II SA/Gd 858/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 14 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia odmówić B. O. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. POSTANOWIENIE B. O., we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 15 kwietnia 2011 r., zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem. Małżonkowie nie mają nikogo na utrzymaniu. Źródłem utrzymania małżonków są ich emerytury w wysokości 797,82 zł miesięcznie - wnioskodawczyni oraz 2 326,62 zł miesięcznie – jej męża. Skarżąca zamieszkuje wraz mężem u swojej córki. Zgodnie z oświadczeniem, wnioskodawczyni nie posiada żadnych nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych i oszczędności. Jak wskazała, jest osobą bezdomną, ponosi bardzo wysokie koszty na leki, gdyż została uznana za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji. Porusza się o kulach. Jej mąż jest również osobą z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności. Stosownie do treści art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie zaś prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Wskazane przepisy stanowią wyjątek od zasady, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych wyżej przepisach i to na nim spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. W niniejszym stanie faktycznym dochód gospodarstwa domowego wnioskodawczyni kształtuje się na poziomie ponad 3 000 zł miesięcznie. Skarżąca wraz mężem nie ma nikogo na utrzymaniu. Ponadto, nie określiła ona wysokości wydatków na leki, nie załączyła też żadnych dokumentów, które potwierdziłyby okoliczność ponoszenia wysokich kosztów leczenia. Tymczasem, koszty sądowe na obecnym etapie postępowania zamykają się w kwocie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, który w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę wysokość dochodów gospodarstwa domowego wnioskodawczyni brak jest podstaw, by uznać, że nie jest ona w stanie uiścić wpisu sądowego od skargi kasacyjnej i ewentualnych pozostałych kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i męża. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.