II SA/Gd 907/08
PostanowienieWSA w Gdańsku2009-03-02
Skład orzekający: Mariola Jaroszewska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego jest zasadny, jeśli skarżący powołuje się jedynie na ogólne przesłanki z art. 61 § 3 PPSA, nie uprawdopodabniając konkretnych okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?Ratio decidendi
Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest zasadny, jeśli skarżący powołuje się jedynie na ogólne przesłanki określone w art. 61 § 3 PPSA, nie wykazując konkretnych okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo przytoczenie tych przesłanek nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku.Stan faktyczny
Skarżący J. I. i Z. I. złożyli skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, uzasadniając go możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz znacznej szkody. Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia, a nie decyzji o rozbiórce.Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. I. i Z. I. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 września 2007 r. Nr [...], którym nałożono na Z. i J. I. grzywnę w wysokości 5.000,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, objętego prawomocną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 kwietnia 2000 r. Nr [...].
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia (nazywając je "decyzją"), uzasadniając wniosek możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz znacznej szkody dla skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Instytucję wstrzymania wykonania decyzji organu administracji publicznej po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego reguluje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie to sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Jak wynika z powyższego, przedmiotem wstrzymania wykonania może być zarówno zaskarżony akt lub czynność jak i inne akty podjęte w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i zarówno zarzuty skargi jak i przedmiotowy wniosek skarżących odnosi się do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, mimo iż piśmie strona skarżąca używa zamiennie sformułowania "zaskarżona decyzja" lub "postanowienie". Sąd zatem rozpoznaje przedmiotowy wniosek jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2008 r., a nie jako wniosek o wstrzymanie decyzji o rozbiórce.
Zgłoszony w skardze wniosek w ocenie Sądu nie jest zasadny, ponieważ nie został należycie umotywowany. Strona skarżąca twierdząc o trudnych do odwrócenia skutkach oraz spowodowaniu znacznej szkody poprzez wykonanie postanowienia odwołuje się de facto do treści przytoczonego wyżej przepisu. Tymczasem powołanie się jedynie na przesłanki wstrzymania aktu (w niniejszej sprawie postanowienia), określone przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające i nie zwalnia skarżących z obowiązku wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść zasadność wstrzymania. Brak uzasadnienia tego wniosku, polegający na braku uprawdopodobnienia istnienia okoliczności przemawiających za niedwracalnością skutków czy spowodowaniem dla skarżących znacznej szkody (bez odniesienia się do stanu majątkowego), uniemożliwia zdaniem Sądu merytoryczną ocenę istnienia powołanych we wniosku podstaw wstrzymania (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 598/06, z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, nie publ.).
W konsekwencji uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło