II SA/Gd 859/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2026 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Chojnicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 27 sierpnia 2025 r., nr GC.ZUZ.4200.2.2025.WG w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę. Skarga S. T. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Chojnicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr GC.ZUZ.4200.2.2025.WG w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 6 czerwca 2025 r. Pan S.T. (dalej też: skarżący, strona), złożył do Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w Chojnicach (dalej też: Kierownik, organ I instancji) zgłoszenie w sprawie wykonania pomostu dla celów rekreacyjnych na jeziorze S., o długości trapu 21,0 m i szerokości 1,60 m oraz platformy o długości 4,0 m i szerokości 3,0 m, na terenie działki nr ewid. [...] obręb L., gmina K., powiat k., województwo p. Kierownik Nadzoru Wodnego Wód Polskich w Chojnicach decyzją z dnia 4 lipca 2025 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego. Kierownik uznał, iż zgłoszenie wodnoprawne na wykonanie pomostu nie jest zgodne z art. 423 ust. 5 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (Dz.U. z 2025 roku, poz. 960), bowiem wykonanie urządzenia wodnego we wskazanej lokalizacji naruszy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zatwierdzony został uchwałą Rady Gminy Kościerzyna z dnia 22 listopada 2019 r. nr X/128/19 (Dz. Urz. Woj. Pom. z 30 grudnia 2019 r., poz. 627) oraz uchwałą Nr V/176/20 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 29 kwietnia 2020 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści uchwały Rady Gminy Kościerzyna nr X/128/19 z dnia 22 listopada 2019 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Loryniec w gminie Kościerzyna (dalej: plan miejscowy). W powyższym planie działka nr [...] została określona jako tereny wód powierzchniowych - 1.WS, natomiast działka nr [...], na wysokości której wnioskodawca planuje wykonanie pomostu na podstawie rozpatrywanego zgłoszenia, położona jest na terenie gminy D., obręb P., dla którego gmina nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym według ewidencji gruntów stanowi ona grunty rolne. Organ wskazał, że zgodnie z § 18 pkt 9 planu miejscowego, teren ma przeznaczenie następujące: teren powierzchniowych wód płynących lub stojących; dopuszcza się realizację inwestycji celu publicznego". Zgodnie z § 18 pkt 9 ppkt 3 lit. b) "dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń służących gospodarce wodnej oraz obiektów związanych z realizacją dopuszczonych w planie miejsc służących turystyce wodnej lub gospodarce rybackiej". Planowane przedsięwzięcie nie należy do inwestycji celu publicznego. Nadto działka nr [...] stanowiąca teren graniczący z jeziorem w miejscu planowanego pomostu, jest gruntem rolnym, więc ma przeznaczenie inne niż rekreacyjne. Od decyzji Kierownika S. T. wniósł odwołanie, wskazując m.in., że z decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 grudnia 2024 roku nr RIOS.6730.73.2024.RO wydanej przez Wójta Gminy Dziemiany dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...], położoną w obrębie P. w gminie D., wynika dopuszczalność rekreacyjnego przeznaczenia terenu oraz jego zagospodarowania w sposób spójny z funkcją projektowanego pomostu. Podkreślono, że ww. decyzja o warunkach zabudowy została uzgodniona z PGW Wody Polskie oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Gdańsku, co potwierdza brak przeciwwskazań środowiskowych i wodnoprawnych dla rekreacyjnego zagospodarowania działki brzegowej. Zdaniem skarżącego, żaden z zapisów planu miejscowego nie zabrania wybudowania urządzenia wodnego w celu wskazanym przez niego. Planowany pomost stanowi urządzenie techniczne służące indywidualnej turystyce wodnej, a zatem odpowiada funkcji przewidzianej w planie jako dopuszczalna na obszarach oznaczonych symbolem 1.WS, niezależnie od aktualnego charakteru ewidencyjnego działki przyległej. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr GC.ZUZ.4200.2.2025.WG Dyrektor Zarządu Zlewni w Chojnicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor ZZ lub organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego sprzeciw jest uzasadniony. W planie miejscowym nieruchomość nr ewid. [...] obręb L., gmina K., zlokalizowana została na terenie oznaczonym symbolem 1.WS - teren wód powierzchniowych, tereny wód powierzchniowych płynących lub stojących, dla których dopuszcza się realizację inwestycji celu publicznego. W swoim odwołaniu skarżący wskazał, że projektowany pomost stanowić będzie urządzenie służące indywidualnej turystyce wodnej. Zgodnie z § 18 pkt 9 ppkt 3 lit. b miejscowego planu "dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń służących gospodarce wodnej oraz obiektów związanych z realizacją dopuszczanych w planie miejsc służących turystyce wodnej lub gospodarce rybackiej", co oznacza, że na terenie przedmiotowej działki nie ma możliwości realizacji inwestycji innych niż przeznaczenia publicznego. Ponadto planowane urządzenie wodne nie zostanie wykonane jako inwestycja celu publicznego służąca turystyce wodnej, a będzie wykorzystywany wyłącznie do celów rekreacyjnych (prywatnych), zgodnie z informacjami zawartymi w dokumentacji dołączonej do zgłoszenia wodnoprawnego. W ocenie organu odwoławczego wykonanie projektowanego pomostu narusza art. 423 ust. 5 pkt 2 oraz art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne, gdyż będzie sprzeczne z ustaleniami zawartymi w obwiązującym na przedmiotowym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, S. T. wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, podnosząc zarzuty naruszenia następujących przepisów: - art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a.") poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nieuwzględnienie przez organ załączonej przez stronę decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 grudnia 2024 roku, a w konsekwencji zaniechanie ustalenia okoliczności braku przeciwskazań faktycznych i prawnych dla wykonania pomostu, prowadzenie postępowania w sposób fragmentaryczny, z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności prawnych i faktycznych, w szczególności funkcjonalnego powiązania między działką brzegową a planowanym urządzeniem wodnym służącym jej obsłudze, nieuwzględnienie faktu, że decyzja o warunkach zabudowy została uzgodniona z PGW Wody Polskie oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Gdańsku, co potwierdza brak przeciwwskazań środowiskowych i wodnoprawnych dla rekreacyjnego zagospodarowania działki brzegowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 80 k.p.a. poprzez fragmentaryczną i wybiórczą analizę treści planu miejscowego skutkującą wyprowadzeniem błędnych wniosków dotyczących sprzeczności treści jego zapisów z możliwością wykonania pomostu zaprojektowanego zgodnie z wymogami przewidzianymi w niniejszym zgłoszeniu, w sytuacji gdy żaden zapis wskazanego planu nie zabrania wybudowania urządzenia wodnego w celu wskazanym przez skarżącego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie istniejących wątpliwości dotyczących w szczególności interpretacji zapisów miejscowego planu na korzyść strony w sytuacji, gdy planowana inwestycja budowy pomostu opisana szczegółowo w zgłoszeniu wodnoprawnym nic jest sprzeczna i nie narusza zapisów wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 grudnia 2024 roku pomimo iż decyzja dopuszcza budowę budynku mieszkalnego, siedliskowego i gospodarczego na terenie działki nr [...], co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż planowana inwestycja narusza ustalenia planu miejscowego w sytuacji, gdy prawidłowa i całościowa analiza przedmiotowej uchwały oraz stanu planistycznego i zasad zagospodarowania terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, prowadzi do wniosku przeciwnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy; - § 18 pkt 9 ppkt 3 lit. b) planu miejscowego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż planowana inwestycja - pomost - nic mieści się w dopuszczalnym zakresie zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy obiekt ten stanowi urządzenie techniczne służące indywidualnej turystyce wodnej, a zatem odpowiada funkcji przewidzianej w planie jako dopuszczalna na obszarach oznaczonych symbolem l.WS, niezależnie od aktualnego charakteru ewidencyjnego działki przyległej, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 grudnia 2024 roku o nr RIOS.6730.73.2024.RO wydanej przez Wójta Gminy Dziemiany, celem stwierdzenia faktu, zgodności planowanej inwestycji z zasadami zagospodarowania przestrzennego, warunkami zabudowy terenu oraz obowiązującymi przepisami prawa; istnienia funkcjonalnego i przestrzennego związku między działką nr [...] położoną w obrębie P., gmina D. a obszarem jeziora S. i działką nr [...] położoną w obrębie L., gmina K.; istnienia rozstrzygnięcia administracyjnego dopuszczającego zagospodarowanie działki ewidencyjnej nr [...] (obręb P., gmina D.) na cele rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym budowę na terenie działki budynku mieszkalnego siedliskowego i gospodarczego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że argumentacja organu I instancji nie odnosi się wprost do treści § 18 pkt 9 ppkt 3 lit. b) planu miejscowego a zatem nie wyjaśnia w jakim zakresie planowana inwestycja miałaby być sprzeczna lub naruszać wskazany zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie nawiązanie przez organ do faktu, iż działka stanowiąca teren graniczący z działką, na której miałby powstać pomost jest gruntem rolnym nie stanowi wyjaśnienia dla sprzeciwu organu I instancji i decyzji organu II instancji albowiem co do wskazanej działki nr [...] została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy z kolei stwierdził, że na terenie przedmiotowej działki nie ma możliwości realizacji inwestycji innych niż przeznaczenia publicznego, oraz że planowane urządzenie wodne nie zostanie zlokalizowane na działce należącej do wnioskodawcy, dla której wydana została decyzja o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego organ dopuścił się zaniechania w zakresie ustalenia pełnego stanu faktycznego i prawnego sprawy, pomijając kluczową okoliczność - istnienie prawomocnej i ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 grudnia 2024 r. Decyzja ta ma fundamentalne znaczenie dla oceny zgodności planowanego pomostu z zasadami zagospodarowania przestrzennego, albowiem: - dopuszcza realizację funkcji rekreacyjnej - ustalając warunki dla zabudowy siedliskowej (gospodarstwo rolne) wraz z infrastrukturą służącą rekreacji indywidualnej, określając maksymalną powierzchnię zabudowy planowanych budynków siedliskowych: dla budynku mieszkalnego do 140mkw, dla budynku gospodarczego do 80mkw, przy łącznej maksymalnej powierzchni zabudowy do 220mkw oraz udziale powierzchni biologicznie czynnej minimum 50% powierzchni fragmentu działki objętego wnioskiem; - wyznacza nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 100 m od granicy z działką nr [...], co jednoznacznie dowodzi uznania przez organ architektoniczno-budowlany funkcjonalnego powiązania działki brzegowej z jeziorem S. oraz świadomego uwzględnienia tej bliskości przy określaniu warunków zagospodarowania terenu; - została uzgodniona z PGW Wody Polskie oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Gdańsku, co potwierdza brak przeciwwskazań środowiskowych i zgodność z przepisami o ochronie przyrody, mimo położenia w obszarze Natura 2000 - w obszarze specjalnej ochrony ptaków "[...] oraz w Specjalnym Obszarze Ochrony "[...], a także w granicach [...] Parku Krajobrazowego; - pozostaje w mocy i stanowi wiążące rozstrzygnięcie administracyjne co do sposobu zagospodarowania terenu przyległego do jeziora, przy czym decyzja została wydana z pełnym uwzględnieniem aktualnych przepisów, w tym regulacji związanych z obszarami Natura 2000, [...] Parkiem Krajobrazowym oraz ograniczeniami wynikającymi z przepisów ochrony środowiska i ustawy Prawo wodne; - stwierdza brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co oznacza, że sama klasyfikacja ewidencyjna działki jako "grunty rolne" nie stanowi przeszkody w jej zagospodarowaniu na cele rekreacyjne. Organ administracyjny zaniechał ustalenia, czy dla działki brzegowej, z której korzystanie funkcjonalnie łączy się z planowanym pomostem, wydane zostały jakiekolwiek decyzje administracyjne przesądzające o jej przeznaczeniu. Skarżący w treści odwołania wprost wskazał na istnienie decyzji o warunkach zabudowy. Mimo to organ odwoławczy nie poddał tej okoliczności do merytorycznej analizy, ograniczając się do stwierdzenia, że "planowane do wykonania urządzenie wodne w postaci pomostu nie zostanie zlokalizowane na działce należącej do wnioskodawcy, dla której wydana została decyzja o warunkach zabudowy". Organ błędnie przyjął, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżący wskazał, że ustawodawca nie uzależnił obowiązku wniesienia przez organ sprzeciwu od tego, czy wykonanie czynności, robót lub urządzeń wodnych jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Użyty w art. 423 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne zwrot "narusza ustalenia dokumentów" oznacza, że pomiędzy treścią planu miejscowego a objętego zgłoszeniem zamierzenia inwestycyjnego nie musi zachodzić pełna zgodność – wystarczy, aby nie było sprzeczności. Organ błędnie potraktował pomost jako inwestycję całkowicie odrębną od możliwości zagospodarowania działki brzegowej, gdyż stanowi on niezbędną infrastrukturę techniczną umożliwiającą pełne wykorzystanie walorów rekreacyjnych nieruchomości nad jeziorem. Przedmiotowa działka posiada warunki zabudowy umożliwiające realizację siedliska wraz z zabudowaniami gospodarczymi, a stosowne uzgodnienie z zainteresowanym organem winny umożliwić realizację wnioskowanego przedsięwzięcia stanowiącego logiczną konsekwencję niniejszych zapisów. Nie można bowiem realnie korzystać z działki położonej bezpośrednio nad jeziorem, umożliwiającej wykorzystanie na cel mieszkaniowy, z pominięciem rekreacyjnych walorów wynikających z dostępu do wody poprzez urządzenia takie jak pomost. Decyzja o warunkach zabudowy, wyznaczając nieprzekraczalną linię zabudowy względem jeziora, jednoznacznie zakłada możliwość korzystania z walorów wodnych przez przyszłych użytkowników nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie pomostu dla celów rekreacyjnych na jeziorze S., o długości trapu 21,0 m i szerokości 1,60 m oraz platformy o długości 4,0 m i szerokości 3,0 m, na terenie działki nr ewid. [...] obręb L., gmina K., powiat k., województwo p. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (Dz.U. z 2025 roku, poz. 960). Stosownie do pierwszego z wyżej wymienionych przepisów, organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód. Zgodnie zaś z drugim przepisem, zgłoszenie wodnoprawne nie może naruszać między innymi ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z treści cytowanych przepisów wynika, że ustawodawca nałożył na organ właściwy w sprawach omawianych zgłoszeń, obowiązek sprawdzenia zgodności zgłoszenia wodnoprawnego z innymi dokumentami oraz innymi aktami, a także sprawdzenia czy wykonanie czynności objętych zgłoszeniem nie narusza interesu osób trzecich, w tym właściciela wód. Stwierdzenie niezgodności w powyższym zakresie, obliguje z kolei do wniesienia sprzeciwu. W tym miejscu podkreślić należy, że decyzje wydawane w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego nie mają charakteru uznania administracyjnego. Regulacja prawna w tym zakresie ma charakter bezwzględny i organ administracji jest ściśle nią związany, co oznacza, że zobligowany jest wziąć pod rozwagę przesłanki, które zostały wskazane przez ustawodawcę. Przy czym co istotne w sprawie, zaistnienie choćby jednej z nich skutkuje obowiązkiem organu wniesienia sprzeciwu. S. T. dokonał zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie pomostu dla celów rekreacyjnych na jeziorze S., o długości trapu 21,0 m i szerokości 1,60 m oraz platformy o długości 4,0 m i szerokości 3,0 m, na terenie działki nr ewid. [...] obręb L., gmina K., powiat k., województwo p. S. T. posiada tytułu prawny do działki nr [...], graniczącej z działką nr ewid. [...] (jezioro S.). Dla działki nr [...], wydana została decyzja o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego siedliskowego i budynku gospodarczego w ramach zabudowy siedliskowej na części ww. działki. Zdaniem skarżącego, pomost stanowi niezbędną infrastrukturę techniczną umożliwiającą pełne wykorzystanie walorów rekreacyjnych nieruchomości nad jeziorem. Decyzja o warunkach zabudowy podlegała uzgodnieniu z PGW Wody Polskie, realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia stanowi zaś logiczną konsekwencję tej decyzji. Nie można bowiem realnie korzystać z działki położonej bezpośrednio nad jeziorem, umożliwiającej wykorzystanie na cel mieszkaniowy, z pominięciem rekreacyjnych walorów wynikających z dostępu do wody poprzez urządzenia takie jak pomost. Decyzja o warunkach zabudowy, wyznaczając nieprzekraczalną linię zabudowy względem jeziora, jednoznacznie zakłada możliwość korzystania z walorów wodnych przez przyszłych użytkowników nieruchomości. Dokonując sprawdzenia zgłoszenia wodnoprawnego, organy obu instancji doszły do przekonania, że jego treść pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie planowanej inwestycji. Mimo pewnych niedostatków uzasadnień decyzji, zwłaszcza decyzji organu I instancji, stanowisko to należy podzielić. Jak wynika bowiem z niespornych ustaleń organów obu instancji - teren, którego dotyczy zgłoszenie objęty jest uchwałą Rady Gminy Kościerzyna z dnia 22 listopada 2019 r. nr X/128/19 (Dz. Urz. Woj. Pom. z 30 grudnia 2019 r., poz. 627) oraz uchwałą Nr V/176/20 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 29 kwietnia 2020 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści uchwały Rady Gminy Kościerzyna nr X/128/19 z dnia 22 listopada 2019 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Loryniec w gminie Kościerzyna (dalej: plan miejscowy). W powyższym planie działka nr [...] została określona jako tereny wód powierzchniowych - 1.WS, natomiast działka nr [...], na wysokości której wnioskodawca planuje wykonanie pomostu na podstawie rozpatrywanego zgłoszenia, położona jest na terenie gminy D., obręb P., dla którego gmina nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 18 pkt 9 ppkt 2 planu miejscowego: "przeznaczenie terenu - teren wód powierzchniowych - teren powierzchniowych wód płynących lub stojących; dopuszcza się realizację inwestycji celu publicznego". Plan zatem dopuszcza na całym terenie 1.WS realizację inwestycji będących inwestycjami celu publicznego. W sprawie nie jest sporne, że planowane zamierzenie nie stanowi inwestycji celu publicznego, ma służyć indywidualnym celom rekreacyjnym, w związku z czym nie może być zrealizowane na podstawie wskazanego zapisu. Zgodnie z kolei z § 18 pkt 9 ppkt 3 lit. b) planu miejscowego, "dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń służących gospodarce wodnej oraz obiektów związanych z realizacją dopuszczonych w planie miejsc służących turystyce wodnej lub gospodarce rybackiej". Zgodnie z tym zapisem, plan dopuszcza lokalizację: a) obiektów i urządzeń służących gospodarce wodnej; b) obiektów związanych z realizacją dopuszczonych w planie miejsc służących turystyce wodnej; c) obiektów związanych z realizacją dopuszczonych w planie miejsc służących gospodarce rybackiej. Planowane przedsięwzięcie nie ma służyć ani gospodarce wodnej ani gospodarce rybackiej. Natomiast kwestią sporną jest to, czy jest to obiekt związany z realizacją dopuszczonych w planie miejsc służących turystyce wodnej. Co do zasady pomost jest urządzeniem wodnym mogącym służyć turystyce wodnej. Aby jednak inwestycja mogła zostać uznana za zgodną z planem miejscowym, musiałyby zostać spełnione dwa warunki jednocześnie: po pierwsze, obiekt ma służyć turystyce wodnej, po drugie, znajdować się w miejscu dopuszczonym w planie na ten właśnie cel, ewentualnie stanowić inwestycję celu publicznego (te są bowiem dopuszczone na całym terenie 1.WS). Tymczasem plan miejscowy na terenie wskazanym w zgłoszeniu wodnoprawnym nie przewiduje możliwości lokalizacji miejsc służących turystyce wodnej, a tym samym również i planowanego pomostu, który też nie jest inwestycją celu publicznego. Należy zgodzić się ze skarżącą, że nie jest jasne z jakich powodów organ pierwszej instancji jako argument dla stwierdzenia niezgodności zamierzenia z planem miejscowym wskazał, że działka nr [..] stanowiąca teren graniczący z jeziorem w miejscu planowanego pomostu, jest gruntem rolnym, więc ma przeznaczenie inne niż rekreacyjne. Można domniemywać, że organ miał na myśli to, iż skoro nie jest to działka rekreacyjna, to pomost nie będzie służył "rekreacji", czyli "turystce wodnej". Stwierdzenie to pociągnęło za sobą konsekwencje w postaci kontrargumentacji ze strony skarżącej wskazującej, że dla działki nr [...] wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla zabudowy siedliskowej, którą skarżący zdaje się utożsamiać z funkcją rekreacyjną, podnosi bowiem, że nie można "realnie korzystać z działki położonej bezpośrednio nad jeziorem, umożliwiającej wykorzystanie na cel mieszkaniowy, z pominięciem rekreacyjnych walorów wynikających z dostępu do wody poprzez urządzenia takie jak pomost". Z tym stwierdzeniem nie sposób się zgodzić, jest bowiem oczywiste, że można korzystać z działki położnej nad jeziorem i dostępu do wody pomimo braku pomostu, co jest sytuacją powszechną. Zabudowa siedliskowa jest też czymś innym, aniżeli zabudowa rekreacyjna. Nie jest więc tak, jak twierdzi skarżący, że przedłożona przez niego decyzja o warunkach zabudowy stanowi "rozstrzygnięcie administracyjne dopuszczające zagospodarowanie działki ewidencyjnej nr [...] (obręb P., gmina D.) na cele rekreacji indywidualnej". Co jednak najważniejsze, spór w tym zakresie poszedł w kierunku, który nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wydana dla działki [...] sąsiadującej z jeziorem (działka [...]) decyzja o warunkach zabudowy jest bez znaczenia dla oceny, czy planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, bowiem pomost w całości ma znajdować się na działce nr ewid. [...] (jezioro S.) i do oceny tej zgodności znaczenie mają tylko i wyłącznie ustalenia planu miejscowego. Z planu zaś wynika, że budowa na działce nr ewid. [...] obiektów służących turystce wodnej możliwa jest w miejscach dopuszczonych w planie. Jeżeli są to inwestycje celu publicznego, to miejscem dopuszczonym w planie będzie cały teren 1.WS (§ 18 pkt 9 ppkt 2), a jeżeli nie jest to inwestycja celu publicznego, to miejsce takie powinno być wskazane w planie. Na obszarze objętym zgłoszeniem plan miejscowy nie przewiduje miejsc w których dopuszcza się budowę obiektów służących turystce wodnej, tym samym zgodnie z powyższymi zapisami, ich budowa jest niedopuszczalna. W tym zakresie rację należy przyznać organom. Ustalone w niniejszej sprawie okoliczności w pełni zatem odpowiadają treści art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego i zdaniem Sądu dawały podstawę wniesienia sprzeciwu. Skarżący argumentuje, że planowana przez niego inwestycja nawet jeśli nie jest zgodna z planem, to nie jest też z nim sprzeczna, co w jego ocenie czyni wniesiony sprzeciw niezasadnym. Stanowisko to zdaniem Sądu jest nieuzasadnione. Plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi prawo miejscowe. Akt prawa miejscowego to akt o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Taki charakter planu miejscowego powoduje, że poza wypadkami gdy rozumienie przepisów nie budzi wątpliwości wynikających z racji lingwistycznych, systemowych, czy funkcjonalnych, do interpretacji jego postanowień stosuje się metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Gdy interpretacja postanowień planu miejscowego jest konieczna, powinna być zatem dokonana z uwzględnieniem wykładni językowej, celowościowej i systemowej. Jeśli zastosowana w procesie ustalenia treści przepisów prawnych planu miejscowego wykładnia językowa będzie niewystarczająca do kwalifikacji faktów oraz ustalenia normatywnych konsekwencji jej kwalifikacji, dopuszczalne jest stosowanie innych reguł wykładni prawa, mających na względzie cel uregulowania i analizujących znaczenie przepisu planu zagospodarowania przestrzennego z wykorzystaniem pozostałych postanowień tego aktu prawa miejscowego (por. wyr. WSA w Lublinie z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 314/11). Utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych jest stanowisko, że plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej, a postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej (por. np. wyr. NSA z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt II OSK 2935/19). Przy interpretacji postanowień planów miejscowych nie znajduje zastosowania reguła, że co nie jest prawem zakazane jest dozwolone, ale zasada, że dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje (zob. wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1449/17, wyrok WSA w Białymstoku z 7 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 903/23, wyrok WSA w Krakowie z 29 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1296/23, wyrok WSA w Poznaniu z 7 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Po 441/19). Przypomnieć też należy, że organy administracji publicznej zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa, co wynika wprost z konstytucyjnych zasad zawartych w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Skarżący występując do organu administracji publicznej z określonym żądaniem nie może zatem oczekiwać, że organ ten uczyni coś, czego przepisy prawa nie przewidują. Przyjęcie przez organy w konkretnej sprawie szerokiej interpretacji uchwały i przyznanie skarżącemu uprawnień większych niż wynikałoby to z przepisów powszechnie obowiązujących uznać należałoby za niedopuszczalne. Tym samym wobec sformułowania w § 18 pkt 9 ppkt 3 lit. b planu miejscowego możliwości realizacji obiektów służących turystce wodnej tylko w miejscach dopuszczonych w planie, regulację tę należy interpretować jako zasadę. Innymi słowy, bez sformułowania w planie możliwości realizacji obiektów służących turystyce wodnej (niebędących inwestycją celu publicznego) we wskazanym przez skarżącego miejscu, organy nie mogą wywodzić inaczej. Przyjęcie stanowiska skarżącego oznaczałoby, że wznoszenie obiektów służących turystyce wodnej niebędących inwestycją celu publicznego jest dopuszczalne na całym obszarze 1.WS, co jest jednoznacznie sprzeczne z treścią § 18 pkt 9 ppkt 2 i ppkt 3 lit. b planu miejscowego. Skarżący nie wskazał też żadnego przepisu ustawy, z którym § 18 pkt 9 ppkt 3 lit. b planu miejscowego byłby sprzeczny, a zatem nie sposób odnieść do niniejszej sprawy zacytowanych w skardze wyroków: WSA w Gliwicach z dnia 30 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 511/24 i WSA w Łodzi z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 718/23. Z wyżej wskazanych względów organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne. Stwierdzenie naruszenia przez złożone zgłoszenie wodnoprawne zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej lokalizacji pomostu nie budzi wątpliwości i stanowi w ocenie Sądu wystarczającą przyczyną do wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony właściwie. Wbrew twierdzeniom skargi, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Jako, że skarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.