że obiekt zrealizowany w warunkach samowoli podlega nakazaniu rozbiórki na wskazanej wyżej podstawie prawnej. Helena W. wniosła odwołanie od tej decyzji, w którym zarzuciła, że zgłoszenie przystąpienia do budowy parterowego budynku gospodarczego z w.c. i prysznicem złożyła w Urzędzie Gminy w S. w dniu 16 września 1997 r. i nie może ponosić konsekwencji tak długiego przekazywania korespondencji pomiędzy urzędami. Nie uwzględniając tego odwołania Wojewoda S. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję w dniu 9 grudnia 1997 r. wskazując w jej uzasadnieniu, że: - przedmiotem postępowania w sprawie jest ocena legalności budowy ww. obiektu realizowanego na działce nr 380/2 w S. na terenie, który w planie miejscowym przewidziany jest pod uprawy rolne; - realizacja takiego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie jest on związany z produkcją rolną i nie uzupełnia istniejącej zabudowy zagrodowej, jak tego wymaga przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego; - inwestor rozpoczynając budowę bez pozwolenia dopuścił się samowoli budowlanej, co uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki. Na marginesie Wojewoda S. wskazał, że ewentualne zgłoszenie, o jakim mowa w art. 30 ust. 1, jest skuteczne od dnia doręczenia właściwemu organowi, jakim był w tej sprawie organ administracji rządowej. Przekazanie zgłoszenia urzędowi gminy, który nie posiada kompetencji w tych sprawach, nie wywołało skutków prawnych do dnia jego przekazania właściwemu organowi. Helena W. wniosła skargę do sądu administracyjnego, w której zarzuciła, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymagała między innymi budowa parterowych budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną, których realizacja wymagała wyłącznie zgłoszenia właściwemu organowi w trybie określonym w art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Warunki te spełniła, a sam obiekt zamierza wykorzysta dla przyszłej produkcji rolnej polegającej na prowadzeniu szkółki krzewów ozdobnych. Jej działania nie miały charakteru pozornego, gdyż realizację obiektu rozpoczęła po upływie 30-dniowego terminu, a ponadto przed nabyciem działki w Urzędzie Gminy S. poinformowano ją, że na tym terenie można bez pozwolenia wybudować budynek gospodarczy do 35 m2 o wysokości nie przekraczającej 4 m. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z dniem 1 stycznia 1995 r. weszło w życie nowe Prawo budowlane uchwalone ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414/. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 29 i art. 30. Jednym z tych wyjątków jest przewidziana w art. 29 ust. 1 pkt 1 budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m związanych z produkcją rolną, uzupełniających istniejącą zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Na ten przepis powołuje się skarżąca wywodząc, że prowadzona przez nią budowa wymagała wyłącznie zgłoszenia o jakim mowa w art. 30 ust. 1 ustawy. Pogląd ten jest błędny, gdyż przepisem art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy wyłączono z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wyłącznie realizację określonych tym budynków gospodarczych, związanych z produkcją rolną oraz uzupełniających już istniejącą zabudową zagrodową na działce siedliskowej. Na działce nr 380/2 w S. nie ma żadnej zabudowy ani też nie prowadzono produkcji rolnej. Prawidłowo zatem przyjęły organy administracji, że rozpoczęcie robót budowlanych na tym terenie wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, co byłoby niedopuszczalne w świetle obowiązujących wówczas ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie narusza prawa rozstrzygnięcie oparte na przepisie art. 48 ustawy nakazującego właściwemu organowi wydanie nakazu rozbiórki każdego obiektu wybudowanego bez pozwolenia albo zgłoszenia. Przepis art. 30 ust. 2 ustawy w sposób jednoznaczny precyzuje, że do wykonania robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi nadzoru określonemu wówczas w art. 84 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa budowlanego. Organem takim był kierownik urzędu rejonowego. Sąd podziela zatem prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądy, iż przekazanie zgłoszenia innemu organowi nie wywołuje skutków prawnych do dnia, w którym zgłoszenie takie otrzyma właściwy organ. Dlatego też jest niewątpliwe, że rozpoczęcie robót budowlanych na przedmiotowej działce nastąpiło przed upływem terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 2, co również było podstawą wydania nakazu rozbiórki w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.