II SA/Gd 903/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora na decyzję Wojewody z dnia 14 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia umorzyć postępowanie w sprawie. II S.A./Gd 903/11 Uzasadnienie Prezydent Miasta, decyzją z dnia 30 października 1979 r. sygn. [...], orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o powierzchni 665 m, położonej w G. przy ulicy [...], stanowiącej własność L. M. oraz przyznał L. M. odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w kwocie 47444 zł., na które składało się odszkodowanie za grunt w kwocie 41670 zł., ogrodzenie w kwocie 2937 zł oraz rośliny w kwocie 2838 zł. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 17 listopada 1979 r. Ministra Budownictwa decyzją z dnia 26 września 2009 r. sygn. [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 30 października 1979 r. w części dotyczącej ustalenia odszkodowania. L. M. wnioskiem z dnia 9 stycznia 2008 r., zwróciła się do Prezydenta Miasta o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną w G. przy ulicy [...], oznaczoną jako działka nr [...]. Prezydent Miasta, wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia 27 maja 2009 r. nr [...], na podstawie art. 129 ust. 1, art. 130 ust. 1 i 2 oraz art. 233 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), ustalił na rzecz L. M. odszkodowanie za nieruchomość położoną w G. przy ul. [...], oznaczoną jako działka o nr [...], KW [...] (wcześniej KW [...]) według stanu i wartości na dzień wywłaszczenia tj. 30 października 1979 r., na kwotę 47444 zł., uznając równocześnie, że odszkodowanie te zostało wypłacone stronie w całości. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania L. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzją z dnia 14 grudnia 2009 r. nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i ustalił odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w wysokości 215128 zł. Równocześnie, organ odwoławczy zmniejszył ustalone odszkodowanie w wysokości 215128 zł. o kwotę 14974 zł., stanowiącą zwaloryzowane odszkodowanie wypłacone w 1979 r. i ustalił że wypłacie na rzecz L. M. podlega kwota 200154 zł., do zapłaty której zobowiązany jest Prezydent Miasta wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 129 ust. 5 pkt 3 i art. 130 ust. 1 zdanie drugie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 130 ust. 1 zdanie drugie ustawy, stanowiący podstawę prawną ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowi, iż wysokość tego odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw (wydania decyzji o jej wywłaszczeniu), natomiast wartość nieruchomości przyjmuje się na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Prokurator Okręgowy, kwestionując wysokość ustalonego odszkodowania. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 249/10, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1739/10, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. skarżący cofnął skargę. Zgodnie z art. art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowało utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Powyższe okoliczności uzasadniają umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.