II SA/Gd 925/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok(spr.) Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia 22 maja 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę. Starosta decyzją z dnia 28 marca 2003 r., na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 1, art. 59, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. udzielił pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na wieży kościoła p.w. św. Franciszka z Asyżu w T. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 5 lipca 2002 r. przedstawiciel firmy A Sp. z o.o. wystąpił do Starostwa Powiatowego z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], zlokalizowanej na wieży kościoła p.w. św. Franciszka z Asyżu w T. przy ul. [...]. W związku z powyższym w dniu 29 sierpnia 2002 r. wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, zawiadamiając strony postępowania. W dniu 20 września 2002 r. przeprowadzono protokolarny odbiór inwestycji na miejscu budowy. Mieszkańcy sąsiednich budynków zostali powiadomieni o możliwości składania wniosków bądź zastrzeżeń w terminie 21 dnia od daty ukazania się ogłoszenia. Zastrzeżenia złożyli W. i M. K., J. i A. G., I. i J. C., I., S., S., W. S., P. i T. R., W. T., M. S., H. i M. S., B. – N., E. i A. W. W dniu 27 września 2002 r. organ wydał postanowienie o nałożeniu na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli zgodności dokumentacji z przepisami. Wszystkie wskazane braki zostały uzupełnione. W związku ze znacznym zainteresowaniem uczestników postępowania w dniu 27 marca 2003 r. zorganizowano rozprawę administracyjną z udziałem stron. Obecny na rozprawie jako jedyny przedstawiciel mieszkańców pan W. B. – uczestnik postępowania administracyjnego, wniósł zastrzeżenia odnośnie zakłóceń w odbiorze telewizji. Obecni na rozprawie nie zgłosili wątpliwości prawnych odnośnie prowadzonego postępowania. Odwołanie od decyzji wniósł A. W. żądając jej uchylenia. Odwołujący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem. Ponadto wydano ja w związku z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 7 stycznia 2002 r., która była dotknięta poważną wadą postępowania dającą legitymację do jego wznowienia co jest przedmiotem odrębnego postępowania. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 22 maja 2003 r., na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 55 ust. 1 pkt 1, art. 57, art. 59 ust. 1, 2 i 3, art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżona decyzja nie budzi wątpliwości co do swojej legalności, bowiem wydana została na prawidłowej podstawą prawnej, a także co do zrealizowanej inwestycji spełnione zostały wymogi art. 56 § 1 Prawa budowlanego. Ponadto organ I instancji powiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o zamiarze przeprowadzenia oględzin w terenie mających na celu sprawdzenie zgodności wykonanych robót budowlanych z udzielonym pozwoleniem na budowę, jak również sporządził z tych oględzin wymagany protokół. W celu ochrony ludności, środowiska i BHP sporządzono ponadto pomiary aparaturowe pól elektromagnetycznych pod kątem zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym, a także inwestor uzyskał pozwolenie radiowe na używanie radiokomunikacyjnych urządzeń nadawczo - odbiorczych stacji bazowej pracującej w sieci radiokomunikacyjnej ruchomej lądowej typu komórkowego, zgodnej ze standardem [...]. Dodatkowo przeprowadzona została rozprawa administracyjna, o czym strony zostały poinformowane i pouczone o możliwości wzięcia w niej udziału, pismem z dnia 11 marca 2003 r. Ponadto organ wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie ogranicza się jedynie do udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Podnoszona przez skarżącego kwestia wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę dająca w jego ocenie legitymację do wznowienia postępowania stanowi odrębne zagadnienie. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym dla wznowienia postępowania jest organ, który wydała w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a więc w przedmiotowym przypadku – Starosta. Wszelkie więc kwestie dotyczące ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 7 stycznia 2002 r. winny być kierowane do Starosty. Poza tym wskazano, iż ewentualne wznowienie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie wstrzymuje postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzje wniósł A. W. żądając jej uchylenia. Skarżący stwierdził, iż organy pierwszej i drugiej instancji uniemożliwiły mu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wywodził on, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest powiadomienie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu określonego wyznaczonym terminem w celu złożenia powyższego oświadczenia. Skarżący ponadto wskazał, że przepis art. 10 k.p.a. jest wiążący dla organu drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że art. 10 k.p.a. nie został naruszony, bowiem jak wynika z akt sprawy strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej instancji. Mieszkańcy powiatu tczewskiego zostali ponadto poinformowani o możliwości składnia wniosków i zarzutów po przez rozwieszone ogłoszenia. Strony zostały także powiadomione o dacie i miejscu przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). W przedmiotowej sprawie skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Z akt sprawy wynika, że A. W. w dniu 3 września 2002 r. został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] A Sp. z o.o. usytuowanej na wieży kościoła p.w. św. Franciszka z Asyżu na działce nr [...] w T. przy ul. [...]. W trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący aktywnie uczestniczył w czynnościach postępowania (dowód: karta akt organu pierwszej instancji nr 11). Organy prawidłowo dokonały doręczenia decyzji z dnia 28 marca 2003 r. oraz innych dokumentów w trakcie trwania postępowania. Zapewniono stronie możliwość uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, w tym składania wyjaśnień, żądań oraz wniosków dowodowych. Faktem jest, że A. W. nie został zawiadomiony o odbywającej się w dniu 27 marca 2003 r. rozprawie administracyjnej, której celem było wyjaśnienie wątpliwości, jakie powstały w związku z udzieleniem pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej. Należy jednak wskazać, że nie powiadomienie skarżącego w rozprawie nie zamknęło mu drogi do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału, czy zgłoszonych żądań. Istotą bowiem uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym jest jej prawo, nie tylko do uczestniczenia w każdej fazie postępowania, ale co ważniejsze prawo do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. A taką możliwość skarżący miał przez cały czas trwania postępowania. Nie uczestniczenie strony w danej fazie postępowania nie odebrało jej najistotniejszego prawa, jakim jest prawo do wypowiedzi, oceny, złożenia wniosków itd. Art. 10 k.p.a. zawiera w sobie dwie ważne przesłanki, a mianowicie obowiązek zapewnienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału oraz obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Organ ma obowiązek stworzyć stronie warunki do swobodnego wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, ponieważ dopiero wtedy, zgodnej z art. 81 k.p.a., można uznać, że dana okoliczność została udowodniona. Organ jednakże nie może zmusić strony do wypowiedzenia się w tej kwestii, bowiem jest to jej prawo. A. W., prócz stwierdzenia, iż naruszono art. 10 § 1 k.p.a., nie wykazał zamiaru wypowiedzenia się w kwestii zebranego w sprawie materiału, co wynika między innymi z treści odwołania i złożonej do NSA skargi. Skarżący, po uzyskaniu informacji o przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej bez jego obecności, mógł złożyć wniosek o ponowną rozprawę, bądź złożyć wnioski dowodowe, czy też pisma o innej treści, w których ustosunkowałby się do zebranego w sprawie materiału. Skarżący nie uczynił tego w żadnej fazie późniejszego postępowania, ani przed organem pierwszej, ani drugiej instancji. Nie stawił się również, prawidłowo zawiadomiony, na rozprawę przed sądem administracyjnym. Po przeprowadzonej analizie akt sprawy wskazać należy, iż postępowanie administracyjne w powyższej sprawie, prócz przedmiotowego uchybienia, zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami o postępowaniu. Niniejsze uchybienie natomiast nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. A. W., wielokrotnie podczas przeprowadzanego postępowania, miał możliwość wypowiedzenia się w niniejszej sprawie, czego nie zrobił. Taka możliwość istniała zaraz po uzyskaniu informacji o nie uczestniczeniu strony w rozprawie, następnie w złożonym odwołaniu, także w trakcie trwania postępowania przed organem drugiej instancji, w skardze, aż w końcu przed samym Sądem na rozprawie. Mimo tych możliwości A. W. nie skorzystał ze swojego uprawnienia. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) oddalił skargę.