II SA/Gd 91/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji określającej zadania z zakresu gospodarki leśnej postanawia: odmówić przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF P. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. W załączonym do wniosku oświadczeniu wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką, a cały jego majątek został objęty postępowaniem egzekucyjnym. Źródłem utrzymania jest wynagrodzenie z prac dorywczych w wysokości 800 zł miesięcznie. Wskazał wnioskodawca, że nie posiada środków na prowadzenie przedmiotowej sprawy. Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu). W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy pismem z dnia 16 marca 2015 r., zobowiązano go do przedłożenia szeregu dokumentów źródłowych i złożenia oświadczeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że próba doręczenia skarżącemu, przez pracownika Poczty Polskiej, przesyłki zawierającej powyższe zarządzenie miała miejsce w dniu 19 marca 2015 r., co wynika z druku potwierdzenia odbioru (k. 16). Z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w Urzędzie Pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne zawiadomienie o pozostawaniu pisma w Urzędzie Pocztowym miało miejsce dnia 27 marca 2015 r.. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie, została ona zwrócona nadawcy 10 kwietnia 2015 r. Doręczenie zastępcze, stosownie do przepisu art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. , poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., miało natomiast miejsce w dniu 2 kwietnia 2015 r., tj. z upływem 14 dniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Termin do przedstawienia dokumentów upływał zatem z dniem 16 kwietnia 2015r. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie. Na mocy art. 255 P.p.s.a. w sytuacji gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Czynności określone w tym przepisie podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji podmiot wezwany do uzupełnienia oświadczenia winien z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania, gdyż jak już wyżej wskazano, to w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy. Skarżący jednak nie zastosował się do wystosowanego wezwania bowiem nie nadesłał żadnych dokumentów, ani nie złożył oświadczeń. Przy czym wezwanie zawierało pouczenie, że konsekwencją niezastosowania się do treści wezwania będzie odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skoro zatem strona uchyliła się od przedstawienia wskazanej w wezwaniu sądowym dokumentacji to powinna liczyć się z tym, że referendarz nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Natomiast na podstawie przedłożonego formularza nie można uznać, że wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy. Nie została wyjaśniona kwestia wysokości dochodów wnioskodawcy, stanu posiadania oraz koniecznych wydatków. Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.