II SA/Gd 854/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej postanawia 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić skarżącej ze Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ) kwotę 200 zł ( dwieście złotych ) wpłaconą tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu 30 października 2008 r. M. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 listopada 2007 r. ( nr [...] ) utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 7 lutego 1961 r. w sprawie przejęcia na własność Państwa nieruchomości rolnej J. K. W skardze wskazano m. in. że zaskarżona decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącej, a zatem skargę należy uznać za złożoną w terminie. Badając kwestię związaną z doręczeniem M. K. zaskarżonej decyzji i zachowaniem terminu do wniesienia skargi Sąd na podstawie akt administracyjnych ustalił następujące okoliczności: Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją zainicjował wniosek F. K., J. K. i S. W. z dnia 20 października 1990 r. skierowany do Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z żądaniem stwierdzenia nieważności opisanej na wstępie decyzji z dnia 7 lutego 1961r. W toku tego postępowania w związku ze śmiercią wnioskodawców w ich miejsce wstąpili następcy prawni tj. skarżąca M. K., E. i T. C., T. L. – K. i A. Z. Skarżąca M.K. reprezentowana była w postępowaniu administracyjnym przez radcę prawnego E. S. z Kancelarii Radcy Prawnego A w S. G. na podstawie pełnomocnictwa ogólnego udzielonego w dniu 8 stycznia 2002 r. i złożonego do akt sprawy ( teczka akt [...], [...] k. 13 ). Bezspornym jest, że ta sama pełnomocnik reprezentowała również inną stronę postępowania E. C. Wszystkie wydawane w toku sprawy rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które ostatecznie rozpoznawało złożony w 1990 roku wniosek o stwierdzenie nieważności doręczane były w jednym egzemplarzu radcy prawnemu E.S. i adresowane były bądź imiennie na pełnomocnika, bądź na Kancelarię A. W żadnej z przesyłek skierowanych do pełnomocnika nie wskazano z imienia i nazwiska reprezentowanych w sprawie stron postępowania, a jedynie sygnaturę sprawy. Okoliczność ta jednak w toku wieloletniego postępowania nie utrudniała, ani nie uniemożliwiała pełnomocnikowi składania w imieniu stron różnych wniosków, środków odwoławczych, skarg...itp. Pełnomocnik powyższego sposobu, a zwłaszcza doręczania jej tylko jednego egzemplarza rozstrzygnięcia w sytuacji gdy reprezentuje dwie strony postępowania przez wiele lat nie kwestionowała. Decyzja z dnia 23 sierpnia 2007 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 7 lutego 1961 roku została doręczona radcy prawnemu E. S. na adres jej Kancelarii również w jednym egzemplarzu. W sporządzonym przez pełnomocnika wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, że stroną składającą wniosek jest E. C. Po rozpatrzeniu tego wniosku Kolegium decyzją z dnia 20 listopada 2007 r. utrzymało w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia 23 sierpnia 2007 r. Decyzję tą - tak jak i wcześniejsze podjęte w sprawie - doręczono radcy prawnemu E. S. oraz pozostałym stronom nie reprezentowanym przez pełnomocników. Doręczając pełnomocnikowi decyzję na przesyłce nie wskazano żadnej ze stron, a jedynie numer sprawy. W ustawowym terminie 30 dni pełnomocnik wniosła do tut. Sądu na otrzymaną decyzję skargę wyłącznie w imieniu E. K. co wyraźnie wynikało z jej treści. Skarga ta została w sprawie II SA/Gd 81/08 prawomocnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r. odrzucona z powodu nieuzupełnienia braków formalnych oraz nieuiszczenia wpisu stałego. Po odrzuceniu skargi pełnomocnik w dniu 4 marca 2008 roku wystąpiła do Kolegium z wnioskiem o sprostowanie zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby w miejscu w którym po wyrazie "otrzymują" gdzie wskazano Kancelarię A zamieścić dwa punkty o następującej treści: "1. p. E. C. reprezentowana przez E. S. radcę prawnego z Kancelarii Radcy Prawnego A, 2. p. M. K. reprezentowana przez E. S. radcę prawnego z Kancelarii Radcy Prawnego A. We wniosku tym pełnomocnik domagała się również doręczenia jej decyzji z przeznaczeniem dla M. K. wywodząc, iż otrzymała decyzję, ale przeznaczoną dla E. C. Kolegium postanowieniem z dnia 19 marca 2008 r. odmówiło sprostowania decyzji, a postanowieniem z dnia 7 maja 2008 r. utrzymało w mocy postanowienie z dnia 19 marca 2008 r. Z kolei w dniu 3 kwietnia 2008 r. do Kolegium wpłynął wniosek złożony przez pełnomocnika M. K. o zmianę ( uzupełnienie ) decyzji w ten sam sposób jak we wcześniejszym wniosku o sprostowanie jednak z żądaniem rozpatrzenia go w trybie art. 154 § 1 kpa. Decyzją z dnia 9 czerwca 2008 r. Kolegium odmówiło zmiany ( uzupełnienia ) decyzji w sposób wskazany we wniosku, a decyzją z dnia 24 września 2008 r. utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie. W tych okolicznościach radca prawny E. S. wniosła w imieniu M. K. skargę na decyzję z dnia 24 września 2008 r. w przedmiocie odmowy zmiany ( uzupełnienia ) decyzji z dnia 20 listopada 2007 r. oraz jednocześnie w tym samym piśmie skargę na decyzję z dnia 20 listopada 2007 r. Na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oznaczanej dalej jako p.p.s.a zarządzono rozdzielenie skarg. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga M. K. na opisaną na wstępie decyzję z dnia 20 listopada 2007 r. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom strony zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w dniu 5 grudnia 2007 r. Doręczenie nastąpiło zgodnie z art. 40 § 2 kpa pełnomocnikowi. W sytuacji gdy pełnomocnik reprezentuje wiele stron w jednym postępowaniu administracyjnym to zgodnie z wieloletnią, ugruntowaną i zgodną z prawem praktyką, pisma związane ze sprawą, w tym i wydawane rozstrzygnięcia, doręcza się pełnomocnikowi tylko w jednym egzemplarzu. Nie pozbawia to strony możliwości obrony jej praw w tym i zaskarżenia doręczonego orzeczenia. Trudno przyjąć, że pełnomocnikowi reprezentującemu wiele stron w jednym postępowaniu powinno doręczać się tyle egzemplarzy pisma ile stron reprezentuje, skoro i tak lekturze podlega tylko jeden egzemplarz umożliwiający w pełni wniesienie środka zaskarżenia w imieniu każdej z reprezentowanych stron. Nie sposób ustalić na jakiej podstawie pełnomocnik reprezentująca dwie strony postępowania po wielu latach doręczania jej przez organ wydawanych decyzji w jednym egzemplarzu właśnie w odniesieniu do tej zaskarżonej uznała, że doręczona przesyłka przeznaczona była tylko dla jednej z mocodawczyń tj. dla E. C. i dlaczego akurat dla tej osoby właśnie. Nie wiadomo co oznacza twierdzenie pełnomocnika odnoszące się do "przeznaczenia" decyzji dla strony, skoro w istocie doręczana decyzja "przeznaczona" jest dla pełnomocnika. Decyzję doręcza się pełnomocnikowi, którego rola nie ogranicza się do przekazywania otrzymywanych w toku postępowania przesyłek mocodawcom. Trudno nie dostrzec, że teza związana z koniecznością doręczenia dwóch egzemplarzy decyzji i brakiem doręczenia egzemplarza decyzji "z przeznaczeniem" dla skarżącej pojawiła się w sprawie dopiero po odrzuceniu przez sąd skargi E. C. Reasumując, pełnomocnik reprezentująca dwie osoby będące stronami tego samego postępowania otrzymując rozstrzygnięcie ostatecznie załatwiające sprawę administracyjną nie mogła uznać, że wydaną decyzję otrzymała wyłącznie jako pełnomocnik jednej z tych osób. Takiego twierdzenia nie można wysnuć ani z przepisów dotyczących doręczeń, ani z przepisów odnoszących się do pełnomocnictwa, czy generalnie przedstawicielstwa strony. Wobec powyższego Sąd ustalił, że zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skargi, została doręczona skarżącej M. K. Doręczenie to miało miejsce w dniu 5 grudnia 2007 r. Skarga w przedmiotowej sprawie została zatem wniesiona z uchybieniem 30 – dniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a i z tego względu musiała zostać odrzucona stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dodatkowo należy wskazać, że prezentowany w skardze pogląd jakoby brak doręczenia stronie zaskarżonej decyzji skutkował koniecznością przyjęcia, iż skarga została wniesiona w terminie jest również błędny. Problematyka związana z wniesieniem skargi przez stronę postępowania administracyjnego, której organ nie doręczył decyzji jest dość skomplikowana, jednak pewne reguły i zasady zostały już wypracowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Ich szczegółowe objaśnianie nie jest jednak konieczne w niniejszym uzasadnieniu skoro, jak ustalił sąd, w przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję skarżącej doręczono. Wskazać jedynie można, że również i odmienne ustalenie tej kwestii nie pozwoliłoby sądowi przyjąć, iż przedmiotowa skarga została wniesiona z zachowaniem terminu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.