II SA/Gd 908/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wiktora D. na decyzję Wojewody B. z dnia 15 maja 1997 r. (...) w przedmiocie zameldowania na pobyt stały uchyla zaskarżoną decyzję; (...). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie niniejszej jest poza sporem, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. M. P. 18 w B. oraz jej zarządcą, a także, że w lokalu nr 4 położonym w budynku na tej nieruchomości faktycznie przebywa. Powyższe okoliczności stwarzają wystarczającą podstawę do zameldowania skarżącego na pobyt stały. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ do zameldowania na pobyt stały wymagają aby osoba, której zameldowanie ma dotyczyć faktycznie przebywała w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie oraz aby posiadała uprawnienie do przebywania w nim. Skarżący w ww. lokalu faktycznie mieszka i ta okoliczność została potwierdzona przez współwłaścicielkę nieruchomości Ewę O., jak również nie była w tej sprawie kwestionowana przez żadnego z pozostałych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. P. 18 w B. Gdy zaś chodzi o uprawnienie Wiktora D. do przebywania w omawianym lokalu, to wynika ono z samego faktu, iż jest on współwłaścicielem nieruchomości przy ul. P. 18 w B. Tytuł własności /współwłasności/ uprawnia bowiem właściciela /współwłaściciela/ do przebywania na nieruchomości i nie jest wymagana na to zgoda pozostałych współwłaścicieli. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest więc uzależnione od toczącej się sprawy przed sądem powszechnym o zniesienie współwłasności nieruchomości. Skoro - jak z powyższego wynika - nie było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż stan faktyczny sprawy jest wyjaśniony w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy i nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania z przyczyn o jakich mowa w art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa - skarga podlega uwzględnieniu. Z tego też względu Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.