II SA/Gd 884/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Barbara Skrzycka –Pilch Protokolant: Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 października 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją z dnia 9 lipca 2004r.Prezydent Miasta na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 ust. 2, art. 2 ust.2, art. 39, 40, 42, 44 ust. 1, 2, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), po rozpatrzeniu wniosku Spółki z o. o. B z dnia 28 lipca 1999 r. r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ew. [...] położonej w G. przy ulicy H., dla inwestycji polegającej na realizacji stacji paliw płynnych z usługami towarzyszącymi wraz z urządzeniami technicznymi. W uzasadnieniu wskazano, że planowane zamierzenie oceniono w aspekcie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta G., oceny stanu zainwestowania przedmiotowego terenu i i terenów sąsiednich oraz przepisy szczególne. W ocenie organu l instancji brak jest podstaw do twierdzenia, iż planowana inwestycja narusza przepisy prawa, w tym przepisy szczególne oraz interesy osób trzecich. Inwestor posiada uzgodnienia przyjętych rozwiązań z Zarządem Dróg i Zieleni oraz z Urzędem Wojewódzkim Wydziałem Środowiska i Rolnictwa. Organ podkreślił, iż w trakcie postępowania inwestor poinformował o fakcie połączenia i przejęcia przez Spółkę z o. o. C Spółki z o. o. B. Fakt ten inwestor udokumentował stosownym odpisem KRS włączonym do akt sprawy. Organ wyjaśnił, iż Wojewoda postanowieniem z dnia 28 czerwca 2004 r. stwierdził zgodność z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiotowej sprawie Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie A. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał na rażące naruszenie przepisów Rozporządzenia MtiGM z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem odwołującego zlokalizowanie wjazdu na stację paliw od ul. H. oznacza zniszczenie walorów krajobrazowych na odcinku ok. 40 m wraz z wycinką 5 drzew szpaleru-poddanych ochronie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc 31 grudnia 2002 r., a także w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta G. W uzupełnieniu złożonego odwołania Stowarzyszenie podniosło, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej inwestycji złożyła Spółka B a decyzja została wydana Spółce C. W ocenie odwołującego decyzja narusza przepis art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ ustalone warunki w zakresie komunikacji - oparte na opinii Zarządu Dróg i Zieleni - zawierają jedynie sformułowanie możliwości realizacji stacji paliw. Odwołujący wskazał również, że opracowany w lutym 2004 r. Raport oddziaływania na środowisko pomija kwestie tego iż normy stężenia w powietrzu dwutlenku azotu na granicy planowanej inwestycji są bliskie przekroczenia w związku z występującym na tym terenie dużym natężeniem ruchu. W ocenie odwołującego się w niniejszej sprawie wskutek wycięcia drzew ze szpaleru alei planowania inwestycja naruszy walory krajobrazowe i pozbawi mieszkańców jedynej trasy rekreacyjnej. Decyzją z dnia 25 października 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że 11 lipca 2003 r. weszła w życie Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). Zgodnie z art. 85 ust. 1 powołanej ustawy do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi o tym przepis art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 40 ust. 1 wym. ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zauważa, że miejscowy plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy W. zatwierdzony uchwałą Nr Ylll/79/94 Rady Miasta Gdańska z dnia 17 listopada 1994 r. utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2003 r. W dalszej części organ II instancji podkreślił, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po przeprowadzeniu rozprawy przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Wojewoda, w drodze postanowienia, stwierdza w terminie 30 dni od dnia przedstawienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ich zgodności z prawem. Stanowi o tym przepis art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie procedura określona przepisami art. 44 wym. ustawy została zachowana. W ocenie organu zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 42 ust.1 ustawy, a mianowicie: rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z. przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji. Jednocześnie wydanie decyzji zostało poprzedzone uzyskaniem wymaganych uzgodnień. Organ podkreślił również, że określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych (art. 42 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy) oznacza w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązek wskazania ograniczeń inwestora i nie może być utożsamiane z prawem do rozstrzygania o prawach i obowiązkach potencjalnego inwestora na podstawie tych przepisów. Organ l instancji, w wydanej decyzji /pkt 1.2./, określił uwarunkowania w zakresie: ochrony przyrody, gospodarki wodno-ściekowej, ochrony powietrza, ochrony przed hałasem, ochrony gleby i rozpoznania geologicznego. W punkcie drugim decyzji organ l instancji ustalił warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji zaś w punkcie trzecim określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich - wskazując na przepis art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Organ II instancji wskazał, że decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma na celu wytyczenie podstawowych kierunków ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu oraz organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania ma charakter promesy, uprawniającej co prawda do uzyskania pozwolenia na budowę, na warunkach w niej określonych, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki przewidziane w przepisach Prawa budowlanego. Orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, którego rzeczą jest zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego W sporządzonym w trybie art. 46 i następnych Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska Raporcie oddziaływania na środowisko z lutego 2004 r. autor opracowania stwierdza, że budowa stacji paliw przy ulicy H. przeprowadzona zgodnie ze sztuką inżynierską i uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszym opracowaniu nie wprowadzi zmian w środowisku, które w centrum miasta zostało głęboko przeobrażone. W ocenie organu wpływ stacji na wody podziemne i powierzchnię ziemi oraz powietrze będzie niewielki ze względu na nowoczesne rozwiązania techniczne przewidziane do zastosowania przy jej budowie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 kwietnia-2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny - po zapoznaniu się z wym. opracowaniem, uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił, iż wydając zaskarżoną decyzję dla C Spółka z o. o. organ l instancji uwzględnił przekształcenia podmiotowe jakie zaszły po stronie osoby prawnej ubiegającej się o wydanie przedmiotowej decyzji. Połączenie spółek z o. o.: B i C zostało potwierdzone dokumentem - aktualnym odpisem z rejestru przedsiębiorców KRS Nr [...]. W dziale 6 rubryce 4 rejestru wpisano połączenie wym. spółek. Z zapisu tego wynika iż połączenie nastąpiło przez przejęcie Spółki B przez Spółkę C. Zgodnie z art. 494 § 1 ustawy z dnia z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94 poz.1037 ze zm.) spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie A w G., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie prawa. W piśmie uzupełniającym skargę strona skarżąca rozszerzyła zarzuty o podniesione w odwołaniu. Podtrzymała również zarzut dotyczący wadliwego określenia przez orzekające w sprawie organy adresata wydanych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80 poz. 717) do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Tak więc rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie do treści art. 40 ust. 1. w/w ustawy w sprawach ustalenia warunków zabudowy terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń planu zagospodarowania terenu. Ponieważ obowiązujący dla terenu planowanej inwestycji plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc, wdrożona została procedura przewidziana w przepisach art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona została rozprawa administracyjna, wydane zostało przez Wojewodę postanowienie o zgodności z prawem projektowanej zabudowy. Organ dokonał również wymaganych uzgodnień z odpowiednimi innymi organami. Postępowanie w wyżej opisanym zakresie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Zgodnie z treścią art. 43 powołanej wyżej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi. Użycie przez ustawodawcę określenia "sprzeczne" oznacza, że muszą istnieć czy to postanowienia planu obowiązujące dla danego terenu czy też (jak w rozważanym przypadku) normy prawne zawarte w aktach prawa powszechnie obowiązującego, w sposób odmienny kształtujące warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (np. z uwagi na charakter tego terenu) aniżeli projektowane przez przyszłego inwestora. Tylko tak rozumiana sprzeczność w świetle powołanego wyżej art. 43 ustawy uzasadnia wydanie decyzji odmownej. Ograniczenia w zagospodarowaniu terenu muszą wynikać wprost z treści normatywnej aktu prawnego i nie można ich wyłącznie domniemywać. Z tego rodzaju ograniczeniami nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Teren projektowanej inwestycji znajduje się w centralnej części miasta G. na którym jeszcze w okresie obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego zrealizowane zostały inwestycje powszechnie lokowane w centrach dużych ośrodków miejskich (w tym również stacje benzynowe). W końcowej części pisma procesowego z dnia 1 marca 2006r., stanowiącego uzupełnienie skargi, podnosząc zarzut braku potrzeb ze strony społeczności lokalnej na realizację omawianego tu obiektu, skarżący argumentuje swoje stanowisko faktem istnienia w bliskiej odległości dwóch innych stacji paliw. Trafnie zauważa organ II instancji, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu wytyczenie podstawowych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej - ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę. Następuje to dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki w niej przewidziane jak również w powszechnie obowiązujących przepisach a przede wszystkim w przepisach prawa budowlanego. Za ugruntowany w orzecznictwie należy uznać pogląd, że orzekający w sprawie warunków zabudowy organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego pozwolenie na budowę. Ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu decyzja wskazuje wyłącznie na możliwość realizacji projektowanej inwestycji (w aspekcie postanowień planu zagospodarowania przestrzennego – jeżeli taki plan na danym terenie obowiązuje) i nie zwalnia inwestora od spełnienia wymogów przewidzianych w przepisach prawa budowlanego, w szczególności w odniesieniu zgodności tej inwestycji z warunkami technicznymi.. W decyzji o której wyżej określając m. inn. warunki wynikające z ochrony środowiska, ochrony sanitarnej i warunki wynikające z ochrony osób trzecich, wydający decyzję organ nie przesądza o realizacji inwestycji . Orzekający w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę organ, w sytuacji w której konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie czy też inne, szczegółowe uregulowania prawne sprzeciwiają się rozwiązaniom proponowanym przez inwestora odmówi wydania tego pozwolenia. (dotyczy to podnoszonego w skardze zarzutu złej lokalizacji wjazdu na stację oraz wyjazdu z niej i przewidywanych w związku z tym z tym zagrożeń dla użytkowników ruchu i pieszych, ograniczenia widoczności i.t.p.). Sąd nie podziela prezentowanego w skardze stanowiska w przedmiocie wadliwego określenia adresata decyzji. Orzekające organy w sposób właściwy zinterpretowały mający w rozważanym przypadku zastosowanie art. 494 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. Nadto strona skarżąca nie wykazała by przejęcie spółki B przez spółkę C godziło w realizowany przez Stowarzyszenie A statutowy zakres działalności. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 1992r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako niezasadną oddalił.