II SA/Gd 877/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z 20 kwietnia 2011 r. Burmistrz Miasta powołując się na art. 50 ust. 1 i ust.4, 54 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił – na wniosek Gminy Miejskiej - warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na remoncie drogi publicznej - ulicy O. oraz istniejącego parkingu dla samochodów osobowych na działkach o numerach {[...][-{[...]} w K. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie stanowi cel publiczny stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) oraz że z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zachodziły podstawy do wydania decyzji ustalającej warunki realizacji inwestycji. Wskazał także, że wobec ustalenia, iż w ewidencji gruntów i budynków jedna z działek wchodzących w skład terenu inwestycji -działka nr [[...]] -figuruje jako własność nieżyjącego już J. K. stosownie do wymogu art. 53 ust. 1 wskazanej ustawy powiadomił o toczącym się postępowaniu pisemnie jego spadkobierców, którzy sprzeciwili się realizacji inwestycji podnosząc naruszenie ich praw właścicielskich w odniesieniu do działek o numerach [[...]]- [[...] Organ wyjaśnił, że właścicielem działek nr [[...]] i [[...]] jest Gmina Miejska, a teren działek zajęty jest pod drogę publiczną ul. O. oraz parking. Natomiast działka nr [[...]] stanowiąca wedle ewidencji gruntów własność prywatną (której właścicielami są spadkobiercy po J. K.) zajęta jest pod istniejącą drogę publiczną ul. O. W chwili obecnej przed Wojewodą toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o przepisach wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm.) stwierdzającej przejście z mocy prawa na rzecz gminy własności tej działki jako zajętej pod drogę. Odnośnie wymienionej w piśmie stron działki nr [[...]] organ wskazał, że nie jest ona objęta niniejszym postępowaniem. Organ wyjaśnił, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego stwierdza dopuszczalność określonego zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza jeszcze o możliwości realizacji inwestycji. Z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wystąpić może każdy niezależnie od uprawnień do nieruchomości. Dalej organ wskazał na pozytywne uzgodnienia projektu decyzji przez organy uzgadniające ( Powiatowego Konserwatora Zabytków i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – k. 53 i 72 akt administracyjnych). Wyjaśnił również, że stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086 z 2004 r. ) teren parkingu jest również częścią pasa drogowego. W tym zakresie dodatkowo odwołał się do stanowiska zawartego w wyroku WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2008 r. w sprawie VI SA/Wa 557/2008. W odwołaniu od powyższej decyzji H. K. – K. i M. K. wskazali, że nie zgadzają się na realizację inwestycji na terenie działek nr [[...]] i [[...]] (dawniej [[...]] i [[...]]) oraz nr [[...]]. Z odwołania i załączonych doń fotografii wynika, że poprzednicy prawni skarżącej zostali w latach 70 –tych wywłaszczeni z terenu działek na których obecnie zlokalizowany jest parking. Odwołujący wskazali na szkodliwość inwestycji dla zdrowia i życia mieszkańców ( hałas, spaliny) oraz usytuowanych przy ulicy i parkingu zabytkowych obiektów. Podnieśli również, że do chwili obecnej nie wypłacono im odszkodowania za odebraną nieruchomość, co podważa zaufanie do organów Państwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 3 października 2011 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść art. 2 pkt 5, art. 4, art. 50 ust. 1 art. 51 ust. 1, art. 53 ust. 1 – 3 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) organ wskazał, że z załączonej do decyzji analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem wynika, że teren ten położony jest w rejonie ul. W. drogi krajowej nr [[...]] oraz ul. O. Teren stanowi własność Gminy Miejskiej oraz osób prywatnych. W granicach obszaru parkingu występuje też zieleń (trawniki i zieleń wysoka). W sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem występuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa. Planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, tym samym zgodnie z art. 56 w/w ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Końcowo SKO zwróciło uwagę, że kwestie podniesione przez strony w odwołaniu nie mają znaczenia w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. We wniesionej do sądu skardze H. K. K. wskazała, że nie zgadza się na realizację przedmiotowej inwestycji, gdyż działki o numerach [[...]], [[...]] oraz [[...]] (poprzednia numeracja [[...]], [[...]] i [[...]]) od pokoleń stanowią własność rodu K. oraz że w chwili obecnej stara się o ich odzyskanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podjęte przez organy obu instancji rozstrzygnięcia w sprawie znajdują podstawę prawną w przepisach ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Jej art. 50 ust. 1 stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowana inwestycja polegająca na remoncie drogi publicznej jest celem publicznym określonym w art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) przy czym wyjaśnić należy, że pod pojęciem drogi rozumie się nie tylko pas drogowy przeznaczony do ruchu i postoju pojazdów, ale także leżące w jego ciągu obiekty inżynierskie (np. kanalizacyjne, energetyczne), place postojowe i parkingi, chodniki ścieżki rowerowe, a nawet drzewa i krzewy oraz urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Zatem remont drogi i przylegającego doń parkingu związany ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy). Decyzję w tym przedmiocie wydaje się na wniosek inwestora (art. 52 ustawy) po uzgodnieniu z odpowiednimi organami w zależności od specyfiki projektowanej inwestycji (art. 53 ust. 4 ustawy). W rozpatrywanej sprawie takie uzgodnienia zostały dokonane i nie budziły zastrzeżeń stron. Jak wynika z akt administracyjnych wydanie decyzji poprzedzone było przeprowadzeniem analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy. Podjęta przez organ I instancji decyzja zawiera również wszystkie elementy określone w art. 54 ustawy. Podkreślić należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tzw. decyzją związaną, co oznacza że jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Reasumując, Sąd nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie organy administracji dopuściły się naruszeń prawa. Odnosząc się do zarzutów skarżącej zgłaszanych i w toku postępowania administracyjnego i w toku postępowania sądowoadministracyjnego wyjaśnić należy, że fakt, iż wnioskiem w sprawie zostały objęte działki stanowiące w przeszłości własność poprzedników prawnych stron ( [[...]] i [[...]]) nie mógł mieć znaczenia. Zaskarżona decyzja nie ma jakiegokolwiek wpływu na ewentualne roszczenia skarżącej i jej rodziny dotyczące czy to zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, czy wypłaty odszkodowania. Kwestie te muszą być rozstrzygnięte we właściwych odrębnych postępowaniach administracyjnych uruchomionych z inicjatywy samych zainteresowanych. Podnoszone w sprawie okoliczności dotyczące niesłuszności dokonanego w latach 70-tych wywłaszczenia nie mogły mieć wpływu na treść decyzji. Wbrew odczuciom skarżącej, zaskarżona decyzja nie ogranicza również jej praw właścicielskich w odniesieniu do działki nr [[...]] zajętej pod drogę, co do której toczy się postępowanie mające na celu stwierdzenie przejścia jej własności na gminę. Jak już wyjaśniały organy obu instancji, stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że decyzja taka nie stanowi aktu, który ogranicza czyjekolwiek prawa właścicielskie. Innymi słowy w postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowaną decyzją organy administracji nie miały jakichkolwiek podstaw prawnych do badania okoliczności podnoszonych przez skarżącą, a dotyczących: niesłuszności wywłaszczenia z działek [[...]] i [[...]], zasadności ich zwrotu, wypłaty odszkodowania, usytuowania kamieni granicznych pod ulicą, uciążliwości lokalizacji istniejącej drogi dla mieszkańców i wzniesionych wokół niej obiektów. Okoliczności te ze swej istoty nie mogły skutkować odmownym załatwieniem wniosku inwestora. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa bowiem wyłącznie warunki, jakie musi spełnić inwestor przygotowując projekt budowlany i ubiegając się o pozwolenie na wykonywanie robót budowlanych. Dodatkowo wyjaśnić należy, że podjęte rozstrzygnięcie nie odnosi się do jakichkolwiek innych działek poza tymi, które zostały w nim wymienione. Jeżeli z map, którymi dysponuje skarżąca i o których wspomniano w odwołaniu wynika, że jakiekolwiek inne nieruchomości (np. działka [[...]]) stanowiące własność rodziny skarżącej są lub mają być przeznaczone pod drogi to musi to następować w innych postępowaniach administracyjnych. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz.270)