II SA/Gd 887/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. Ć., J. Ż. oraz P. Ć. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: zawiesić postępowanie. Decyzją z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 10 lipca 2008 r., nr [...], nakładającą na B. Ć., P. Ć. i J. Ż. jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości obejmującej działkę nr [...], o pow. 2 961 m2, położonej w K. K., gm. Sz. Decyzja organu odwoławczego wydana została w oparciu o art. 36 i 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz postanowienia uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia 28 marca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Gminy Sz. obręb K. K., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z dnia 9 czerwca 2003 r., nr 76, poz. 1221. W ocenie organów administracji orzekających w niniejszej sprawie z chwilą sprzedaży przedmiotowej nieruchomości przez jej właścicieli w ciągu 5 lat od chwili uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaktualizował się obowiązek ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu jej wartości. Skargę na wskazane powyżej decyzje złożyli B. Ć., P. Ć. i J. Ż. Postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 778/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania, w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy – jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Wzrost wartości nieruchomości musi pozostawać w bezpośrednim związku z uchwaleniem bądź zmianą planu. W niniejszej sprawie czynnikiem mającym wpływ na wartość nieruchomości jest jej przeznaczenie w uchwalonym planie. Po to, aby stwierdzić, czy w ogóle wzrost wartości nastąpił, konieczne jest odniesienie wartości "obecnej" do wartości "poprzedniej". Z art. 37 ust. 4 ustawy wynika, iż dla ustalania wartości poprzedniej przyjęto dwa różne rozwiązania. W sytuacji zmiany planu, wartość "poprzednią" nieruchomości ustala się z uwzględnieniem jej poprzedniego przeznaczenia w planie, natomiast w sytuacji uchwalenia planu odniesieniem ma być sposób faktycznego wykorzystywania nieruchomości. We wskazanym wyżej postanowieniu Sąd zakwestionował wynikające z art. 37 ust. 4 ustawy rozwiązanie różnicujące sposób ustalania "poprzedniej" wartości nieruchomości w zależności od terminu, w jakim dla danego terenu gmina uchwaliła plan zagospodarowania przestrzennego, upatrując w nim naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa. Odpowiedź na pytanie sformułowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił, na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji postanowienia.