II SA/Gd 920/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 kwietnia 2008 r., nr [...], 2. stwierdza nieważność zdania drugiego punktu trzeciego sentencji decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 r., nr [...] oraz części uzasadnienia tej decyzji od słów: "Pismem z dnia 27.02.2001 r." do słów: "na rzecz Gminy Miejskiej bez odszkodowania", 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D. S. kwotę 536 (pięćset trzydzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 28 lutego 2001 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 93, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 i art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm.), Burmistrz Miasta: w punkcie pierwszym - zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w K., obręb [...], działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej KW [...], stanowiącej własność D. S.; w punkcie drugim - wskazał oznaczenia oraz powierzchnię powstałych w wyniku podziału działek gruntu przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; w punkcie trzecim - orzekł, że działka gruntu nr [...] przeznaczona pod projektowaną drogę dojazdową do wydzielonych działek z mocy prawa przechodzi na własność Gminy Miejskiej z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt 3 zd. 1), oraz że zgodnie z oświadczeniem z dnia 27 lutego 2001 roku D. S. przekazuje ww. działkę na rzecz Gminy Miejskiej nieodpłatnie (pkt 3 zd. 2). W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że projektowany podział zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K. Wskazał również, iż: "Pismem z dnia 27.02.2001 r. Pani D. S. wystąpiła do Burmistrza Miasta z prośbą o nieodpłatne przejęcie działki nr [...] o pow. 0,2645 ha na rzecz Gminy Miejskiej. W związku z powyższym przedmiotowa działka została przejęta na rzecz Gminy Miejskiej bez odszkodowania." W dniu 29 listopada 2007 roku D. S. zwróciła się do Starosty z żądaniem stwierdzenia nieważności opisanej powyżej decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku w części dotyczącej zdania drugiego punktu trzeciego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek stwierdziła, że z rażącym naruszeniem prawa pozbawiono ją odszkodowania za przejęte na własność Gminy Miejskiej grunty przeznaczone pod drogę. W jej ocenie, do przejęcia z mocy prawa nieruchomości przez Gminę mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego, a art. 889 pkt 2 k.c. stanowi, że "nie może być darowizną bezpłatne przysporzenie, gdy zrzeka się prawa osoba, która takiego prawa jeszcze nie nabyła". W niniejszej sprawie zrzeczenie się odszkodowania nastąpić miało przed jego ustaleniem i przed nabyciem do niego prawa, a więc z naruszeniem art. 889 pkt 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Powyższy wniosek Starosta przekazał według właściwości Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, które - decyzją z dnia 14 kwietnia 2008 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.) oraz art. 93, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 i art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku zatwierdzającej projekt podziału działki położonej w K., obręb [...], nr [...], w części dotyczącej zdania drugiego punktu trzeciego decyzji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium, przedstawiając poglądy doktryny dotyczące podstawy stwierdzenia nieważności decyzji polegającej na rażącym naruszeniu prawa oraz wskazując na brzmienie przepisów art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, stwierdziło, że zamieszczenie w decyzji Burmistrza Miasta zapisu o charakterze cywilno-prawnym (dotyczącego odszkodowania), stanowiło przekroczenie dyspozycji ww. przepisów, jednakże naruszenie to nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, a więc nie mogło stanowić podstawy stwierdzenia nieważności części decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie każde bowiem naruszenie prawa, a jedynie rażące, stanowić może podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. S. wskazała, że Kolegium pominęło naruszenie art. 889 k.c., który to przepis wyklucza możliwość dokonania darowizny przez kogoś, kto jeszcze nie nabył prawa. Wnioskodawczyni nie zgodziła się także ze stanowiskiem Kolegium, iż naruszenie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami nie jest rażącym naruszeniem prawa, skoro fakt ten pozbawia stronę należnego jej odszkodowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzją z dnia 23 października 2008 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 93, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1, art. 98 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 14 kwietnia 2008 roku, nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium, podzielając ustalenia faktyczne i prawne dokonane w poprzednim postępowaniu, stwierdziło, iż jedyną z przesłanek stwierdzenia nieważności, która mogła w niniejszej sprawie wystąpić, była przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - tj. rażące naruszenie prawa. Kolegium przedstawiło poglądy doktryny oraz sądów administracyjnych dotyczące tej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdziło, że jedyną wadą decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku było zamieszczenie w treści decyzji zapisu o charakterze cywilno-prawnym, dotyczącego rezygnacji z odszkodowania. Naruszenie to stanowiło przekroczenie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym w momencie wydawania decyzji przez Burmistrza Miasta), ale nie mogło zostać uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie nie było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium stwierdziło, że zarzut naruszenia art. 889 k.c. jest całkowicie nietrafny. Nie jest bowiem możliwe aby organy administracji publicznej, orzekając w sprawie administracyjnej, naruszyły przepisy Kodeksu cywilnego, ponieważ organy tych przepisów nie stosują. Przepisy prawa cywilnego należą do innej gałęzi prawa i dotyczą stosunków cywilno-prawnych, a nie administracyjno-prawnych. Jako błędne Kolegium oceniło także twierdzenie strony, że naruszenie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami pozbawia ją należnego jej odszkodowania. W ocenie Kolegium okoliczność nieistotnego naruszenia art. 98 ust. 3 ww. ustawy poprzez zamieszczenie w punkcie trzecim decyzji uwagi o nieodpłatnym przekazaniu nieruchomości Gminie Miejskiej pozostaje bez związku z ewentualnym odszkodowaniem. W skardze na powyższą decyzję D. S. wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 98 ust. 1 i 3 w zw. z art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 889 pkt 2 k.c. "przez niezastosowanie w wyniku uznania, że do zrzeczenia się nienależnego jeszcze odszkodowania nie stosuje się przepisów k.c., chociaż przejście własności nieruchomości nastąpiło w trybie przedwywłaszczeniowym, a zrzeczenie się odszkodowania przed przekazaniem prawa własności nieruchomości nie jest skuteczne w świetle przepisów k.c.". W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że decyzje administracyjne o wywłaszczeniu są zdarzeniami prawa cywilnego rozpoznawanymi w trybie administracyjnym. Odszkodowanie jednak, gdy nie wszczęto jeszcze postępowania wywłaszczeniowego, ustalane jest w drodze umowy cywilno-prawnej. Dopiero gdy do umowy nie dojdzie, odszkodowanie jest ustalane tak, jak przy wywłaszczeniu, chociaż postępowania wywłaszczeniowego nie prowadzono. W ocenie skarżącej, skoro decyzja Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku (w zdaniu drugim punktu trzeciego rozstrzygnięcia) rozstrzyga o stosunku ściśle cywilno-prawnym, jakim jest zrzeczenie się odszkodowania, narusza prawo cywilne. Rozstrzygnięcie takie nie może być również uznane za nieistotne naruszenie prawa, skoro pozbawia skarżącą znacznej kwoty oraz możliwości dochodzenia roszczenia na drodze procesu cywilnego. Trudno więc, w ocenie skarżącej, uznać, że nie został naruszony art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi zaś, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zdania drugiego punktu trzeciego rozstrzygnięcia decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku, wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W zadaniu tym organ stwierdził, iż zgodnie z oświadczeniem z dnia 27 lutego 2001 roku D. S. przekazuje nieodpłatnie na rzecz Gminy Miejskiej działkę przeznaczoną pod projektowaną drogę, która z dniem, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, przejdzie z mocy prawa na własność Gminy Miejskiej. Jako podstawę swego żądania D. S. wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.c. stwierdzając, iż w jej ocenie ww. zapis narusza prawo w sposób rażący. Powyższa decyzja Burmistrza Miasta wydana została na podstawie art. 93, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 i art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm. – dalej jako "ustawa"). Art. 93 ust. 1 ustawy (wszystkie przepisy w brzmieniu z daty wydania decyzji Burmistrza Miasta tj. z dnia 28 lutego 2001) stanowi, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. W razie braku tego planu stosuje się przepis art. 94. Z art. 96 ust. 1 ustawy wynika zaś, że podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, zatwierdzającej projekt podziału. Projekt podziału powinien być sporządzony na aktualnej mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne (art. 98 ust. 1 ustawy). Z treści decyzji Burmistrza z dnia 28 lutego 2001 roku wynika, iż działka nr [...] (przeznaczona pod projektowaną drogę) stanowiła działkę, o jakiej mowa w art. 98 ust. 1 ustawy, ponieważ w zdaniu pierwszym punktu trzeciego rozstrzygnięcia przedmiotowej decyzji organ stwierdził, iż z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, działka ta z mocy prawa przejdzie na własność Gminy Miejskiej. Tym samym do ustalenia odszkodowania za tę działkę znajdował zastosowanie art. 98 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym za działki gruntu, o których mowa w ustępie pierwszym art. 98, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym, a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Ze zdania drugiego ustępu trzeciego art. 98 ustawy wynika, iż jedynym organem właściwym w sprawie dotyczącej odszkodowania za działkę przejętą pod drogę w trybie art. 98 ust. 1 ustawy jest starosta (tak też E. Mzyk w: G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj, E. Mzyk "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 356). Art. 112 ust. 4 ustawy stanowi bowiem, iż organem właściwym w sprawach wywłaszczenia jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. On również ustala odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości (art. 129 ust. 1 ustawy). Tym samym to starosta był jedynym organem, który mógł wypowiedzieć się w formie decyzji o odszkodowaniu za przedmiotową działkę, która – co w sprawie pozostaje poza sporem, na podstawie decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku została przejęta przez Gminę Miejską na własność. Z powyższych przepisów wynika także, iż zatwierdzający podział nieruchomości skarżącej Burmistrz Miasta nie był organem uprawnionym do orzekania w kwestii odszkodowania. Przytoczone powyżej przepisy pozwalają bowiem stwierdzić, iż wypowiadanie się w jakikolwiek sposób o odszkodowaniu za działkę przejętą pod drogę pozostawało poza jego właściwością rzeczową. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W ocenie Sądu, rozpoznając żądanie skarżącej o stwierdzenie nieważności zdania drugiego punktu trzeciego decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku, Kolegium błędnie oceniło zawarty w tym zdaniu zapis jedynie pod kątem ewentualnego rażącego naruszenia prawa. Niezasadnie uznało bowiem, że jedyną z przesłanek, która mogła w niniejszej sprawie wystąpić jest przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wprawdzie tę właśnie przesłankę wskazała skarżąca jako podstawę swojego żądania, ale tym stanowiskiem organ nie był związany. Oceniając kwestionowany przez stronę zapis, który stanowił przedmiot rozstrzygnięcia obu decyzji Kolegium, zdaniem Sądu, należało przede wszystkim zbadać czy Burmistrz Miasta - zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami będący organem właściwym w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, był w jakikolwiek sposób uprawniony do wypowiadania się w formie decyzji także o odszkodowaniu z art. 98 ust. 3 cyt. ustawy. W świetle powyższych rozważań, nie budzi wątpliwości Sądu stwierdzenie, iż takich kompetencji organ ten nie posiadał w chwili wydawania przedmiotowej decyzji. Jedynym organem uprawnionym do orzekania w tej kwestii był bowiem – zgodnie z art. 98 ust. 3 zd. 2 w zw. z art. 112 ust. 4 i art. 129 ust. 1 cyt. ustawy, starosta. Tym samym należało uznać, iż burmistrz, zawierając w decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości zapisy dotyczące odszkodowania za działkę przejętą w wyniku tego podziału pod drogę, naruszył przepisy o właściwości. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił przy tym przekonania Kolegium, zgodnie z którym zamieszczenie w punkcie trzecim rozstrzygnięcia decyzji uwagi o nieodpłatnym przekazaniu nieruchomości przez skarżącą Gminie Miejskiej pozostawało bez związku z ewentualnym odszkodowaniem. W uzasadnieniu decyzji Burmistrza Miasta znalazł się zapis, z którego wprost wynika, że organ ustalił, iż: "W związku z powyższym (tj. z treścią oświadczenia skarżącej z dnia 27 lutego 2001 roku, które zostało przytoczone przez organ w zdaniu drugim punktu trzeciego rozstrzygnięcia decyzji – przyp. Sądu) działka została przejęta na rzecz Gminy Miejskiej bez odszkodowania". Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wraz z jego uzasadnieniem stanowią całość. Art. 107 k.p.a. zalicza do części składowych decyzji administracyjnej m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 178/83, ONSA 1983/1/51). Z zestawienia treści zdania drugiego punktu trzeciego rozstrzygnięcia z zacytowanym powyżej fragmentem uzasadnienia decyzji wynika zatem, iż burmistrz orzekł także o odszkodowaniu. Do czego nie był uprawniony. Wydając decyzję z dnia 28 lutego 2001 roku - w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy odszkodowania za działkę przejętą pod drogę, Burmistrz Miasta naruszył przepisy o właściwości, ponieważ orzekł w sprawie, w której właściwym organem był starosta. W tym więc zakresie decyzję tę należało w trybie nadzwyczajnym wyeliminować z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, wobec faktu, iż dotknięta wadą nieważności część decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku nie została w trybie nadzwyczajnym wyeliminowania z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., wadą tą dotknięte są również - zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2008 roku oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia 14 kwietnia 2008 roku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 848/08, dostępny w Internecie; https://cbois.nsa.gov.pl; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1984 roku, sygn. akt II SA 828/84, PiŻ 1985 nr 1, str.15; B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2000, str. 677). Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność powyższych orzeczeń na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wydając wyrok w niniejszej sprawie Sąd wyeliminował przy tym z obrotu prawnego zarówno dotknięte wadą nieważności obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i dotkniętą tą samą wadą część decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 lutego 2001 roku, która była przedmiotem powyższych rozstrzygnięć Kolegium. W świetle art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd jest bowiem upoważniony i zobowiązany do podjęcia wszelkich przewidzianych w ustawie środków, w celu usunięcia naruszania prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach danej sprawy, o ile jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przypadku postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności czy też we wznowionym postępowaniu, zakresem orzekania powinny zatem zostać objęte także decyzje wydane w zwykłym toku instancji. Wszystkie bowiem te postępowania toczą się w tej samej, z punktu widzenia materialno-prawnego, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i stanowią jedynie jego przedłużenie czy też powtórzenie (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 roku, sygn. akt FSP 12/99, ONSA 2001/1/7; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 848/08, dostępny w Internecie; https://cbois.nsa.gov.pl; zob. także - T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 442). Z uwagi na charakter wyeliminowanych z obrotu orzeczeń, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Sąd zasądził od Kolegium na rzecz skarżącej zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 336 zł (wynagrodzenie pełnomocnika /adwokata/ – 240zł netto i wydatki pełnomocnika związane z dojazdem na rozprawę w dniu 7 maja 2009 roku – 96 zł). Sąd nie uwzględnił przy tym zawartego w spisie kosztów pełnomocnika skarżącej żądania zasądzenia zwrotu podatku VAT od wynagrodzenia. W niniejszej sprawie skarżąca była bowiem reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru, a zgodnie z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jedynie w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 tj. wynagrodzenie pełnomocnika, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.