II SA/Gd 912/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 1 września 2009r.na posiedzeniu niejawnym wniosku J. i R. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2008r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przyznania J. i R. S. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych W dniu 28 sierpnia 2009r. wpłynął wniosek J. i R. S. o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, iż są emerytami i osobami schorowanymi. Ponoszą duże koszty lekarstw oraz opłaty za badania lekarskie. Opłacają także mieszkanie, które jest własnością teściowej. Skarżący posiadają działkę rekreacyjną o pow. 1100 m2. Wysokość emerytur skarżących wynosi łącznie 3334 zł. Stosownie do treści art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie zaś prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazali, iż nie są w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania. Jak wynika ze złożonego oświadczenia, oboje skarżący osiągają regularne dochody w postaci emerytur, których wysokość łączna stanowi kwotę 3334 zł miesięcznie. Ponadto posiadają oni nieruchomość rolną. Wnioskodawcy nie mają nikogo na utrzymaniu, a więc z osiąganych dochodów pokrywają wyłącznie swoje potrzeby. W ocenie Sądu, nawet uwzględniwszy konieczność zakupu lekarstw i ponoszenia części kosztów leczenia nie sposób przyjąć, że skarżący nie są w stanie uiścić kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego (w tej kwocie na obecnym etapie zamykają się koszty sądowe w sprawie). Podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy przeznaczona jest dla osób najuboższych, które w szczególności z uwagi na sytuacje losowe, pozbawione są dochodów, czy możliwości zarobkowych, bądź też osiągane przez nich dochody są bardzo niskie. Skarżący do grona takich osób nie należą, gdyż oboje osiągają dochody, których wysokość najniższa nie jest, nie mając nikogo na utrzymaniu. W tej sytuacji uznać należy, że skarżący nie wykazali, że spełniają ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wobec powyższego, Sąd na mocy przepisu art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.