II SA/Gd 889/11

PostanowienieWSA w Gdańsku2012-03-14

Skład orzekający: Janina Guść

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez pełnomocnika skarżącego, który zbył nieruchomość będącą przedmiotem sprawy, jest dopuszczalne i uzasadnia umorzenie postępowania?
Ratio decidendi
Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne na podstawie art. 60 PPSA, ponieważ okoliczności sprawy nie wskazywały na próbę obejścia prawa ani utrzymanie w mocy wadliwej decyzji. W związku z tym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 PPSA, postępowanie zostało umorzone.
Stan faktyczny
E. B. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia 28 maja 2001 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Pełnomocnik skarżącego cofnął skargę, wskazując, że jego mocodawca zbył nieruchomość będącą przedmiotem sprawy i nie jest już zainteresowany jej popieraniem. Sąd rozpoznał sprawę na podstawie przepisów PPSA, zgodnie z art. 97 § 1 ustawy wprowadzającej.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie.

Pełny tekst orzeczenia

Dni 14 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewody z dnia 28 maja 2001 r., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie postanawia umorzyć postępowanie. E. B. wniósł w dniu 28 czerwca 2001 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego, skargę na decyzję Wojewody z dnia 28 maja 2001 r., Nr [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W piśmie z dnia 29 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny A. R. oświadczył, iż wycofuje skargę i wnosi o umorzenie postępowania. Pełnomocnik wyjaśnił, że jego mocodawca E. B. nie jest już zainteresowany popieraniem skargi w niniejszej sprawie, albowiem w dniu 10 marca 2006 r. zbył nieruchomość będącą przedmiotem sprawy na rzecz Spółki A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Zgodnie z art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu, poza przypadkiem, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne w świetle art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa bądź spowodowało utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. Powyższe okoliczności uzasadniały umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło