II SA/Gd 862/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. U. na decyzję Burmistrza Miasta Lęborka z dnia 7 listopada 2024 r., nr MOPS.SSR.4705.002735.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie świadczenia rodzicielskiego postanawia odrzucić skargę. Pani M. U. (Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Burmistrza Miasta Lęborka z 7 listopada 2024 r., umarzającą postępowanie w sprawie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego z 17 października 2024 r., z powodu rezygnacji osoby ubiegającej się o świadczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach od 1 do 5a, przyp. Sądu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z dopuszczalnością skargi mamy do czynienia wówczas, gdy spełnione są zarówno przesłanki przedmiotowe, gdy przedmiotem zaskarżenia objęta jest taka forma działalności organów administracji publicznej, od której przysługuje skarga, jak i podmiotowe, gdy wnosi ją podmiot, któremu przysługuje legitymacja skargowa. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi jest: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i § 3 i art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 p.p.s.a.) oraz zachowanie ustawowego terminu (art. 53 p.p.s.a). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Obowiązek wyczerpania, przed wniesieniem skargi do sądu, środków zaskarżenia wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. W przypadku, gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna zaskarżalna w toku instancji, skarga jest dopuszczalna jedynie na akt administracyjny wydany w trybie odwoławczym, tj. na ostateczną decyzję organu drugiej instancji, albowiem przepisy k.p.a. przewidują możliwość zaskarżenia decyzji wydanej w pierwszej instancji poprzez złożenie odwołania (art. 127 § 1 k.p.a.). Wskazane wyżej przesłanki muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, co winno skutkować jej odrzuceniem. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był art. 105 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 1 i 2 k.p.a.). Organami wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego –samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej (art. 17 pkt 1 k.p.a.). Zaskarżona do Sądu decyzja wydana została przez organ pierwszej instancji. Przysługiwało od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku. Decyzja zawiera pouczenie w tym zakresie. Skarżąca wniosła zatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję wydaną przez Burmistrza Miasta Lęborka działającego jako organ pierwszej instancji, czyli decyzję, od której nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.