II SA/Gd 87/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Zielińska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Towarzystwa Inwestycyjnego "A" w Gd. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2024 r. nr SKO Gd/1473/24 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. T. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie warunków zabudowy, w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po otrzymaniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestycji "Budowa drogi wewnętrznej – ciąg pieszo-jezdny" na terenie działki nr [...], obręb Ł., Wójt Gminy Kolbudy zawiadomił o wszczęciu postępowania a następnie postanowieniem z 9 czerwca 2023 r. - zawiesił postępowanie na okres osiemnastu miesięcy, tj. do 4 listopada 2024 r. z uwagi na podjęcie uchwały nr III 10/2014 Rady Gminy Kolbudy w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] uznając, że jest możliwe zakończenie procedury planistycznej w okresie zawieszenia. Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z 4 października 2023 r. Kolegium uchyliło tak wydane postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z 11 grudnia 2023 r. Wójt Gminy Kolbudy odmówił skarżącej spółce ustalenia warunków zabudowy w zakresie inwestycji "Budowa drogi wewnętrznej – ciąg pieszo-jezdny" na terenie działki nr [...] obręb Ł., gmina K. wskazując, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), gdyż: 1) brak jest decyzji rozstrzygającej pozytywnie o zakończeniu rekultywacji terenu po wyrobisku kruszywa naturalnego, 2) dla terenu obowiązuje wydana ostateczna decyzja pozwolenia na budowę oraz 3) brak jest aktualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z 17 grudnia 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy uwzględnił, że dla terenu inwestycji brak jest obowiązującego planu miejscowego. W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jednakże planowanej inwestycji nie dotyczą warunki wskazane w punktach 1 i 2. Kolegium wskazało także, że zostały spełnione warunki określone w punktach 3, 4 i 6. W dalszej kolejności Kolegium odniosło się do stanowiska organu pierwszej instancji, iż nie został spełniony określony art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z uchwały nr 539/XLIX/18 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 24 września 2018 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, stanowiąca teren inwestycji działka nr [...] w przeważającej części znajduje się w granicach chronionych przyrodniczo. Teren inwestycji znajduje się na samej granicy [...] Parku Chronionego Krajobrazu. Kolegium powołało przy tym § 5 pkt 2 i 5 ww. uchwały, wskazując na określone w nich zakazy. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że teren planowanej inwestycji wszedł - od 2018 roku - w skład obszaru chronionego przyrodniczo. W ocenie Kolegium planowana droga wewnętrzna wymaga wykonania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu zakazanych ww. uchwałą Sejmiku. Ponadto, wątpliwości budzi, czy w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko, planowana inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej, należąc do grupy przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko (§ 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia). W rezultacie, inwestycja istotnie nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Mając na uwadze powyższe, mimo błędnego ustalenia przez organ pierwszej instancji, że decyzja środowiskowa utraciła swoją aktualność, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione warunki niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w związku z faktem, że część planowanej inwestycji leży w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, 2) art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie na przeszkodzie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stoi fakt, że teren inwestycji stanowi wyrobisko kruszywa naturalnego po byłej żwirowni, 3) art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (u.o.o.ś.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b i § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że ww. inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, 4) § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że drogę, której budowy dotyczy wniosek należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zarzucono także naruszenie: 5) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez wadliwe wydanie decyzji bez zebrania w całości materiału dowodowego oraz dokonanie ustalenia stanu faktycznego w sposób niezgodny z zebranym materiałem dowodowym, 6) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sposób bezpodstawnie odbiegający od dotychczasowej praktyki rozstrzygania spraw o podobnym stanie faktycznym jak sprawa niniejsza. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji. Skarżąca wskazała, że złożony przez nią wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczy tego samego stanu faktycznego, którego dotyczy wydana wcześniej przez Wójta Gminy Kolbudy ostateczna decyzja o warunkach zabudowy z 11 września 2003 r., w oparciu o którą Starosta wydał decyzję z 29 października 2009 r. o pozwoleniu na budowę tej samej drogi, której dotyczy przedmiotowy w sprawie wniosek. Droga ta jest aktualnie budowana w oparciu o aktualne pozwolenie na budowę i jest zaawansowana w około 30%. W trakcie robót drogowych nastąpiło wydzielenie działki pod drogę przez Wydział Geodezji Starostwa Powiatowego w Pruszczu Gdańskim. W rezultacie straciła moc dotychczasowa decyzja o warunkach zabudowy i nie można w oparciu o nią wnioskować o projekt zamienny budowanej drogi. Skarżąca podkreśliła, że budowana droga jest w trakcie realizacji i okazało się, że pewne elementy realizowanego projektu powinny być przeprojektowane i na tę część inwestor powinien wystąpić o pozwolenie budowlane na projekt zamienny. Złożenie projektu zamiennego z wnioskiem o pozwolenie na budowę, z uwagi na zmianę numerów działki, na której aktualnie jest budowana droga musi nastąpić w oparciu o nową decyzję o warunkach zabudowy, która zdaniem skarżącej, poza numerami działek nie musi różnić się od starej decyzji. Skarżąca spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organów, że bez znaczenia jest fakt wydania wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącej prowadzi to bowiem do nielogicznej i nieracjonalnej sytuacji, w której skarżący inwestor nie może dokonać koniecznych zmian w inwestycji, mimo że działa w ramach dotychczas obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy. Strona skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem, że planowane prace budowlane są niezgodne z postanowieniami uchwały nr 539/XLIX/18 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 24 września 2018 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, zmienionej uchwałą z 24 lutego 2020 r. Nie zgodziła się także z zarzutem w przedmiocie braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca wyjaśniła, że teren planowanej inwestycji znajduje się na granicy [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ([...]) i z jednej strony przylega bezpośrednio do istniejącego osiedla H. w Ł., które nie leży w obszarze OChK. Z drugiej strony przylega do wsi Ł., gdzie teren podzielono na działki budowlane, na których rozbudowywana jest zabudowa. Działka na którą złożony został wniosek ma 1047 m2 i w ocenie skarżącej sugerowana wielkość i zakres robót ziemnych podanych w decyzji organu pierwszej jest zmyślony i nie ma oparcia w rzeczywistości. Nadto w przylegającym obszarze w gminie Ż. realizowane są kolejne zabudowania mieszkaniowe i wydawane kolejne decyzje o warunkach zabudowy. Strona skarżąca podkreśliła, że fakt, iż część terenu, na którym budowana jest droga znajduje się na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu nie może zmienić tego, że inwestycja realizowana jest w oparciu o już wydane decyzją z 29 października 2009 r. pozwolenie na budowę. Nadto w skardze wskazano, że droga ma kształt pętli o łącznej długości 750 m, zatem nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniono także, że część tej drogi o długości 243,5 metra została wybudowana – z jednej strony wybudowano 183,5 metra a z drugiej strony pętli 60 m. Na terenie OChK leży przy tym odcinek krótszy niż wskazane 500 m. Grunt pod drogę został już przy tym uformowany, zatem rzędne gruntu pod drogę nie ulegną zmianie, na co obszarze ochronnym kładzie się duży nacisk. Skarżąca wskazała nadto, że droga powinna być dokończona ze względów bezpieczeństwa, jeżeli bowiem droga nie zostanie dokończona - ani Straż Pożarna, ani karetka i inne służby nie będą mogły wjechać i wyjechać z osiedla w sposób gwarantujący sprawną reakcję służb, co będzie stanowić zagrożenie dla mieszkańców. Do tej pory nie dokonano przy tym odbioru wykonanych części drogi ze względu na brak zawrotek. Do skargi załączono mapę z przebiegiem istniejącej i projektowanej drogi. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Kolbudy o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji "Budowa drogi wewnętrznej – ciąg pieszo-jezdny" na terenie działki nr [...] obręb Ł., gmina K. Organy obu instancji rozpoznały wniosek skarżącej o ustalenia warunków zabudowy w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., zwanej dalej u.p.z.p.), według stanu prawnego obowiązującego przed 24 września 2023 r. W świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga co do zasady ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wniosek inwestora wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wyznacza jego przedmiotowe ramy. Organ jest obowiązany zatem każdorazowo rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku oraz według przepisów prawa obowiązujących w dniu jego złożenia. Wskazania wymaga, że kolejno składane przez inwestora wnioski o wydanie warunków zabudowy wszczynają kolejne, odrębne postępowania. W ocenie Sądu wydanie wcześniej przez organy decyzji o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji nie przesądza o pozytywnym dla inwestora rozpatrzeniu kolejnego wniosku w tym przedmiocie. Każdy wniosek rozpatrywany jest bowiem na podstawie i w oparciu o przepisy, adekwatne do daty złożenia wniosku. Tym samym bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje wcześniejsze wydanie inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W odniesieniu do planowanej inwestycji drogowej, biorąc pod uwagę jej szczególny liniowy charakter, nie są badane przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 2, a więc tzw. przesłanka "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej – co wynika z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Natomiast, oceniając spełnienie pozostałych ww. przesłanek, organy orzekające w sprawie stwierdziły, że nie został spełniony jeden spośród pozostałych istotnych warunków, tj. wystąpiła przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. sprzeczność inwestycji z przepisami odrębnymi. Przepisy odrębne mające normatywny wpływ na możliwość ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie obejmują ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1478 ze zm., dalej jako u.o.p.) oraz przepisy wydane na podstawie upoważnień w niej przewidzianych, a także przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. z 2024 r., poz. 1112 ze zm., dalej powoływana jako u.o.o.ś.) i wydane na jej podstawie rozporządzenia. Zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi oznacza stan, w którym występuje brak sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w decyzji a ograniczeniami w zagospodarowaniu terenu wprowadzonymi w przepisach odrębnych. O braku sprzeczności można zaś będzie mówić w sytuacji, w której przepisy odrębne nie będą sprzeciwiały się realizacji określonej inwestycji. Zgodność taka jest konieczna, gdyż zasada państwa prawnego wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, której realizację ma zapewniać również art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wymaga uwzględniania uregulowań obowiązujących w całym systemie prawa. Jednocześnie w sytuacji, w której przepisy odrębne nie sprzeciwiają się realizacji określonej inwestycji, organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie ze względu na położenie działki inwestycyjnej na terenie znajdującym się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu uwzględnić należało uwarunkowania wynikające z uchwały nr 539/XLIX/18 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 24 września 2018 roku w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Pom. 2018 poz.3909, dalej także jako uchwała), zmienionej uchwałą nr 242/XIX/20 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 24 lutego 2020 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2020 poz.1621). Zgodnie z przepisem § 5 pkt 5 uchwały, na terenie Obszaru wprowadza się zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Upoważnienie dla wprowadzenia takiego samego zakazu zawiera art. 24 ust. 1 pkt 5 u.o.p. Przepis ten stanowi, że na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone następujące zakazy wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Odnośnie do pojęcia "wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu" w orzecznictwie przyjmuje się, że muszą to być prace, które istotnie przekształcą rzeźbę terenu, a nie prace jakiekolwiek. Wskazuje się, że trwałe zniekształcenie rzeźby terenu polega na zmianie struktury gruntu i jego właściwości fizycznych w wyniku nadsypywania materiału, zniszczenia warstwy gleby i przerwania procesów glebotwórczych, bądź też przez samą zmianę rzeźby terenu polegającą na zaburzeniu stosunków wysokościowych - zmiana rzędnych terenu (vide: wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., II OSK 3562/19; wyrok WSA w Gdańsku z 16 lutego 2022 r., II SA/Gd 728/21; wyrok WSA w Warszawie z 16 listopada 2018 r., IV SA/Wa 1876/18, publ. CBOSA). W ocenie Sądu, Kolegium w sposób szczegółowy przeanalizowało zastosowanie wskazanego wyżej zakazu. Stwierdzono, że planowana inwestycja leży w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, co przyznaje Spółka w złożonej skardze. Tym samym organy zobligowane były do dokonania analizy w zakresie dotyczącym obowiązujących na tym obszarze zakazów. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że zaplanowana przez skarżącą inwestycja prowadziłaby do wykonania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje przy tym argumentacja skarżącej w zakresie dotyczącym wpływu niedokończenia drogi na wyjazd i wjazd do realizowanego przez skarżącą osiedla. Wykonana już droga jak i zabudowania osiedla były realizowane na podstawie uprzednio wydanych decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślenia wymaga, że wcześniejsza decyzja o warunkach zabudowy została wydana 11 września 2003 r., a zatem nie tylko przed wydaniem uchwały nr 539/XLIX/18 Sejmiku Województwa Pomorskiego z 24 września 2018 roku w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, ale także przed regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Decyzja z 11 września 2003 r. i skarżona decyzja Kolegium wydane zostały zatem w zupełnie innym stanie prawnym i faktycznym. Na gruncie niniejszej sprawy brak spełniania warunku zgodności z przepisami odrębnymi, w tym wypadku postanowieniami uchwały Sejmiku, wydanymi na podstawie art. 24 u.o.p., nie dawał organom wyboru co do treści rozstrzygnięcia w sprawie, w sytuacji, gdy w myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy zależy od łącznego spełnienia wszystkich przewidzianych w tym przepisie przesłanek. Brak spełnienia którejkolwiek z nich jest wystarczającą przeszkodą do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego o warunki zabudowy. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje przy tym argumentacja skargi, że konieczność wystąpienia o nową decyzję wynikała z przyczyn formalnych. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, przeszkodą do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej było także naruszenie zakazu, wynikającego z § 5 pkt 2 ww. uchwały, tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżąca zakwestionowała ustalenia Kolegium, że rodzaj planowanej przez skarżącą inwestycji mieści się w kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b) oraz § 3 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz.1839, dalej jako rozporządzenie). W ocenie Sądu jednak, argumentacja skarżącej w tym zakresie jest wadliwa. Zgodnie z ww. przepisem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m. in. zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Ponadto, zgodnie z § 3 pkt 62 ww. rozporządzenia do tej samej kategorii przedsięwzięć zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 lub obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg lub obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Skarżąca argumentuje, że działka na której zaplanowano inwestycję ma 1047 m2 a planowany fragment drogi, który faktycznie leży na obszarze chronionym jest krótszy niż 500 m. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie § 3 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. O ile zatem, realizacja spornej drogi, traktowanej czy to jako samodzielne przedsięwzięcie, czy też jako część zabudowy mieszkaniowej wraz z infrastrukturą, może nie osiągać progów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, o tyle niewątpliwie jednak – stanowi część większego przedsięwzięcia, które należy oceniać z perspektywy powiązania technicznego z istniejącym i w dalszym ciągu realizowanym przedsięwzięciem, jakim jest budowa osiedla mieszkaniowego. Powołany wyżej § 3 ust. 2 rozporządzenia uwzględnia takie powiązania i ma na celu zapobieganie sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć na dwa lub więcej mniejszych zamierzeń, w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 albo jeżeli o jej przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Natomiast zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zaplanowała inwestycję obejmującą realizację osiedla mieszkalnego, którego częścią jest zaplanowana przez stronę na działce nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania, droga wewnętrzna. Jak już wcześniej wskazano i czego nie kwestionuje skarżąca, sporna droga częściowo znajduje się na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zarazem, droga wewnętrzna stanowi, jak argumentuje skarżąca, niewielką część zaplanowanego do realizacji i częściowo zrealizowanego osiedla. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że zostało wybudowanych już 89 domów a kolejnych 10 jest w budowie. Planowana jest przy tym zabudowa mieszkaniowa na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. W rezultacie zgodzić się należy z Kolegium, że w sprawie może znaleźć zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, co wymagałoby stanowiska właściwego organu ochrony środowiska. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że skarżąca uzyskała decyzję Wójta Gminy Kolbudy z 4 lipca 2017 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa osiedla mieszkaniowego w miejscowości Ł., gmina K., realizowanego na działce nr [...]", a wniosek o warunki zabudowy dla realizacji inwestycji drogowej złożyła w okresie ważności tej decyzji. Nie jest jednak sporne, że ww. decyzja środowiskowa nie obejmuje działki nr [...]. Skarżąca tym samym nie dysponuje decyzją, przesądzającą o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, planowanego na działce nr [...]. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem (m. in.) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie u.p.z.p. Oznacza to, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko nie może nastąpić z pominięciem decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację tego typu przedsięwzięcia – czy to w postaci decyzji wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, czy też stwierdzającej brak jej potrzeby. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, uznać należy, że rozstrzygnięcia organów obu instancji są zasadniczo prawidłowe, gdyż planowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 5 pkt 2 i 5 uchwały nr 539/XLIX/18 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 24 września 2018 roku w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz powołanymi wyżej przepisami u.o.p. i u.o.o.ś. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszeń prawa mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), oddalił skargę jako bezzasadną.