II SA/Gd 874/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Ilona Panic, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody z dnia 11 marca 2002r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 16 października 2001r. Nr [...] Prezydent Miasta Gdańska zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. i W. P. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem wbudowanym i przyłączy: wodociągowego i kanalizacyjnego na działce nr [...] położonej przy ul. W. [...] w G.-O. oraz wjazdu nad rowem melioracyjnym z przepustem na działkę z ulicy W.. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4, art. 36 i art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 8 maja 2001r. decyzją nr [...] zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone D. i W. P. pozwolenie na budowę wolnostojącego podpiwniczonego, o dwóch kondygnacjach mieszkalnych, domu jednorodzinnego wg projektu powtarzalnego typu W-0422 z garażem wbudowanym oraz przyłączy: wodociągowego i kanalizacyjnego na działce nr 138 położonej przy ul. W. [...] w G.-O. oraz wjazdu nad rowem melioracyjnym z przepustem na działkę z ulicy W.. Od decyzji tej odwołali się właściciele sąsiedniej nieruchomości G. B. i S. M., zarzucając, iż budynek został zaprojektowany jako trzykondygnacyjny sprzecznie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia 22 czerwca 2001r. nr [...] Wojewoda uchylił przedmiotową decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie występują wymagające wyjaśnienia rozbieżności i nieścisłości w określeniach rzędnych posadowienia obiektu, innych w projekcie zagospodarowania terenu działki, a innych na przekroju I-I budynku. Zgodnie z projektem budowlanym poziom posadzki piwnicy znajdowałby się powyżej poziomu terenu o 9 cm, a przyjęta na rysunku przekroju I-I rzędna poziomu terenu wynosząca -1,91 m poniżej posadzki parteru wskazuje na zamiar osypania ziemią budynku dookoła, wówczas poziom posadzki znalazłby się poniżej poziomu terenu, a piwnica zgodnie z § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 140 ze zm.) nie stanowiłaby kondygnacji. W dniu 17 lipca 2001r. inwestor dostarczył dokumentację z naniesionymi zmianami wynikającymi z uzasadnienia decyzji Wojewody , a w dniu 3 września 2001r. autor projektu dokonał kolejnej korekty w dokumentacji polegającej na naniesieniu na planie zagospodarowania oraz przekrojach szczegółów obsypania budynku. Organ administracji wskazał, że przedłożony projekt po dokonaniu korekt spełnia warunki rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. G. B. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, iż projekt budowlany w dalszym ciągu nie spełnia przepisów prawa budowlanego. Skarżąca zarzuciła, iż określenie ilości kondygnacji możliwych do wybudowania na danym terenie dla planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się do terenu, który jest, a nie do terenu, który usypie w przyszłości inwestor, a podniesienie wysokości budynku do 3 kondygnacji jest niedopuszczalne. Nadto w odwołaniu wskazano, że na kierownika budowy powołano osobę, która na uprawnienia w specjalności budowy dróg, a nie domów, a w projekcie dokonuje się ciągłych zmian bez prowadzenia dokumentacji zmian. Postanowieniem z dnia 11 marca 2002r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 134 w związku z art. 144-k*p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, iż G. B. otrzymała przedmiotową decyzję w dniu 29 października 2001r. Dnia 12 listopada 2001r. upłynął 14 dzień od daty otrzymania decyzji. Odwołanie natomiast zostało nadane w urzędzie pocztowym po upływie terminu - w dniu 23 listopada 2001r. G. B. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wskazała skarżąca, że od decyzji odwołała się we wspólnym piśmie razem ze S. M., który zachował termin do wniesienia odwołania. Odwołanie napisano wspólnie w celu skompletowania niezbędnych dowodów i uzgodnienia stanowiska. Skarżąca wskazał, iż organ nie był władny rozstrzygać uchybieniu termin, gdyż żadna ze stron o to nie wnosiła, winien on zatem skontrolować zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53 poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Art. 134 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W przypadku wniesienia przez stronę odwołania z uchybieniem terminu wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. organ odwoławczy obowiązany jest zatem na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu 29 października 20Olr. (dowód: potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych organu I instancji) Odwołanie zostało nadane listem poleconym w dniu 23 listopada 2001r. (dowód: koperta w aktach administracyjnych organu I instancji), a więc po upływie 14 dni od daty doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji. Trafnie w związku z tym organ administracji przyjął, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i wydał postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Okoliczność zachowania terminu do wniesienia odwołania przez innego uczestnika postępowania nie przedłużyła terminu jego wniesienia przez skarżącą. Zarzut skarżącej, iż organ odwoławczy winien merytorycznie rozpatrzeć wniesione odwołanie, bowiem żadna ze stron nie zarzucała uchybienia terminu, jest niezasadny. Organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. W przypadku wniesienia odwołania, organ II instancji, przed jego merytorycznym rozpatrzeniem, ma obowiązek zbadać zachowanie formalnych warunków wniesienia odwołania, w tym zachowanie terminu wniesienia tego środka zaskarżenia. W razie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy miał zatem obowiązek na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Na marginesie wskazać należy, że organ administracji rozstrzygnął odwołanie innego uczestnika postępowania - S. M., o treści identycznej jak odwołanie skarżącej i uchylił zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego; nierozpoznanie jej odwołania ostatecznie nie pozbawiło jej zatem możliwości zbadania prawidłowości decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.