II SA/Gd 881/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Stanisław Nowakowski po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 15 kwietnia 2002 r. nr [...] Prezydent Miasta powołując się na art. 104 k.p.a. i art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 2, art. 4 i 4a ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U z 1999 r. Nr 65 poz. 746 ze zm.) przekształcił na wniosek skarżącego w prawo własności przysługujące mu prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ulicy [...]. Prezydent Miasta decyzją z dnia 8 sierpnia 2005 r. nr [...] powołując się na art. 104 i 105 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1, 2, 3, i 4 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113 poz. 1209) postanowił umorzyć postępowanie z wniosku J. K. z dnia 29 lipca 2005 r. w sprawie nabycia przez niego z mocy prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonej w S. przy ulicy [...] nr [...]. Powodem umorzenia postępowania był fakt, że J. K. jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, którym stał się na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2002 r. przekształcającej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że jego wniosek powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności, zgodnie z którą użytkownikowi wieczystemu przysługuje roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości wymienionych w ustawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 września 2005 r. nr [...] powołując się na art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 1 ust. 1, 2, 3, i 4 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113 poz. 1209 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając organ stwierdził, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji J. K. był właścicielem przedmiotowej nieruchomości, zasadnie więc organ pierwszej instancji uznał postępowanie w sprawie nabycia prawa własności przez właściciela tej nieruchomości za bezprzedmiotowe i umorzył je. W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący stwierdził, że w toku postępowania organy nie podały powodu, dla którego nie zastosowały w jego sprawie ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, która to ustawa powinna być podstawą rozstrzygnięcia jego wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Według Kolegium sprawa uwłaszczenia skarżącego nie mogła być rozpatrzona merytorycznie, ponieważ w chwili wszczęcia postępowania nie był on użytkownikiem wieczystym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący w dniu wydania zaskarżonej decyzji był właścicielem przedmiotowej nieruchomości, której prawo własności nabył na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2002 r. Wobec tego organ drugiej instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku skarżącego w sprawie nabycia z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości. Postępowanie jest bezprzedmiotowe m.in. wówczas, gdy nie ma przedmiotu sprawy administracyjnej. Skarżący w sprawie wnosił o przekształcenie przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Postępowanie w tej sprawie jest bezprzedmiotowe, bowiem skarżący jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, a nie jej użytkownikiem wieczystym. Zarzut skargi dotyczy decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2002 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej działki przysługującego skarżącemu w prawo własności. Skarżący kwestionuje zasadność przyjęcia za jej podstawę prawną ustawę z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności twierdząc, że do rozpatrzenia jego sprawy powinna być zastosowania ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Należy zauważyć, że postępowanie w tym przedmiocie zostało zakończone, od wyżej opisanej decyzji skarżący złożył bowiem odwołanie, którego wniesienie po terminie zostało stwierdzone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2002 r. Skarga J. K. na to postanowienie została prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2005 r. oddalona. Sąd na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) rozstrzyga w granicach danej sprawy. Podkreślić należy, że niniejsze postępowanie dotyczy innej decyzji i innej sprawy niż sprawa z wniosku z dnia 9 listopada 2001 r. która w dodatku jest już zakończona. Sąd nie mógł zatem odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego decyzji z dnia 15 kwietnia 2002 r. Na marginesie jedynie należy stwierdzić, że skarżący uznając, iż organ administracji w decyzji z dnia 15 kwietnia 2002 r. błędnie przyjął jako jej podstawę materialnoprawną przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, mógł zgodnie z art. 157 k.p.a. zwrócić się do organu wyższego stopnia, a więc do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2002 r. Skoro decyzja Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2002 r. pozostaje w obrocie prawnym, tak długo wiąże ona strony i organy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.