II SA/Gd 872/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 27 sierpnia 2025 roku, nr SKO.421.160.2025 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. S. O. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z 27 sierpnia 2025 r., nr SKO.421.160.2025, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Chojnice (dalej jako: Burmistrz) z 10 czerwca 2025 r., nr MOPS.ŚR.8132.001553.25, o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 30 kwietnia 2025 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem. Do wniosku strona załączyła oświadczenie, że miała przedłużone świadczenie pielęgnacyjne do 31 marca 2025 r. W styczniu 2025 r. odbyła się komisja w sprawie nowego orzeczenia o niepełnosprawności syna i od tego orzeczenia wniesione zostało odwołanie w ustawowym terminie. Do wniosku załączono też decyzję Burmistrza z 18 października 2024 r. o przedłużeniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 października 2024 r. do 31 marca 2025 r., jednak nie dłużej niż do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia. Po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, decyzją z 10 czerwca 2025 r. odmówiono stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że na mocy decyzji Burmistrza z 10 kwietnia 2018 r., nr MOPS.SR.8132.000845.18, wraz ze zmieniającymi ją decyzjami, wnioskodawczyni nabyła uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem na okres od 1 stycznia 2018 r. do 30 września 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia. W dniu 1 października 2024 r. strona złożyła w organie wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem A. O. Mając to na uwadze organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 44 ze zm.), dalej jako: "ustawa o rehabilitacji zawodowej", jeżeli wniosek o wydanie kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności albo o stopniu niepełnosprawności został złożony w okresie ważności odpowiednio orzeczenia ustalającego niepełnosprawność albo orzeczenia ustalającego stopień niepełnosprawności, to zachowuje ono ważność do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, nie dłużej jednak niż do ostatniego dnia szóstego miesiąca następującego po dacie określającej tę ważność. W myśl ust. 3 tego przepisu, po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, przewodniczący powiatowego zespołu wydaje niezwłocznie zaświadczenie potwierdzające złożenie tego wniosku oraz określające termin ważności dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności albo o stopniu niepełnosprawności. Jak wynikało z załączonego do wniosku zaświadczenia, w dniu 18 września 2024 r. strona złożyła kolejny wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności i na tej podstawie ważność orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 31 marca 2018 r. została wydłużona do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, jednak nie dłużej niż do ostatniego dnia szóstego miesiąca następującego po dacie określającej dotychczasową ważność, tj. do 31 marca 2025 r. Wobec tego, decyzją z 18 października 2024 r., nr MOPS.ŚR.8132.002648.24, zmienioną decyzją z 16 stycznia 2025 r., przyznano stronie świadczenie pielęgnacyjne na okres od 1 października 2024 r. do 31 marca 2025 r., jednak nie dłużej niż do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia. W takim stanie faktycznym organ stwierdził, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zostało przedłużone skarżącej na mocy przepisu art. 6bb ust 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, nie dłużej niż do ostatniego dnia szóstego miesiąca następującego po dacie określającej tę ważność, tj. do 31 marca 2025 r. Ponieważ do 31 marca 2025 r. syn nie legitymuje się ostatecznym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności to z tym dniem upływa ważność (przedłużonego) orzeczenia, co powoduje, że po 31 marca 2025 r. wnioskodawczyni nie spełnia warunków do otrzymywania świadczenia, zatem brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego po upływie tego terminu tj. od dnia 1 kwietnia 2025 r. W odwołaniu od tej decyzji strona podkreśliła, że zgodnie z art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej, do czasu zakończenia postępowania odwoławczego i doręczenia ostatecznego orzeczenia ważność dotychczasowego przedłużonego orzeczenia nie ulega przerwaniu a tym samym świadczenia przyznane na jego podstawie powinny być nadal wypłacane. Potwierdza to także stanowisko Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, które jednoznacznie wskazuje, że do czasu doręczenia ostatecznego orzeczenia ważność przedłużonego orzeczenia nie wygasa a przyznane świadczenia przysługują. W takim przypadku gminny organ ma obowiązek realizować prawo do świadczenia pielęgnacyjnego uzależnionego od niepełnosprawności do ostatniego dnia miesiąca, w którym wydane zostało przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności nowe ostateczne orzeczenie. Wobec tego odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i nakazanie organowi wypłaty należnego świadczenia pielęgnacyjnego od 1 kwietnia 2025 r. do 24 czerwca 2025 r., tj. do dnia doręczenia synowi nowego orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Do odwołania załączono m.in. kopię orzeczenia o niepełnosprawności syna ważnego do 31 marca 2025 r., kopię odwołania od tej decyzji, zawiadomienie o terminie komisji w WZON i treść publikacji z portalu prawnego Prawo.pl z 25 marca 2025 r. Na skutek rozpoznania odwołania Kolegium - zaskarżoną decyzją, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności A. O. z 15 marca 2018 r., którym uznano go za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej lub długotrwałej opieki osób trzecich z uwagi na ograniczoną zdolność do samodzielnej egzystencji, które było ważne do 31 marca 2021 r., skarżąca nabyła prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 marca 2021 r. Prawo do było następnie kilkukrotnie wydłużane, ostatnio do 31 marca 2025 r., tj. do ostatniego dnia szóstego miesiąca następującego po dacie określającej ważność orzeczenia. Kolejnym orzeczeniem z 30 stycznia 2025 r. uznano syna strony za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, która nie wymaga stałej łub długotrwałej opieki lub pomocy osób trzecich w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczeniem z 9 czerwca 2025 r. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim w Gdańsku (w skrócie WZON) utrzymał tę kwalifikację w mocy. Decyzja jest ostateczna i prawomocna. W związku z tym, zdaniem Kolegium, w sprawie nie zostały spełnione zasadnicze przesłanki warunkujące przyznanie stronie świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż syn wnioskodawczyni nie jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej lub długotrwałej opieki osób trzecich z uwagi na ograniczoną zdolność do samodzielnej egzystencji. Brak też było, na podstawie art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej, przesłanek do przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 kwietnia 2025 r. do dnia 24 czerwca 2024 r., tj. do dnia doręczenia orzeczenia WZON. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że do czasu zakończenia postępowania odwoławczego i doręczenia ostatecznego orzeczenia WZON ważność dotychczasowego, przedłużonego orzeczenia nie ulega przerwaniu a tym samym świadczenia przyznane na jego podstawie powinny być nadal wypłacane. Podkreślono, że w decyzji z 18 października 2024 r. przyznano jej świadczenie do 31 marca 2025 r., jednak "nie dłużej niż do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia". Jak wiadomo, ostatecznym orzeczeniem jest to wydane przez WZON, doręczone synowi 24 czerwca 2025 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o skierowanie sprawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym. Zdaniem Kolegium postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Jeżeli natomiast sąd nie dopatrzy się wskazanych naruszeń prawa, oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznając wniesioną przez S. O. skargę Sąd doszedł do przekonania, że zarówno decyzja Kolegium z 27 sierpnia 2025 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza z 10 czerwca 2025 r., są zgodne z prawem i oceny tej nie podważyły zarzuty skargi. Ich istotą jest bowiem pogląd skarżącej, że organy dokonały błędnej wykładni art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 44 ze zm.), dalej jako: "ustawa o rehabilitacji zawodowej", w konsekwencji czego świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem przysługiwało skarżącej również za okres od 1 kwietnia 2025 r. do 24 czerwca 2025 r. Zdaniem Sądu wykładnia powołanego przepisu dokonana przez organy była prawidłowa, zaś stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów prawa. Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie decyzji Burmistrza z 10 kwietnia 2018 r. skarżąca od 1 stycznia 2018 r. miała przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.), dalej jako "u.ś.r.", w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2024 r. (art. 63 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym; Dz.U. z 2023 r., poz. 1429), w związku z opieką sprawowaną przez nią nad niepełnosprawnym synem. Syn posiadał orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z 15 marca 2018 r., które było ważne do 31 marca 2021 roku. W związku z tym, że koniec ważności tego orzeczenia przypadł na okres pandemii COVID-19, ulegał on przedłużeniu, co pociągało za sobą również przedłużanie okresu świadczeniowego na mocy decyzji Burmistrza z: 11 stycznia 2019 r., 16 stycznia 2020 r., 13 kwietnia 2021 r. , 14 stycznia 2022 r., 7 września 2023 r., 15 stycznia 2024 r. oraz 16 kwietnia 2024 r. Na podstawie tej ostatniej decyzji świadczenie zostało skarżącej przyznane na okres do 30 września 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, bowiem takie przedłużenie przewidywał art. 1 ustawy z 19 grudnia 2023 r. o szczególnych rozwiązaniach służących zachowaniu ważności niektórych orzeczeń o niepełnosprawności oraz orzeczeń o stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2023 r. poz. 2768), dalej jako: "ustawa o zachowaniu ważności orzeczeń". Powołana regulacja przewidywała, że orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane na czas określony na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej, które zachowało ważność na podstawie art. 23 ustawy o zmianie ustawy o ochronie konkurencji w brzmieniu dotychczasowym, albo którego okres ważności upłynął po dniu 5 sierpnia 2023 r. i przed dniem 30 września 2024 r., zachowuje ważność do 30 września 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia, w którym nowe orzeczenie o niepełnosprawności albo nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, stanie się ostateczne. Z kolei art. 4 ust. 1 ustawy o zachowaniu ważności orzeczeń przewidywał, że decyzje, na mocy których przyznano prawo do uzależnionych od niepełnosprawności świadczeń rodzinnych, świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zasiłków dla opiekunów albo świadczeń lub dodatków na pokrycie kosztów utrzymania dziecka lub osoby pełnoletniej w rodzinnej pieczy zastępczej, wydane na podstawie orzeczeń o niepełnosprawności albo orzeczeń o stopniu niepełnosprawności, których okres ważności uległ przedłużeniu na podstawie art. 1, zmienia się w zakresie okresu, na jaki przyznano prawo do tych świadczeń, zasiłków albo dodatków, z uwzględnieniem określonego w art. 1 terminu ważności orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Właśnie te regulacje legły u podstaw decyzji Burmistrza z 16 kwietnia 2024 r. i uprawniały skarżącą do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego do 30 września 2024 r. Z kolei w dniu 3 sierpnia 2024 r. weszła w życie ustawa z 24 lipca 2024 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1165), która dodała do ustawy zmienianej przepis art. 6bb ust. 1, zgodnie z którym, jeżeli wniosek o wydanie kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności albo o stopniu niepełnosprawności został złożony w okresie ważności odpowiednio orzeczenia ustalającego niepełnosprawność albo orzeczenia ustalającego stopień niepełnosprawności(czyli do 30 września 2024 r. – przypis Sądu), to zachowuje ono ważność do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, nie dłużej jednak niż do ostatniego dnia szóstego miesiąca następującego po dacie określającej tę ważność (tj. do 31 marca 2025 r. – przypis Sądu). Z akt sprawy wynika, że sytuacja skarżącej wpisywała się w tę regulację, bowiem 18 września 2024 r. złożyła ona kolejny wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności syna, co obligowało organ I instancji do przedłużenia - na mocy art. 4 ust. 1 w zw. art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej, jej okresu świadczeniowego do 31 marca 2025 roku. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że /zdaniem Sądu/ przepis art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji należy rozumieć w ten sposób, iż terminem, na jaki może zostać przedłużone orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (a w konsekwencji także okres świadczenia pielęgnacyjnego uzależniony od ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności) jest data wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, przy czym jednocześnie ustawodawca wprowadził maksymalny termin ważności orzeczenia – 31 marca 2025 r., kiedy to upływa okres sześciu miesięcy po dacie, na jaką określała ważność wcześniejsza regulacja przedłużająca (do 30 września 2024 r. – art. 1 ustawy o zachowaniu ważności orzeczeń). Oznacza to, że jeżeli w okresie tych sześciu miesięcy nie zostanie wydane kolejne ostateczne orzeczenie (orzeczenie I instancji, od którego nie wniesiono środka odwoławczego bądź minął termin na odwołanie albo orzeczenie II instancji – art. 16 ust. 1 k.p.a.), to terminem granicznym ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i okresu świadczeniowego jest dzień 31 marca 2025 r. Innymi słowy, w ciągu tych sześciu miesięcy liczonych od 30 września 2024 r., musi być wydane ostateczne orzeczenie, natomiast jeżeli wydano wyłącznie orzeczenie I instancji, a strona uprawniona wniosła odwołanie i w tym czasie upływa termin sześciomiesięczny, to brak jest podstaw do przedłużenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego aż do czasu uzyskania przez orzeczenie o stopniu niepełnosprawności waloru ostateczności. Kluczowe jest bowiem to, który termin zaistnieje pierwszy – ostateczność kolejnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności czy dzień 31 marca 2025 roku. Jak już wskazano, w rozważanym wypadku decyzją z 18 października 2024 r. Burmistrz po raz kolejny przedłużył skarżącej okres świadczeniowy z uwagi na to, że przed 30 września 2024 r. złożyła ona wniosek o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności syna. Na mocy art. 6bb ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy rehabilitacji zawodowej organ uprawniony był do ustalenia tego okresu świadczeniowego do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, jednak nie dłużej niż do 31 marca 2025 r. Tymczasem treść ww. decyzji brzmiała "do 31 marca 2025 r., nie dłużej niż do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia", co mogło wprowadzić skarżącą w błąd w zakresie rzeczywistego okresu świadczeniowego. Organ bowiem niedokładnie przełożył treść art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji na treść uprawnienia strony, niemniej jednak wskazał, że świadczenie to zostało przedłużone do dnia uostatecznienia się kolejnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, jak wskazano w sentencji omawianej decyzji. Stosownie do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, tak więc organy orzekające z wniosku strony z 30 kwietnia 2025 r. były zobligowane do uwzględnienia prawidłowej wykładni przepisu art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji, nie zaś jego błędnej treści zawartej w decyzji Burmistrza z 18 października 2024 r. Tak więc, mimo nieprecyzyjnej treści sentencji decyzji z 18 października 2024 r., organ rozpoznający przedmiotowy wniosek musiał przyjąć, że na mocy art. 6bb ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o rehabilitacji świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało skarżącej jedynie do dnia 31 marca 2025 roku. W tym okresie bowiem nie wydano kolejnego ostatecznego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, gdyż orzeczenie z 30 stycznia 2025 r. zostało zaskarżone przez syna skarżącej. W tej sytuacji istotne było, czy do 31 marca 2025 r. wydane zostanie orzeczenie II instancji. Tak się jednak nie stało, albowiem Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wydał rozstrzygnięcie dopiero w dniu 9 czerwca 2025 r. W tej dacie możemy mówić o kolejnym ostatecznym orzeczeniu o niepełnosprawności syna skarżącej, a jako że miało to miejsce po 31 marca 2025 r., należało przyjąć, iż świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało skarżącej do 31 marca 2025 r. Słusznie zatem stwierdzono w kontrolowanych decyzjach, że nie było podstaw do tego, aby w niniejszym postępowaniu, zainicjowanym wnioskiem z 30 kwietnia 2025 r., zmieniać decyzję Burmistrza z 18 października 2024 r., poprzez przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego także za okres od 1 kwietnia 2025 r. do 24 czerwca 2025 r., kiedy to synowi skarżącej doręczono orzeczenie WZON z 9 czerwca 2025 r. Ponadto, jak słusznie zauważyło Kolegium, na mocy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 30 stycznia 2025 r. syn skarżącej został uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, która nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki osoby trzeciej. Taki stopień niepełnosprawności został podtrzymany przez WZON, co oznacza, że w dacie składania przedmiotowego wniosku syn skarżącej nie spełniał podstawowego wymogu z art. 17 ust. 1 u.ś.r., tj. nie był osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Nie jest zaś możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi osoby niepełnosprawnej w stopniu umiarkowanym, gdyż celem świadczenia pielęgnacyjnego jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, który jest znacznie ograniczony w samodzielnej egzystencji, przy czym z woli ustawodawcy taki status mają wyłącznie osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jakkolwiek nie wykluczone jest, że opieka nad członkiem rodziny niepełnosprawnym w stopniu umiarowym będzie pochłaniać opiekuna na tyle, że kolidować to będzie z pracą, to jednak z woli ustawodawcy sytuacja ta nie uprawnia do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Tak więc, w ocenie Sądu, kontrolowane decyzje są prawidłowe i zostały wydane na skutek prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w toku którego zebrano wystarczający materiał dowodowy i poddano go ocenie, nie naruszając przy tym granic swobody wynikających z art. 80 k.p.a. Wobec tego wydane decyzje nie naruszają przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy dokonały też prawidłowej wykładni art. 4 ust. 1 i art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz art. 17 ust. 1 u.ś.r. Powyższej oceny nie zdołały podważyć zarzuty skargi, która opiera się na błędnej interpretacji art. 6bb ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a., wobec wniosku organu, któremu skarżąca nie sprzeciwiła się w wyznaczonym terminie.