II SA/Gd 928/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Sekretarz sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 8 lipca 2024 r., nr WI-I.7840.1.98.2024.PK w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzjącą ją decyzję Starosty Gdańskiego z dnia 17 kwietnia 2024 r., nr 387/2024, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej A z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po rozpatrzeniu złożonego przez spółkę wniosku decyzją z 17 kwietnia 2024 r. Starosta Gdański odmówił skarżącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (wieża typu BOT E3/48 o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t.) wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą w miejscowości S. na działce nr [...], obręb ewidencyjny S. W uzasadnieniu Starosta uwzględnił, że inwestor zadeklarował realizację inwestycji na działce nr [...]. Decyzją z 27 lutego 2023 r. Wójt zatwierdził podział działki nr [...], w wyniku czego powstała, m.in. działka nr [...]. Inwestor nie złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane oraz nie zmienił wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie zmiany numeracji działki. Nadto w ocenie Starosty, pomimo złożonych przez inwestora wyjaśnień i uzupełnień, nie usunięto nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 5 sierpnia 2024 r. Starosta wskazał, że inwestycja nie może zostać zlokalizowana na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem R na działce nr [...]. Dla obszarów oznaczonych tym symbolem ustalono w planie miejscowym funkcję podstawową tereny rolne. Obszary te przy tym przeznacza się do produkcji rolnej i zwierzęcej, według ich naturalnej predyspozycji. Dopuszczona jest także realizacja nowych zagród i oczek wodnych. Natomiast zgodnie z § 43 ust. 6 uchwały uchwalającej plan miejscowy, maszty telefonii komórkowej mogą być lokalizowane poza terenami Obszarem Chronionego Krajobrazu Rzeki Raduni, Obszarem Chronionego Krajobrazu Żuław, wszystkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, wszystkimi strefami konserwatorskimi i minimum 200 m od ich granic, korytarzami ekologicznymi, w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 100 m od dróg powiatowych i lokalnych oraz poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii. Zdaniem Starosty, stację bazową telekomunikacji komórkowej zaprojektowano w terenie o przeznaczeniu R- tereny rolne, lecz w odległości ok. 150 m od wydzielonych na mocy decyzji podziałowych działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zlokalizowanych w planie miejscowym na terenie zabudowy jednorodzinnej MJ. Starosta uwzględnił, że uchwałą nr LI/21/2023 r. Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 24 lutego 2024 r. skreślone zostały § 13 ust. 4 i ust. 5 planu miejscowego, wskazujące inne funkcje, które mogą być realizowane. W ocenie Starosty inwestycja została zaplanowana na terenie, dla którego obowiązujący plan miejscowy wprowadza jasne i precyzyjne przepisy, które nadają się do stosowania wprost, bez konieczności dokonywania procesu wykładni i odkodowania treści zawartej w nich normy prawnej. W rezultacie Starosta uznał, że niewykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego na niego postanowieniem, którym zobowiązano go do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadniało wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przedstawiony przez inwestora projekt budowlany musi być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w tej sprawie taka zgodność nie ma miejsca. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Wojewoda Pomorski decyzją z 8 lipca 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że inwestycję zaprojektowano na terenie objętym uchwałą nr XXXII/178/2005 Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański–część wyżynna (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego 2005.88.1814). Działka nr [...] znajduje się na obszarze R – tereny rolne, przeznaczonym do produkcji roślinnej i zwierzęcej, według predyspozycji, z dopuszczalną realizacją nowych zagród: dla gospodarstw rolnych – przy powierzchni areału minimum 10 ha, dla gospodarstw ogrodniczych – przy powierzchni areału minimum 1 ha. Wojewoda przytoczył także § 43 ust. 6 uchwały wskazując, że maszty telefonii komórkowej, z uwzględnieniem § 30, mogą być lokalizowane poza następującymi terenami: Obszarem Chronionego Krajobrazu Rzeki Raduni, Obszarem Chronionego Krajobrazu Żuław, wszystkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, wszystkimi strefami konserwatorskimi i minimum 200 m od ich granic, korytarzami ekologicznymi, w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 100 m od dróg powiatowych i lokalnych oraz poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii. Wojewoda wskazał, że projektowana stacja bazowa znajduje się w odległości mniejszej niż 200 m od terenu o symbolu MJ (zabudowa jednorodzinna). Teren ten jest niezabudowany, jednak w ocenie Wojewody pozostaje to bez wpływu na prawidłowość oceny zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, gdyż ten posługuje się terminem zabudowa mieszkaniowa bez wskazania, czy chodzi o zabudowę istniejącą czy przewidzianą w ustaleniach planu. Zatem zdaniem Wojewody uregulowany w § 43 zakaz odnosi się zarówno do istniejącej, jak i projektowanej zabudowy. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że w planie miejscowym zawarto odrębne uregulowania odnoszące się wyłącznie do zabudowy istniejącej. Tym samym Wojewoda stwierdził, że projektowane zamierzenie budowlane jest niezgodne z § 43 ust. 6 planu miejscowego i nie spełnia wymogu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Za niezasadne organ uznał przy tym stanowisko skarżącej o konieczności zastosowania art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wojewoda podkreślił, że obowiązujący plan miejscowy nie uniemożliwia realizacji wnioskowanej inwestycji, wymaga jedynie spełnienia określonych warunków, tj. lokalizacji poza określonymi terenami. W rezultacie nie doszło do naruszenia ww. art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje przy tym zarzut skarżącej w zakresie treści postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości, które nie obejmowało niezgodności zamierzenia w zakresie odległości od zabudowy mieszkaniowej. Wojewoda wskazał także, że projekt budowlany nie zawiera podpisu uprawnionego geodety. W pozostałym zakresie projekt jest kompletny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie a w konsekwencji bezpodstawne odstąpienie od wezwania skarżącej do usunięcia niezgodności projektowanego zamierzenia z planem miejscowym ze względu na lokalizację na terenie oznaczonym R nie zaś ze względu na odległość od zabudowy mieszkaniowej; 2. art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z przepisami miejscowymi; 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji dokonanie jego błędnej oceny. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie analiza przepisów będących przedmiotem zaskarżenia prowadzi do wniosku, że naruszają one obiektywny porządek prawny, w szczególności wynikający z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Spółka wskazała, że blisko 97% całego obszaru objętego planem miejscowym zostało wyłączone spod możliwości realizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. W odniesieniu do pozostałych 3% obszaru wyjaśniono, że aby stacja bazowa działała jak najlepiej, konieczne jest wzniesienie jak najbliżej obszaru, który ma obsługiwać, tymczasem ustalenia planu miejscowego nakazują oddalenie stacji bazowych o minimum 200 m od miejsc dopuszczalnych do zabudowania a efektywnie jeszcze dalej od rzeczywistej zabudowy z uwagi na istnienie terenów niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę w planie miejscowym oraz kumulację tego ograniczenia z innymi obostrzeniami. Strona skarżąca wskazała, że Wojewoda w zasadzie nie komentuje celowości wskazanych zakazów i ograniczeń, ograniczając się jedynie do podkreślenia, że zakaz dotyczy budowy na terenach: Obszaru Chronionego Krajobrazu Rzeki Raduni, Obszaru Chronionego Krajobrazu Żuław, wszystkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, wszystkimi strefami konserwatorskimi i minimum 200 m od ich granic, korytarzami ekologicznymi, w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 100 m od dróg powiatowych i lokalnych oraz poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii. Zdaniem skarżącej nie jest to jednak argumentacja, która by pozwalał przyjąć, że przepisy te powinny być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu ww. wniosku. Organ nie wykazał, by zakaz służył ochronie bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego, środowiska, przyrody, zdrowia czy zabytków. Skarżąca podkreśliła, że regulacja art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej. Zakaz lokalizacji urządzeń służących zapewnieniu tej dostępności jest jawnie sprzeczny z celami tej ustawy. Tymczasem orzecznictwo dopuszcza lokalizację tego typu urządzeń w terenach zabudowy mieszkaniowej, wiążąc je z nieznacznym oddziaływaniem tych urządzeń na środowisko. Kwestionowany przepis dotyczy jednak urządzeń typu wolnostojący maszt niezależnie od mocy oddziaływania. Przepis ten dyskryminuje przy tym tego typu urządzenia względem urządzeń podobnych, takich jak słupy elektryczne lub inne urządzenia podobnego przeznaczenia, które można zgodnie z planem realizować. Zdaniem skarżącej, plan miejscowy zawiera regulacje, które bez wątpienia ograniczają, a w okolicznościach sprawy uniemożliwiają podmiotom prowadzącym działalność w zakresie świadczenia usług komunikacyjnych, uzyskanie pozwolenia na budowę inwestycji celu publicznego w zakresie łączności stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie strony skarżącej w takiej sytuacji powinien być zastosowany art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przy ocenie zgodności inwestycji z planem miejscowym. Skoro zaś tego zaniechano, to ustalenia organów w zakresie zgodności z planem miejscowym były pozbawione podstaw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, spółka wskazała, że konstrukcja przepisu art. 35 ust. 3 wskazuje, że jest to przepis bezwzględnie obowiązujący i organ nie ma możliwości odstąpienia od jego stosowania. Reasumując skarżąca uznała, że decyzja Wojewody nie znajduje oparcia w stanie faktycznym i prawnym i zasługuje na uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych. Sądowej kontroli w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z 8 lipca 2024 r., wydaną w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi – Spółce P. sp. z o.o., pozwolenia na budowę obejmującego stację bazową telefonii komórkowej – wieża o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na działce nr [...] w S., gmina P. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zasadniczą przyczyną odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę było stwierdzenie przez organy, że inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, stanowisko organów w tym zakresie jest nieprawidłowe, gdyż organy w sposób wadliwy zastosowały § 43 ust. 6 uchwały Rady Gminy Pruszcz nr XXXII/178/2005 Gdański z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański - część wyżynna (Dz. Urz. Woj. Pom. Z 20 września 2005 r., Nr 88, poz. 1814, dalej także jako plan miejscowy), obowiązującej dla terenu inwestycji. Podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie był art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej jako P.b.), który w ust. 1 pkt 1 lit. a przewiduje, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Przy czym, w razie stwierdzenia naruszeń, w powyższym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu ma więc charakter związany, a nie uznaniowy, a stwierdzenie przez właściwy organ naruszeń w określonym zakresie, które nie zostały na wezwanie usunięte, obliguje go do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie Starosta stwierdził nieprawidłowości w zakresie zgodności inwestycji z planem miejscowym i wezwał inwestora do ich usunięcia. Jak zauważył organ, działka objęta wnioskiem, tj. działka nr [...] a po podziale – [...] znajduje się na terenie oznaczonym w uchwale Rady Gminy Pruszcz nr XXXII/178/2005 Gdański z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański - część wyżynna, symbolem R – tereny rolne, które przeznaczone są do produkcji rolnej i zwierzęcej (§ 55 planu). Zgodnie z § 43 ust. 6 planu, dotyczącym zasad funkcjonowania telekomunikacji, maszty telefonii komórkowej, z uwzględnieniem § 30, mogą być lokalizowane poza następującymi terenami: Obszarem Chronionego Krajobrazu Rzeki Raduni, Obszarem Chronionego Krajobrazu Żuław, wszystkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, wszystkimi strefami konserwatorskimi i minimum 200 m od ich granic, korytarzami ekologicznymi, w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 100 m od dróg powiatowych i lokalnych oraz poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii. Tymczasem, lokalizację masztu telefonii zaprojektowano w odległości mniejszej niż 200 m od terenu oznaczonego symbolem MJ i przewidzianego dla realizacji zabudowy jednorodzinnej. W związku z tym, w ocenie Starosty oraz rozpatrującego odwołanie Wojewody - nie została zachowana odległość minimum 200 m od zabudowy mieszkaniowej, co uzasadniało wezwanie inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z ww. ustaleniami planu, a wobec braku stosownej reakcji inwestora – musiało skutkować odmową udzielenie pozwolenia na budowę. Strona skarżąca w skardze podniosła, że powyższe regulacje planu nie mogą mieć w sprawie zastosowania ze względu na treść art. 46 ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 604 ze zm.), dalej jako ustawa telekomunikacyjna, który przewiduje, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu stanowisko Spółki jest nieprawidłowe, o tyle, że abstrahuje od prawidłowej wykładni powołanego wyżej § 43 ust. 6 planu, której właściwe przeprowadzenie uzasadnia konstatację, że regulacje uchwały planistycznej odnoszące się do telekomunikacji, a więc także do planowanej inwestycji, w istocie nie naruszają ww. przepisu ustawy telekomunikacyjnej. A mianowicie, zdaniem Sądu, logiczny rozbiór przepisu § 43 ust. 6 planu miejscowego prowadzi do wniosku, że zastrzeżenie odległości 200 m od granic terenu dotyczy wyłącznie wszystkich stref konserwatorskich i nie ma zastosowania do obszarów wymienionych wcześniej w tym przepisie, takich jak obszary chronionego krajobrazu Rzeki Raduni, Żuław i wszystkie rodzaje zabudowy mieszkaniowej. Odrębnie zastrzeżony został w tym przepisie wymóg określonej odległości od dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i lokalnych. Prowadzi to z kolei do wniosku, że niezgodność inwestycji z planem miejscowym, jaką dostrzegły organy obu instancji, polegająca na jej niewystarczającej odległości (bo 150 m) od terenów przewidzianych pod zabudowę jednorodzinną, nie znajduje oparcia w prawidłowej interpretacji przepisu § 43 ust. 6 planu miejscowego. Zdaniem Sądu, z powołanego przepisu prawa miejscowego nie wynika jakikolwiek wymóg odległości inwestycji związanej z budową stacji bazowej telefonii komórkowej od terenów zabudowy mieszkaniowej. Zatem fakt, że działka nr [...] znajduje się na terenie rolnym (R) i w odległości 150 m od zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie dyskwalifikuje jej jako wyłączonej w rozumieniu planu miejscowego z możliwości lokalizacji masztów telefonii komórkowej. Przeciwna stanowisko organów w tym zakresie jest zatem przedwczesne. Jednocześnie, z ustaleń organów nie wynika, by działka inwestycyjna znajdowała się w odległości 200 m od granic stref konserwatorskich lub też zachodziły jakiekolwiek inne przeszkody, wynikające z § 43 ust. 6 planu miejscowego, stanowiące o niezgodności inwestycji z powołanym przepisem. W konsekwencji, odnosząc się do argumentów skargi, analiza treści § 43 ust. 6 planu prowadzi do wniosku, że uchwała planistyczna nie zakazuje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wręcz przeciwnie, akt ten wprost dopuszcza takie inwestycje, a jedynie przewiduje określone zasady ich lokalizacji, przy czym ograniczenia w tym zakresie są podyktowane ochroną takich wartości jak środowisko, czy zdrowie i bezpieczeństwo mieszkańców. Wyłączenie lokalizacji masztów telefonii komórkowej dotyczy przeze wszystkim wskazanych Obszarów Chronionego Krajobrazu, co należy w pełni zaakceptować. Zdaniem Sądu, dopuszczalność lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, która na mocy art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy telekomunikacyjnej zyskuje szeroki zakres, nie może jednak być rozumiana w sposób nieograniczony. Należy więc zaakceptować wyznaczenie przez gminę terenów niedostępnych dla rozwoju sieci i usług telekomunikacyjnych, jeżeli wynika to z innego ważnego interesu publicznego, takiego właśnie jak ochrona środowiska naturalnego, szczególnie na terenach wprost objętych ochroną prawną, jak Obszary Chronionego Krajobrazu czy korytarze ekologiczne. Podobne uwagi należy odnieść do stref konserwatorskich. Na akceptację zasługuje także ograniczenie lokalizacji masztów polegające na wyznaczeniu pasów, gdzie nie mogą być one realizowane, w zależności od kategorii drogi, tj. minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich oraz 100 m od dróg powiatowych i lokalnych. Zdrowie i bezpieczeństwo mieszkańców także mogą stanowić ograniczenie dla lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Takie ustalenia nie mogą więc świadczyć o całkowitym zakazie lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, a jedynie o wyznaczeniu zasad takiej lokalizacji, zgodnie z koncepcją planistyczną gminy. Dodatkowo analizowany plan dotyczy tylko fragmentu gminy – części wyżynnej, a więc mimo wskazań strony, że uwzględnienie zawartych w § 43 ust. 6 planu ograniczeń zawęża obszar, gdzie możliwe jest posadowienie masztów, to jednak ograniczenie to odnosi się tylko do części gminy, a nie jej całości. Skarżąca Spółka neguje uwzględnienie przez organy zakazu lokalizacji planowanej inwestycji w odległości mniejszej niż 200 m od terenów zabudowy jednorodzinnej argumentując, że teren ten jest niezabudowany. W odniesieniu do wymogu odległości 200 m od terenu zabudowy Sąd wypowiedział się już powyżej. Natomiast, nie ma Sąd wątpliwości, że plan odnosi się do terenu, na którym została przewidziana zabudowa mieszkaniowa do realizacji, a nie do istniejącej już zabudowy. Nie zasługuje więc na aprobatę stanowisko skarżącej, gdyż prowadziłoby do sytuacji, że powstanie stacji bazowej przed zabudową mieszkaniową niweczyłoby funkcjonowanie takiego zakazu. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji prowadzi zatem do wniosku, że wydane w sprawie decyzje naruszą przepis prawa miejscowego - § 43 ust. 6, a w konsekwencji – stanowisko o niezgodności inwestycji z art. 35 ust. 1 P.b. ze względu na fakt, że inwestycja jest zlokalizowana 150 m od zabudowy mieszkaniowej, uznać należy za wadliwe. W tej sytuacji, nieprawidłowo zastosowano art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 i ust. 4 P.b., odmawiając pozwolenia na budowę z przyczyn, które nie są uzasadnione. Nie budzi natomiast wątpliwości Sądu ocena art. 46 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 ustawy telekomunikacyjnej, gdyż wbrew stanowisku skarżącej, przepis ten nie został naruszony przez postanowienia obowiązującego planu. Rozpoznając wniosek ponownie organ wezwie skarżącą do uzupełnienia jego braków formalnych związanych z dokonanym po dacie złożenia wniosku inwestycyjnego podziałem działki nr [...] oraz brakiem podpisu uprawnionego geodety na projekcie zagospodarowania terenu. Następnie, jeśli braki zostaną uzupełnione, organ oceni zgodność inwestycji z planem miejscowym, uwzględniając jego wykładnię (§ 43 ust. 6), wynikającą z ww. rozważań Sądu. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Gdańskiego. W punkcie 2 wyroku Sąd zasądził od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego.