II SA/Gd 896/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 25 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska oddala skargę. Zarządzeniem pokontrolnym z 25 października 2018 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska Delegatura w następstwie ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach 20 września - 22 października 2018 r., dotyczącej działalności prowadzonej przez J. D. pod firmą [.] na terenie zakładu zlokalizowanego pod adresem: G. zarządził prowadzić ewidencję odpadów na kartach ewidencji od dnia otrzymania zarządzenia oraz na podstawie prowadzonej ewidencji odpadów sporządzać roczne sprawozdania o odpadach i przekazywać je w terminie do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy Marszałkowi Województwa. W uzasadnieniu wydanego zarządzenia pokontrolnego wskazał organ, że w toku kontroli ustalono, że przedsiębiorca nie prowadził ewidencji odpadów wytwarzanych w toku produkcji bloczków styropianowych oraz poddawanych w zakładzie procesowi przetwarzania w kruszarce, co jest niezgodne z obowiązkiem nałożonym w art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz nie sporządził w związku z tym sprawozdania o odpadach za rok 2017, do czego zobowiązuje art. 75 i 76 ustawy. J. D. wniósł skargę na opisane zarządzenie pokontrolne podkreślając, że przedmiotowe zarządzenie zobowiązujące jego firmę do prowadzenia ewidencji odpadów produkcyjnych, nie znajduje uzasadnienia, ponieważ w procesie technologicznym nie powstają odpady w myśl ustawy o odpadach. Ścinki styropianu, powstające w procesie cięcia bloków styropianowych po rozdrobnieniu, są pełnowartościowym materiałem, który w całości jest wykorzystywany w produkcji kolejnych bloków styropianowych. Dodatek regranulatu do pierwotnego spienionego granulatu jest przewidziany w technologii produkcji styropianu ekspandowanego EPS i praktykowany we wszystkich zakładach produkcyjnych na terenie kraju. Dlatego też w żadnym zakładzie produkcyjnym, nie traktuje się ścinków produkcyjnych jako odpad. Z podanych powodów regranulat styropianowy nie może być uznany za odpad w myśl definicji podanej w ustawie o odpadach. W związku z tym w ocenie skarżącego przepis art. 66 ustawy o odpadach nie ma w tym przypadku zastosowania. Podkreślił skarżący, że styropian jest jednym z niewielu materiałów budowlanych, którego produkcja nie obciąża środowiska naturalnego. Pełnomocnik skarżącego w piśmie uzupełniającym skargę zarzucił naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek jego błędnej wykładni zastosowanej z pominięciem przesłanki "pozbycia się", dokonanej w stanie faktycznym niniejszej sprawy i błędne przyjęcie, iż ścinki styropianowe powstające w toku cięcia bloków styropianowych na etapie procesu produkcji styropianu, stanowią odpad w rozumieniu powyższej ustawy, podczas gdy nie sposób przypisać skarżącemu woli pozbycia się materiału, który stanowi pełnowartościowy składnik przewidziany w technologii produkcji styropianu ekspandowanego EPS, co stanowiłoby przesłankę do zakwalifikowania go do kategorii odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach, 2) art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 66 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 ustawy o odpadach, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż skarżący w stosunku do materiału wymienionego w pkt 1 powyżej ma obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów oraz sporządzania rocznego sprawozdania o odpadach i przekazywania go Marszałkowi Województwa. Uzasadniając podniesione zarzuty wskazał pełnomocnik skarżącego, że stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie uwzględnia brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, zawierającego definicję odpadu. Zgodnie z tym przepisem odpady to każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. O kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga zatem przesłanka "pozbycia się", mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. Przesłankę tę można stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiaru, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu (wyr. NSA z 19.04.2018 r. II OSK 2655/17). Z okoliczności aktualnie rozpatrywanej sprawy wynika zaś, iż organ błędnie ustalił rolę ścinek styropianowych w procesie produkcji styropianu oraz pominął okoliczność, iż stosowana powszechnie w produkcji styropianu technologia zmierza de facto do zapobieżenia powstawania odpadów. Tok produkcji styropianu w przedsiębiorstwie skarżącego stanowi obieg zamknięty, co w praktyce wyklucza możliwość pozbycia się lub też utraty kontroli nad obciętymi elementami powstałymi w wyniku formowania produktu. Na proces produkcji styropianu składają się następujące etapy: 1) Etap spieniania - granulat polistyrenu spienialnego EPS poddaje się działaniu pary wodnej i wysokiej temperatury, który w wyniku zawartego w nich pentanu ekspanduje, powodując powiększenie perełek polistyrenu ok. 30 razy; 2) Etap sezonowania granulek - spienione granulki transportuje się do specjalnych silosów, gdzie są sezonowane przez kilka godzin. Dzięki temu stabilizuje się ich wewnętrzna struktura, 3) Etap formowania bloków - wysezonowane perełki trafiają do specjalnego urządzenia, blok-formy, która ponownie pod wpływem pary i wysokiej temperatury formuje z nich prostopadłościany o wymiarach 4,5 x 1,2 x 1 m. W procesie technologicznym tworzenia bloków są wykorzystywane ścinki styropianu powstające w procesie cięcia bloków styropianowych. 4) Etap sezonowania bloków - bloki są ponownie sezonowane w celu osuszenia i ustabilizowania. Po kilku tygodniach bloki trafiają na linię technologiczną, gdzie są cięte na płyty o odpowiedniej grubości. W procesie cięcia bloków na etapie 4) powstają ścinki, których dotyczy niniejsza sprawa. Ścinki są na bieżąco rozdrabniane i wprowadzane ponownie do obiegu produkcji na etapie 3) tego procesu. Skarżący, podobnie jak wszystkie pozostałe zakłady produkcyjne styropianu w Polsce, jest w posiadaniu specjalnego urządzenia - kruszarki, rozdrabniającej powstałe już płyty styropianowe na granulat. Ścinki opisane w protokole organu ([..]), na który powołuje się w swojej odpowiedzi, stanowiły materiał gotowy do rozkruszenia - ze względu na zmianowość pracy w zakładzie skarżącego, w wyżej opisanym procesie występuje bardzo krótka przerwa w postaci magazynowania przedmiotowych ścinek. Charakter oraz właściwości fizyczne przedmiotowych ścinek powodują, iż są one dla zakładu produkcji styropianu pełnowartościowym produktem, ponadto dodatek regranulatu do "świeżego" granulatu jest przewidziany w technologii produkcji styropianu ekspandowanego EPS. Podkreślił pełnomocnik skarżącego, iż produkcja styropianu jako taka, jest działalnością w 100% bezodpadową, albowiem zamknięty obieg technologicznego procesu produkcji zapewnia, że do środowiska nie trafiają żadne pozostałości, czy produkty uboczne. Powyższe sprawia, iż zakłady produkujące styropian, nie traktują ścinków jako odpady. Uzupełniająco skarżący wskazuje, iż pozostaje on w stałym kontakcie ze specjalistą do spraw systemów kontroli produkcji, który współpracując również z innymi przedsiębiorstwami o tym samym profilu działalności, nigdy nie spotkał się z obowiązkiem prowadzenia ewidencji ścinków styropianowych powstałych w procesie produkcji styropianu ekspandowanego EPS. Organ zwrócił uwagę na posiadanie przez skarżącego decyzji Starosty z 20 czerwca 2017 r. w związku ze zbieraniem odpadów o kodzie 07 02 13 oraz przetwarzaniem ich metodami odzysku. Nie było to jednak zezwolenie związane z metodami produkcji styropianu, lecz rozwiązanie przewidziane na wypadek pozyskiwania materiału od podmiotów trzecich, a więc sytuacji w której faktycznie dochodzi do "pozbycia się" i przekazania styropianu związanego z jego wtórnym użyciem. W praktyce jednak do tego typu sytuacji dochodzi niezmiernie rzadko. Wskazać należy, iż żaden ze znanych skarżącemu zakładów produkcji styropianu nie posiada podobnego zezwolenia - jest to związane z okolicznością, iż tok produkcji styropianu w całości wyczerpuje potrzeby producenta na tego typu materiał. Nie inaczej jest w przypadku skarżącego, prowadzącego bezodpadową produkcję styropianu. Zdaniem skarżącego nie jest wystarczające zakwalifikowanie danej substancji w katalogu odpadów określonym przez Ministra Środowiska. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach wiąże bowiem pojęcie odpadu z substancją lub przedmiotem, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany, co czyni przesłankę pozbycia się substancji lub przedmiotu za kluczową dla jej uznania za odpad (wyrok NSA z 12.01.2018 r. II OSK 793/16). Zgodnie z poglądem NSA wyrażonym w wyroku z 24.04.2018 r. "pozbycie się substancji lub przedmiotu" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach powinno być oceniane przez pryzmat zasad zapobiegania odpadom (wyr. z 24.04.2018 r II OSK 1476/16). Powszechnie stosowana metoda produkcji styropianu jest technologią czystą i nie prowadzi do obciążenia środowiska naturalnego odpadami, albowiem wszelkie materiały wytwarzane w toku procesu produkcji pozostają wykorzystane w zamkniętym obiegu. W zakładzie skarżącego nie dochodzi do sytuacji, w której powstaje produkt uboczny o cechach chemicznych kwalifikujących go do oczyszczenia i wtórnego przetworzenia (jak np. szlamy osadzające się w zbiornikach przy wytopie ołowiu) - powstałe w wyniku cięcia bloków styropianowych granulki, są bezpośrednio wykorzystywane do formowania nowych bloków styropianowych, które następnie są cięte na płyty o określonej grubości itd. Z powołanych wyżej przyczyn nie sposób przypisać skarżącemu woli pozbycia się materiału, który jest pełnowartościowym składnikiem przewidzianym w technologii produkcji styropianu ekspandowanego EPS, co stanowiłoby przesłankę do przyjęcia przez organ, iż materiał ten stanowi odpad w rozumieniu ustawy o odpadach. W odpowiedzi na cytowane stanowisko skarżącego organ wskazał z piśmie z 11 marca 2019 r., że nie kwestionuje uprawnienia skarżącego do przetwarzania odpadów w postaci ścinków w kruszarce, co zresztą wskazano w protokole kontroli nr [..] podpisanym przez przedsiębiorcę bez wniesienia zastrzeżeń i uwag w dniu 22 października 2018 r.. Dodatkowo organ wskazał, że powyższe uprawnienie wynika z decyzji Starosty z dnia 20 czerwca 2017 r., znak [..], uzyskanej przez przedsiębiorcę w związku ze zbieraniem odpadów o kodach: 07 02 13, 15 01 02, 17 02 03,17 06 04 oraz przetwarzaniem odpadów o tych samych kodach metodami odzysku R13, R12 i R3. Tym samym w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska należy odróżnić ścinki styropianowe powstające w wyniku produkcji bloków styropianowych, które stanowią odpad od regranulatu, który powstaje w wyniku kruszenia tych ścinków i jest używany w dalszym toku produkcji. W związku z tym, że same ścinki styropianowe bez przetwarzania nie nadają się do dalszego wykorzystania, stanowią zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14.12.2012 r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 992 ze zmianami) odpady, które wg katalogu odpadów klasyfikowane są pod kodem 07 02 13 (odpady tworzyw sztucznych). Zgodnie z art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 ustawy wskazane odpady powinny być na bieżąco ewidencjonowane z zastosowaniem kart ewidencji, natomiast w myśl art. 75 i 76 ustawy przedsiębiorca powinien sporządzać i przedkładać marszałkowi województwa roczne sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie kwestionuje, i nie podważał również w toku kontroli, procesu produkcji styropianu i faktu przetwarzania ścinków styropianowych w regranulat, który wykorzystywany jest następnie w produkcji bloków styropianowych poprzez dodanie w odpowiedniej proporcji do zakupionego surowca. Nieprawdą jest natomiast, że produkcja styropianu jest produkcją bezodpadową. Okoliczność, że skarżący wytworzony w toku produkcji odpad w postaci ścinków styropianowych poddaje przetworzeniu i następnie w postaci regranulatu wykorzystuje, nie zmienia faktu, że w toku produkcji powstaje odpad o kodzie 07 02 13, który przed skierowaniem do produkcji styropianu zostaje rozdrobniony. Proces produkcji styropianu, jak wskazane zostało przez skarżącego w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi, obejmuje operacje przeprowadzane w etapach 1 - 4 i nie uwzględnia procesu kruszenia ścinków styropianowych, które stanowi czynność przeprowadzaną odrębnie przy użyciu kruszarki. Z przebiegu procesu produkcyjnego, którego celem jest wytwarzanie bloków styropianowych wynika, że pomiędzy urządzeniami wykorzystywanymi do przycinania bloków styropianowych i kruszenia ścinków brak jest powiązania technologicznego, które umożliwiałoby przekazywanie ścinków powstających w wyniku przycinania bloków styropianowych bezpośrednio do urządzenia, w którym następuje ich kruszenie. Jak wynika z ustaleń kontroli pozostałości z przycinania bloków przed poddaniem ich rozdrobnieniu dla uzyskania regranulatu wykorzystywanego w toku dalszej produkcji są magazynowane, co zostało również wskazane przez skarżącego w uzupełnieniu do skargi. Tym samym, wbrew temu, co wskazuje J. D., wytwarzane ścinki nie znajdują się w zamkniętym obiegu produkcyjnym, stąd od chwili wytworzenia w wyniku docinania bloków styropianowych, do momentu poddania przetwarzaniu w kruszarce, a więc również na etapie magazynowania poprzedzającego odzysk w procesie R12, stanowią odpad o kodzie 07 02 13, z którym posiadacz obowiązany jest postępować zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14.12.2012 r. o odpadach (ewidencja odpadów, zbiorcze zestawienia odpadów i in.). Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu, ponieważ zaskarżone zarządzenie pokontrolne jest zgodne z prawem. W niniejszej sprawie kontroli legalności, o której mowa w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) poddane zostało zarządzenie pokontrolne wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu 18 sierpnia 2017 r. Podlega ono kontroli sądu administracyjnego jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oceniając zaskarżone zarządzenie pokontrolne według kryterium zgodności z prawem sąd miał na uwadze, że w myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, sąd uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Nadto w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (§ 2). Sąd zaznacza, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 1688), zwanej dalej u.i.o.ś., nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne (tak w wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 723/12, dostępnym w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wywołuje to taki skutek, że uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu nie może służyć ustaleniu stanu faktycznego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2036/09 (dostępny w CBOSA), badanie aktu kontroli przez sąd nie może służyć weryfikacji stanu faktycznego. Sąd badając zgodność z prawem zarządzenia pokontrolnego może na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, bądź kontrola ta odbyła się naruszeniem obowiązującej procedury. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z u.i.o.ś. Inspekcja Ochrony Środowiska jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska. Zadania kontrolne, według art. 9 ust. 1 u.i.o.ś., wykonuje Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska oraz upoważnieni przez nich pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska zwani dalej "inspektorami". Szczególne uprawnienia inspektorów przy wykonywaniu kontroli ustawodawca określił w art. 9 ust. 2 i 3 u.i.o.ś. W szczególności w art. 9 ust. 2 w punktach 6 i 7 mowa jest o tym, że inspektor uprawniony jest do żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie niezbędnym dla ustalenia stanu faktycznego oraz żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką kontroli. Z art. 11 u.i.o.ś. wynika natomiast, że z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie fizycznej (ust. 1). Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna mogą wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowaną osobę fizyczną, inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska (ust. 3). Podstawą wydania zaskarżonego aktu był art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., który stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może: 1) wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej: 2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną; 3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej. Adresat zarządzenia pokontrolnego ma obowiązek podjęcia działań wynikających z zarządzenia pokontrolnego, a w szczególności - jak stanowi art. 12 ust. 2 u.i.o.ś. - poinformowania w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia czy skarżący ma obowiązek ewidencjonowania powstających w jego działalności odpadów i sporządzania rocznych sprawozdań o odpadach i przekazywania ich Marszałkowi Województwa. Nie wdając się w polemikę pomiędzy organem i skarżącym czy w procesie produkcji powstają odpady, podkreślić należy, że w istocie w zarządzeniu pokontrolnym zostały wymienione dwa obowiązki, które wynikają wprost z decyzji z 20 czerwca 2017 r. udzielającej przedsiębiorstwu skarżącego "[..]" zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na terenie zakładu w miejscowości G. W zezwoleniu tym wskazano, że odpady przewidziane do zbierania mają m.in. kod 07 02 13 - odpady tworzyw sztucznych. Odpady te magazynowane będą selektywnie do momentu poddania ich odzyskowi bądź przekazania podmiotom uprawnionym. W pkt 11 decyzji wskazano, że wnioskodawca zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji odpadów, zapewniającej kontrolę na każdym etapie prowadzonej działalności. Z powyższego wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów wynika z decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Nie jest on wynikiem przeprowadzonej w zakładzie skarżącego kontroli. Nie ulega też wątpliwości, że skarżący ewidencji odpadów nie prowadzi pomimo zobowiązania wynikającego z decyzji. W konsekwencji skarżący nie sporządził sprawozdania o odpadach za rok 2017 , do czego zobowiązują go przepisy art. 75 i 76 ustawy o odpadach. Brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości kontrolowanego zarządzenia pokontrolnego. W ocenie Sądu w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w treści protokołu kontroli, brak uchybień procesowych, które miałyby wpływ na wiarygodność poczynionych przez organ ustaleń i prawidłowość wywiedzionych z nich wniosków i zastosowanych przepisów. Treść zarządzenia pokontrolnego odpowiada treści protokołu kontroli, a sformułowane w zarządzeniu zalecenia, w tym zobowiązanie adresata do przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań, odpowiadają obowiązującemu prawu. W efekcie Sąd nie dopatrzył się ani wskazanych w skardze, ani też rozważanych z urzędu uchybień, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Pomiędzy stronami nie jest sporne, że skarżący nie prowadzi ewidencji odpadów i nie składa sprawozdań rocznych mimo ustawowego obowiązku. Natomiast nie podlega ocenie w tym postępowaniu czy w toku produkcji prowadzonej przez skarżącego powstają odpady, gdyż obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów wynika z decyzji udzielającej zezwolenia na zbierania i przetwarzanie odpadów. Kontrola obejmowała prawidłowość realizacji warunków udzielonego zezwolenia, kwestionować obowiązek sporządzania sprawozdań można było na etapie ewentualnego odwołania od decyzji z 20 czerwca 2017 r. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.