II SA/Gd 840/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Referent Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi Cz. M. i W. M. na decyzję Wojewody z dnia 26 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 7 września 2007 r., nr [...], 2. orzeka, że wymienione w punkcie pierwszym decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących Cz. M. i W. M. solidarnie kwotę 500,- zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. C. M. i W. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 26 października 2007r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 7 września 2007r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i wydano dla A Sp. z o.o. pozwolenie na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (oznaczonych symbolami "S1", "S2" i "S3") na terenie działek nr [...] i [...] obr [...], przy ul. [...] w R.. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący domagają się uchylenia wskazanych powyżej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ: W dniu 5 lipca 2007r. A Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę wskazanych powyżej budynków mieszkalnych. Do złożonego wniosku inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną i prawomocną decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej obejmującej budowę zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami na działkach Nr - [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr [...] położonych w R. w rejonie ulic [...], [...], [...] i [...] oraz projekt budowlany. W dniu 20 sierpnia 2007r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wobec stwierdzenia braków w przedłożonej dokumentacji, organ I instancji postanowieniem z dnia 3 września 2007r. Nr [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (określenie kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego, uzgodnienie projektu budowlanego z rzeczoznawcą do sprawa przeciwpożarowych, uzupełnienie projektu o część konstrukcyjną oraz o dołączenie, w części architektonicznej projektu budowlanego, przekroju budynku S1 w najwyższej jego części) oraz ustalił termin wykonania tego obowiązku do dnia 7 września 2007r. W dniu 30 sierpnia 2007r. do organu I instancji wpłynęło pismo C. i W. M., w którym nie wyrazili zgody na planowaną inwestycję z uwagi na fakt niespełnienia warunków wynikających z decyzji o warunkach zabudowy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Starosta decyzją z dnia 7 września 2007r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowych budynków. Od powyższej decyzji Starosty odwołali się C. M. i W. M., kwestionując wydane rozstrzygnięcie i podważając jego zgodność z decyzją Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy. Wojewoda, rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym podkreślił, że zgodnie z dyspozycją art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz bada kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, a uznając jednocześnie za spełniony wskazany powyżej wymóg oraz art. 32 ust. 4 omawianej ustawy, zgodnie z regulacją art. 35 ust.4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż ostateczna i prawomocna decyzja Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. Nr [...] ustalała warunki zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej obejmującej budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr [...] położonych w R. w rejonie ulic [...], [...], [...] i [...]. Na podstawie tej decyzji określono nieprzekraczalną linię zabudowy, która wynosi minimum 6m od granic działek, stanowiących linie rozgraniczające układ drogowy dróg publicznych. Na wysokości odcinku ul. [...] o szerokości 9m została przewidziana rezerwa terenu w celu doprowadzenia szerokości drogi gminnej do zgodności z przepisami poprzez dodzielenie terenu wyznaczonego jako przedłużenie linii rozgraniczającej granic działek nr [...], [...] i [...] a układ drogowy ul. [...] od strony ul. [...] do szerokości 14 m. Według ustaleń wyartykułowanych w przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek winien wynosić max 0,29, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej winien wynosić min 25% powierzchni działek. Ponadto w projektowanym zespole budynków wielorodzinnych należało przewidzieć placyki zabaw dla dzieci najmłodszych i miejsca rekreacyjne dla osób starszych i niepełnosprawnych przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym. Zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. Nr [...] ustalająca gabaryty projektowanej zabudowy kąt pochylenia połaci dachowych winien się zawrzeć w przedziale 30o – 45o, ustalono dla budynków projektowanych bezpośrednio przy ul. [...] i [...] dachy dwu i wielospadowe z nachyleniem połaci w kierunku tych ulic z położeniem kalenicy ewentualnie okapu równolegle do ulicy. Dla nowej zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie wyższa niż wysokość zabudowy niskiej określona w przepisach techniczno -budowlanych a wzdłuż ul. [...] maksymalnie do 14 m. Przyjęto szerokość elewacji frontowej di strony ul. [...] i [...] równą 14.0_20% od strony ul. [...], szerokości elewacji frontowej nie określono. Miejsca postojowe lub garażowe dla całego zespołu budynków minimum 1 miejsce/mieszkanie oraz 1 miejsce/100m2 powierzchni użytkowej usług. Przedłożony projekt budowlany przewiduje budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych S1, S2 i S3 - czterokondygnacyjnych nie podpiwniczonych. W budynku S3 na poziomie parteru znajdują się garaże indywidualne. Każdy z budynków obsługuje jedna klatka schodowa. Budynek usytuowany przy ul. [...] pokryty jest dachem wielospadowym o kącie nachylenia 30o. Obiekt S1 mieści 47 lokali mieszkalnych, S2 – 31 a S3 – 13 lokali mieszkalnych oraz 7 boksów garażowych. Została ponadto przewidziana droga obsługująca osiedle z wjazdem od ul. [...], droga o szerokości 6,00 m zwężająca się do 5,00m na odcinku prowadzącym jako dojazd do sąsiedniej działki. Zaprojektowane budynki zostały dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Komunikacja osób niepełnosprawnych odbywać się będzie w poziomie pochylniami zewnętrznymi nie przekraczającymi dopuszczalnego nachylenia 8%. Jak wynika z załączonego projektu budowlanego całkowita powierzchnia działek nr [...] i [...] wynosi 5892,0 m2, powierzchnia zabudowy 1389,3m2 (w tym powierzchnia zabudowy budynku S1 - 655,6m2, S2- 421,1m2, S3 - 312,6m2) co stanowi 23,6% powierzchni działek a zatem warunek wynikający z decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. Nr [...] , określający jako max 29% został spełniony, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek wynosi 0,236 a więc nie przekroczył dopuszczalnego 0,29. Tereny zielone stanowią 38,2% powierzchni działek co spełnia założenie omawianej decyzji o warunkach zabudowy o zachowaniu min. 25%. Intensywność zabudowy wynosi 0,9. Na podstawie przepisu § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późniejszymi zmianami), zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zaprojektowano 91 miejsc postojowych na 91 lokali mieszkalnych - 7 miejsc postojowych w garażach indywidualnych oraz 84 miejsca postojowe na działkach Nr [...] i [...], zatem warunek określony w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie komunikacji został spełniony. Zgodnie z § 19 omawianego rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie, a odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie, co zostało w przedłożonym projekcie budowlanym uwzględnione. Przepisy nie regulują odległości minimalnej pomiędzy kolejnymi zgrupowaniami miejsc postojowych. Wojewoda podał, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy nie określa maksymalnej wysokości projektowanych budynków, oprócz ul. [...], gdzie maksymalna wysokość wynosi 14 m. Na podstawie § 8 omawianego rozporządzenia do budynków niskich zalicza się obiekty do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Zgodnie z § 40 rozporządzenia, w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odległość placów i urządzeń, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10m, a jak wynika to z projektu budowlanego odległości te zostały zachowane. Odnosząc się do treści odwołania, organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia, okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i lampy –o więcej niż 1,3 m. Odległość między zaprojektowanym budynkiem S1 a budynkiem istniejącym na działce [...] wynosi 11,0 m , w tym odległość między budynkiem istniejącym a kalenicą budynku projektowanego wynosi 18,0m, wysokość projektowanego obiektu do kalenicy wnosi 16 m a do okapu 12,2 m. Zgodnie z dyspozycją § 12 rozporządzenia wynika, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od .granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy i 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Zatem restrykcyjne warunki wyartykułowane § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) zostały w ocenie organu II instancji zachowane. Zamierzona inwestycja nie pozostaje w kolizji z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zgodnie z którym odległość budynku mającego pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń a warunek ten zostaje spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie. Według projektu budowlanego odległość 11,0 m między budynkami jest większa od wysokości przesłaniania wynoszącej 10,75 m, odległość od kalenicy pomiędzy budynkami wynosi 18,0 m i jest większa od wysokości przesłaniania wynoszącej 14,5 m. Usytuowanie budynków projektowanych i budynków istniejących w stosunku do stron świata i ich wzajemnych odległości udowadnia, że zapewniono budynkom istniejącym czas nasłonecznienia wymagany przepisami § 60 pkt 1 rozporządzenia – tzn. co najmniej 3 godziny w dniach równonocy. Zdaniem organu odwoławczego, z faktu tego jednoznacznie wynika, że nie może mieć miejsca brak zapewnienia naturalnego oświetlenia, co jest regulowane w § 13 oraz 57 i 60 omawianego. W opinii organu II instancji warunki i parametry, zarówno architektoniczne jak i urbanistyczne wyartykułowane w decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. Nr [...] o warunkach zabudowy zostały spełnione w przedłożonym projekcie budowlanym. Wojewoda wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. oraz nie pozostaje w kolizji z obowiązującymi przepisami. W ocenie organu, projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Odpowiedzialność za sporządzoną dokumentacje spoczywa na autorze tegoż opracowania – uprawnionych projektantach. Zdaniem Wojewody, inwestor dopełnił wymóg wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Tym samym zamierzona inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami. Wojewoda wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie narusza interesu osób trzecich. W przypadku gdy inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, to organ I instancji zobowiązany był, zgodnie z wnioskiem inwestora, do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskowanego obiektu i zgodnie z prawem nie mógł odmówić wydania takiego pozwolenia (odmawiając organ naruszyłby art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Wojewoda ponadto wyjaśnił, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami powołanego powyżej rozporządzenia. Regulację prawną dotyczącą ochrony interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym zapewnia art. 5 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy właściciel nieruchomości ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto Wojewoda podał, że, inwestor legitymujący się decyzją Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. ustalającą warunki zabudowy na działkach nr [...], [...], [...], [...] , [...], [...] i [...] obr [...] położonych w R. w rejonie ulic [...], [...], [...] i [...], występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę miał prawo zawęzić obszar inwestycji do nieruchomości nr [...], [...]. Odległość granicy działki skarżących o [...] od nowoprojektowanego budynku S1 w najwęższej części wynosi ok. 4,2 m zatem lokalizacja tego budynku nie koliduje z obowiązującymi przepisami. Wojewoda wyjaśnił, że nie posiada możliwości prawnych w zakresie weryfikacji ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, gdyż kontrolą tychże decyzji zajmuje się Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ I instancji dopełnił dyspozycji wynikających z art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 4 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiących iż w toku postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie środki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej prowadziły postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Wojewoda wskazał, że przedmiotowe postępowanie, ograniczone jest jedynie do badania zasadności rozstrzygnięcia dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. W ocenie organu II instancji, wobec przeprowadzonego postępowania dotyczącego zbadania poprawności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji, uznał decyzję organu I instancji za prawidłową. C. M. i W. M. we wniesionej skardze zarzucili Wojewodzie naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006r., Nr 156, poz. 1118) przez zaakceptowanie decyzji Starosty udzielającej pozwolenia na budowę pomimo braku wymaganej wskazanymi powyżej przepisami decyzji Burmistrza Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych obejmujących teren dwóch działek o nr [...], [...] obręb 1 przy ul. [...] w R.. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez odmawianie W. M., który jest następcą prawnym E. M. (zgodnie z art. 146 § 1 pkt 4 k.p.a. powyższe naruszenie skutkuje wznowieniem postępowania administracyjnego). Wskazali również na naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, że wznowienie, przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, postępowania w sprawie, w której wydano już ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, a także przez uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy dla terenu obejmującego kilkanaście działek, może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę terenu obejmującego jedynie dwie działki w sytuacji, gdy inwestor nie posiadał i nie posiada prawa do dysponowania pozostałym terenem. Nadto zarzucili naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie przez organy twierdzeń sformułowanych w zatwierdzonym projekcie budowlanym i zaniechanie zbadania zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Na końcu wskazali, że zaskarżona decyzja została skierowana do zmarłego E. M., co na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. skutkuje jej nieważnością. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze, że organ administracji błędnie uznał, iż decyzja o warunkach zabudowy dla terenu obejmującego kilkanaście działek, może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę terenu obejmującego jedynie dwie działki w sytuacji, gdy inwestor nie posiadał i nie posiada prawa do dysponowania pozostałym terenem, Wojewoda podniósł, że inwestor legitymując się decyzją Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2006r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę miał prawo zawęzić obszar inwestycji do nieruchomości Nr [...] i [...]. Odległość od granicy działki strony skarżącej od nowoprojektowanego budynku S1 w najwęższej części wynosi około 4,2 m. Tym samym lokalizacja tego budynku nie koliduje z obowiązującymi przepisami. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy brak jest dowodów na to, iż W. M. jest następcą prawnym E. M.. Tym samym organ nie podzielił zarzutu skargi, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. A Sp. z o.o. w odpowiedzi na skargę również wniosło o jej oddalenie podzielając argumentację organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na wstępie wskazać należy, że tak jak w każdej sprawie administracyjnej tak i w rozpoznawanej z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, przed wszczęciem postępowania ciążył na organie architektoniczno budowlanym prowadzącym postępowanie obowiązek ustalenia kręgu podmiotów mających przymiot stron w tym postępowaniu (art. 28 pkt 2 Prawa budowlanego), oraz zapewnienia im prawa do czynnego udziału. Z zebranych dowodów i materiałów sprawy wynika, że orzekające w sprawie organy nie dopełniły tego obowiązku. Jak wynika z akt administracyjnych tak w postępowaniu przed organem I jak i II instancji za stronę tego postępowania w/w organy uznawały C. i E. M. W czasie, w którym jeszcze toczyło się postępowanie przed organem I instancji C. M. i W. M. nadesłali do organu pismo z dnia 27 sierpnia 2007r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego Powiatowego W. – Wydział Architektury i Budownictwa – 30 sierpnia 2007r.). Na wstępie pisma wnoszący zawarli informację, iż są następcami prawnymi zmarłego 24 października 2004 r. E. M., załączając m. in. kserokopię aktu zgonu oraz wniosku o stwierdzeniu nabycia spadku. Dalsza część wymienionego pisma w swej treści zawiera już zarzuty merytoryczne, w których w/w wskazują na (ich zdaniem) istniejącą niezgodność projektu budowlanego z treścią decyzji o warunkach zabudowy. W dniu 3 września 2007 r. Starosta wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym. Wśród "otrzymujących" wymieniony jest E. M. Również w decyzji pierwszej instancji z dnia 7 września 2007 r., wskazuje się E. M. jako jednego z jej adresatów. Zaznaczyć też należy, że i decyzja organu drugiej instancji skierowana jest do E. M., pomimo że odwołanie zostało wniesione (i podpisane) przez C. M. i W. M. Z akt administracyjnych nie wynika, ażeby orzekające w sprawie organy podejmowały jakiekolwiek działania mające na celu wyjaśnienie następstwa prawnego po zmarłym E. M. Jak już to wyżej zaznaczono, fakt śmierci E. M. wynikał z treści pisma C. M. i W. M. z dnia 27 sierpnia 2007r. Jeżeli by nawet przyjąć, że orzekające w spawie organy miały wątpliwości, co do okoliczności podanych w w/w piśmie, to zgodnie z art. 10 § 1 kpa stanowiącym, że organy administracji obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, istniał obowiązek zwrócenia się do sądu rejonowego w W. o informację, co do toku postępowania z wniosku o stwierdzenie nabycia spadku C. M. i W. M. z dnia 20 sierpnia 2007r. Pozytywne ustalenie zawisłości postępowania przed sądem w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym E. M. obligowało prowadzący postępowanie organ do zawieszenia tego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z treścią w/w artykułu, organ administracji państwowej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tym zagadnieniem wstępnym było ustalenie, kto jest stroną postępowania i, w konsekwencji, zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym poprzez włączenie do kręgu podmiotów, którym prawa strony przysługują. Wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), dającej podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje, iż sąd był obowiązany uchylić wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 lit. b p.p.s.a. Stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jest obligatoryjną podstawą do uchylenia wydanych decyzji, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego (por. wyrok z 4 grudnia 2002r., III RN 200/01 OSNPUS 2003, Nr 24, poz. 582) dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., następuje tylko na żądanie strony. Okoliczność ta powoduje też, ze sąd nie mógł dokonywać kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zarzutów merytorycznych podniesionych w skardze. O zasadności lub bezzasadności tych zarzutów będzie rozstrzygał organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy po prawidłowym ustaleniu kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wydanego orzeczenia. Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, iż decyzje te nie mogą być wykonane. Wobec uchylenia decyzji, ich wykonanie w okresie do uprawomocnienia się wyroku, prowadziłoby bowiem do aksjologicznie nieuzasadnionego zrealizowania decyzji wadliwych i naruszało prawa strony skarżącej. W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 500,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.