II SA/Gd 842/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.), Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Katarzyna Gross, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Rady Miejskiej z dnia 22 lutego 2002r., nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miejska [...], na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), uchwałą Nr [...] z dnia 22 lutego 2002 r. odrzuciła zarzut A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenu położonego w obrębie al. N. oraz ulic: S. S., W. P., G. F. K. i M. W., kwestionujący słuszność przeznaczenia terenu działki nr 1/22 (oznaczonej na planie symbolem 22 KS) jedynie na parking bez możliwości budowy stacji paliw płynnych. W uzasadnieniu uchwały (załącznik nr 1) wskazano, że zmian w projekcie planu dokonano na skutek uwzględnienia protestów społeczności lokalnej, która powoływała się na pogorszenie warunków życia w związku z lokalizacją stacji paliw. Podkreślono także, że uchwała podjęta została po rozważeniu skutków prawnych, jakie spowoduje zmiana planu zagospodarowania przestrzennego, w tym m.in. wygaśnięcie wydanej spółce decyzji z dnia 30 kwietnia 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako sprzecznej z ustaleniami planu, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana. Skargę na powyższą uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A Sp. z o.o. w W., żądając stwierdzenia jej nieważności w związku z naruszeniem art. 4 ust. 1 i art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że w dniu 30 kwietnia 1997 r. wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw na działce nr 1/22 położonej przy zbiegu Al. N. i ul. G. F. K. w I., a spółka wnioskiem z dnia 30 września 1997 r. wystąpiła o wydanie pozwolenia na jej budowę. Wywodził, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiła dla skarżącej nie tylko informację, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także - zdaniem pełnomocnika przy spełnieniu wszystkich wymaganych prawem warunków - była promesą uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych względów wniesiony zarzut powinien być rzetelnie przez radę gminy rozpatrzony, a powody jego odrzucenia winny zostać w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu uchwały. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały wymogu tego nie spełnia. Przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, że rada gminy przy rozpatrywaniu zgłoszonego do projektu planu zarzutu nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej na jedyne kryterium zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto, w sytuacjach konfliktowych pomiędzy interesem jednostki a interesem lokalnej społeczności gmina - w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego - ma obowiązek wskazania przesłanek, jakimi się kierowała przy dokonywaniu wyboru przeznaczenia terenu na określone cele. Podniósł także, że stacje paliw S. spełniają wysokie normy dotyczące emisji hałasu oraz zanieczyszczeń, zaś odrzucenie zarzutów nie zostało poparte dowodami, które potwierdzałby argumenty mieszkańców w przedmiocie degradacji środowiska, uciążliwości (hałas, ruch), a także obniżenia wartości mieszkań na tym terenie, które spowoduje lokalizacja i działalność stacji. Powyższe okoliczności wskazują, iż odrzucenie zgłoszonego zarzutu nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że zaskarżona uchwała zawiera w niezbędnym zakresie uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, że likwidacja lokalizacji stacji paliw nie została poparta dowodami, a opiera się jedynie na argumentacji protestu mieszkańców. Wpływ na taką decyzję rady gminy miała przygotowana prognoza skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, w której proponowana lokalizacja stacji paliw uznana została za duże zagrożenie dla środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dokonywana jest przez Sąd w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organy administracji. Dlatego Sąd rozpoznaje niniejszą sprawę w oparciu o przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), zastąpionej ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ), która obowiązuje od 11 lipca 2003r. Skarga nie jest zasadna. Rozpoznając skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze, iż w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. nr 15 z 1999 r., poz. 139) zamieszczono jedynie unormowanie dopuszczające możliwość wniesienia skargi do Naczelnego Sadu Administracyjnego na taką uchwałę (art. 24 ust. 4 tej ustawy). Brak było natomiast w tej ustawie przepisów, które wskazywałyby kryteria kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Mając jednak na uwadze treść art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który z racji umieszczenia w ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych posiada charakter ogólnego unormowania, stwierdzić można, że również w tym przypadku sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oceniając zgodność uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem należy mieć na uwadze cel instytucji zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak stanowi o tym art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawa ta określała zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań, a także określa zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach. Z kolei według art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Już z zestawienia tych dwóch przepisów wynika, że możliwość wniesienia zarzutu miała służyć rozwiązywaniu konfliktów, pojawiających się w trakcie określania przeznaczania terenów i zasad ich zagospodarowania. Planowanie przestrzenne musi powodować konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości (użytkowników wieczystych) leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględniane w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego pierwszeństwa interesu publicznego przed prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie potrzeb zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów. Zatem możliwość wniesienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma służyć temu, aby podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, mógł jeszcze w trakcie projektowania planu przedstawić do rozważenia swoje racje. Racje te, organy gminy (zarząd, rada gminy), którym ustawa nadaje określone kompetencje, winny wziąć pod rozwagę. Przede wszystkim zaś rada gminy winna rozważyć naruszenie interesu prawnego lub prawa osoby zgłaszającej zarzut. Czyniąc to winna mieć przede wszystkim na uwadze okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz to, aby rozwój był zrównoważony, przez co należy rozumieć rozwój, który ma na względzie wszystkie aspekty życia człowieka. Rozpoznając zarzuty właściwy organ gminy powinien skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania. Zatem uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały o odrzuceniu zarzutów powinno wskazywać przesłanki dokonanego przez radę gminy wyboru przyjętego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązania Zdaniem Sądu administracyjnego uzasadnienie przedmiotowej uchwały spełnia w/w wymogi. Organ wskazał dlaczego interes publiczny przedłożył nad interes skarżącego, a swoje stanowisko poparł szczegółową argumentacją. Uznał zasadnie, że ze względu na uwarunkowania przyrodnicze i bezpośrednie zagrożenie powodzią na przedmiotowy teren nie mógł zostać przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe bądź pensjonatowe, a także przystań jachtową. Stanowisko swoje organ poparł trafnie powołując się na przepisy unormowań szczególnych, przede wszystkim prawa wodnego. W opisanych wyżej okolicznościach zdaniem sądu Rada Miasta Gdańska podejmując zaskarżoną uchwałę nie naruszyła obowiązującego prawa, działała w ramach jej ustawowych kompetencji, a swoje stanowisko dostatecznie uzasadniła w racjonalny sposób. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W tej sytuacji należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 9 Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalić skargę.