II SA/Gd 864/13

Dnia 9 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. oraz S. R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 22 kwietnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: skargę S. N. odrzucić. Rada Miejska podjęła w dniu 22 kwietnia 2010 roku uchwałę nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego rejon ulicy L. i K. w C. W dniu 4 listopada 2013 roku (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) skargę na powyższą uchwałę wnieśli S. N. oraz S. R., zaskarżając ją w całości, ewentualnie w części dotyczącej możliwości zabudowy działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi S. N. oraz o oddalenie skargi S. R. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 roku, poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z akt sprawy tutejszego Sądu o sygnaturze II SA/Gd 421/13 wynika, że w dniu 6 maja 2013 roku skarżąca S. N. wniosła skargę na tę samą uchwałę Rady Miejskiej (z dnia 22 kwietnia 2010 roku, nr [...]), zaskarżając ją w całości. Powyższa skarga została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2013 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 421/13, z uwagi na wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia. Przed wniesieniem skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 421/13 skarżąca S. N. - pismem z dnia 18 lutego 2013 roku - wystąpiła do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Również skarga wniesiona w niniejszej sprawie została poprzedzona pismem skarżących S. N. oraz S. R. z dnia 3 września 2013 roku, stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W obydwu wskazanych powyżej pismach skarżąca S. N. domagała się uchylenia kwestionowanej uchwały w takim samym zakresie, to jest w zakresie w jakim dotyczy ona możliwości zabudowy działki nr [...] w granicy działki [...], wskazując, że uchwała podjęta została bez uwzględnienia jej interesu prawnego jako spadkobierczyni po nieżyjących współwłaścicielach nieruchomości położonej na działce nr [...], która sąsiaduje z działkami znajdującymi się w obrębie ulic L. i K. w C. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być bowiem w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym - z powodu specyfiki postępowania - przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 roku, sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 9 września 2005 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1888/04, Baza Orzeczeń Lex nr 205479). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżącej S. N. z dnia 3 września 2013 roku nie stanowiło wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Za skutecznie złożone wezwanie należało bowiem uznać pismo skarżącego z dnia 18 lutego 2013 roku. W związku z powyższym niezbędnym stało się zbadanie w niniejszej sprawie, czy skarga została wniesiona przez skarżącego w terminie do jej wniesienia. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 roku (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60), które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 cyt. ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania, przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Jak powyżej wyjaśniono, za skutecznie złożone przez skarżącą S. N. wezwanie Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sąd uznał pismo skarżącej z dnia 18 lutego 2013 roku. Okolicznością bezsporną pozostaje, że Rada nie udzieliła skarżącej S. N. odpowiedzi na ww. wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od otrzymania wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia przez skarżącą S. N. wezwania do usunięcia naruszenia prawa i upłynął dla tej skarżącej w dniu 19 kwietnia 2013 roku. Skarga S. N. w niniejszej sprawie wniesiona została w dniu 4 listopada 2013 roku, a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.