II SA/Gd 935/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K., P. K. i Z. K. na decyzję Wojewody z dnia 4 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 maja 2010 r., nr [...], 2/ uchyla punkt pierwszy postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2010 r., nr [...], 3/ zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących A. K., P. K. i Z. K. kwotę 791 (siedemset dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia 18 lutego 2010 r. A. i Z. K. oraz P. K. złożyli do Prezydenta Miasta wniosek o udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi na działce nr [...] obr. 48 S. przy ul. T. 4 w G. Postanowieniem z dnia 10 marca 2010 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm.), Prezydent Miasta zobowiązał wnioskodawców do uzupełnienia projektu budowlanego m.in. poprzez przedłożenie służebności przejazdu i przechodu przez działki nr [...] i [...] celem połączenia działki nr [...] z drogą publiczną (punkt 1. postanowienia). Organ wskazał, iż z planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obsługa komunikacyjna projektowanej inwestycji ustalona została od ulicy 010-81, ponadto § 14 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) zobowiązuje do zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Decyzją z dnia 5 maja 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, Prezydent Miasta odmówił A. i Z. K. oraz P. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji opisał przebieg postępowania wskazując, iż w toku postępowania inwestorzy wnosili o uchylenie punktu 1. postanowienia z dnia 10 marca 2010 r. twierdząc, iż należąca do nich działka posiada już dostęp do drogi publicznej tj. ul. T. Analizując zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego organ uznał, że zgodnie z kartą terenu nr 003-31 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. - rejon ulic J. i tzw. "N." w mieście G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 4 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego [...]), teren działki nr [...] przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniowo-usługową z zapewnieniem dostępności drogowej dla tejże zabudowy od ulicy T. 010-81. Karta terenu nr 010 - 81 określa teren przeznaczony pod ulicę lokalną (L - odcinek ulicy T.). Organ przyznał, że obecnie działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej tj. ulicy T., oznaczonej jako działka nr [...], która znajduje się w wykazie dróg gminnych (Dz. U. Woj. Pomorskiego nr [...]) i wyjaśnił, że z tej przyczyny nie wymagał od inwestorów oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych, do czego uprawniał art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy - Prawo budowlane. Organ stwierdził nadto, iż przebieg projektowanej ulicy lokalnej nr 010-81 nie pokrywa się z przebiegiem istniejącej ul. T. Z opinii Zarządu Dróg i Zieleni nr [...] z dnia 17 września 2009 r. wynika, że zjazd na teren działki nr [...] z ul. Turzycowej w układzie docelowym (działka o nr [...]), zgodnym z kartą nr 010-81, przebiegać będzie przez działkę nr [...] (obecna ul. T.) i [...] (własność prywatna). Z tych przyczyn organ uznał, że w przedmiotowej sprawie inwestorzy winni byli uzyskać zgodę właścicieli działek nr [...] i [...] zapewniającą możliwość połączenia projektowanej inwestycji z drogą docelową, ustaloną zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, według trasy określonej w opinii ZDiZ z dnia 17 września 2009 roku. Jak wskazał bowiem organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza, między innymi, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane). Z ustaleń planu wynika natomiast, że dla projektowanej inwestycji należało zapewnić dostęp drogowy od ulicy T. oznaczonej kartą terenu nr 010 - 81. Brak zgody właścicieli działek nr [...] nie zapewnia dostępu do ww. drogi, a tym samym narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższa decyzja oraz punkt 1. postanowienia z dnia 10 marca 2010 r. zostały przez inwestorów zakwestionowane wniesionym odwołaniem, w którym inwestorzy domagali się uchylenia zaskarżonych orzeczeń. Odwołujący się zarzucili kwestionowanym rozstrzygnięciom naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S.- rejon ulic J. i tzw. "N." w mieście G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 4 grudnia 2003 r. oraz niezastosowanie art. 1 i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, a także art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na przyjęciu, że przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albowiem nie zapewnia dostępu do drogi publicznej. Ponadto inwestorzy zarzucili rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 11 art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wskutek nieprawidłowego rozważenia stanu prawnego rozstrzyganej sprawy, jak również wewnętrzne sprzeczności w treści uzasadnienia decyzji, skutkujące niewyjaśnieniem stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Decyzją z dnia 4 października 2010r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1, 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane i stwierdził, że rozstrzygająca dla niniejszej sprawy jest kwestia prawidłowości nałożenia przez Prezydenta Miasta na inwestorów obowiązku wymienionego w punkcie 1. zaskarżonego postanowienia z dnia 10 marca 2010 r. Organ odwoławczy ustalił, że działka nr [...] w G. posiada dostęp do drogi publicznej tj. ul. T., oznaczonej jako działka nr [...]. Jednak poza wymienionym powyżej wymogiem, planowana inwestycja powinna spełniać wytyczne zawarte w obowiązującym na danym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zapisy karty terenu nr 003-31 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. - rejon ulic J. i tzw. "N." w mieście G., zdaniem organu odwoławczego, wskazują, że teren inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniowo-usługową z zapewnieniem dostępności drogowej od ulicy T. 010-81, która na wysokości działki nr [...] ma inny przebieg niż obecna ulica T., dlatego wydanie zaskarżonego postanowienia z dnia 10 marca 2010 r. przez Prezydenta Miasta było w pełni zasadne. Planowana inwestycja w zakresie obsługi komunikacyjnej nie spełnia bowiem wymagań obowiązującego planu miejscowego oraz nie zostały wypełnione wszystkie obowiązki nałożone na inwestora w zaskarżonym postanowieniu i obsługa komunikacyjna nie jest zapewniona przez drogę oznaczoną w planie jako 010-81, dlatego zaskarżone rozstrzygnięcie było w pełni zasadne. W skardze na powyższą decyzję A. i Z. K. oraz P. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego opisanym w odwołaniu. Organowi II instancji zarzucili nadto naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, wskazując, iż wydał decyzję bez ponownego rozważenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, nieuwzględniając słusznego interesu obywateli i naruszając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wskutek braku uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia w kontekście zgłoszonych przez stronę zarzutów. W uzasadnieniu skargi inwestorzy podnieśli, że organy obu instancji przyjęły błędne założenie co do konieczności zapewnienia działce nr [...] dostępu do drogi publicznej poprzez przedłożenie służebności przejazdu i przechodu przez działki nr [...] i [...], za pomocą których działce nr [...] zapewniony zostałby dostęp do obecnie nieistniejącej - a jedynie zaplanowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - drogi docelowej, jaką ma być droga oznaczona na planie nr 010-81. Samo planowanie przebiegu drogi publicznej w ramach sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego nie ma, w ocenie skarżących, bezpośredniego związku z procedurą zaliczania istniejących dróg do odpowiedniej kategorii dróg publicznych wynikającą z przepisów ustawy o drogach publicznych, Zaliczanie czy to nowego czy już istniejącego odcinka drogi do odpowiedniej kategorii drogi w rozumieniu tej ustawy nie dokonuje się na podstawie zapisów planu, lecz na podstawie uchwały gminy stanowiącej zewnętrzny akt woli tego organu. Z tego względu bez znaczenia dla ustalenia istnienia dostępu do drogi publicznej pozostaje fakt wydzielenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów z przeznaczeniem ich pod budowę dróg obsługujących przyległe tereny, skoro dotychczas drogi te nie zostały nawet wytyczone, a już istniejące zaliczone do kategorii dróg publicznych Skarżący podkreślili, iż nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt, że działka nr [...] (pas drogowy ulicy T.) stanowi drogę gminną w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Z orzecznictwa wynika jednoznacznie, iż pojęcie "drogi publicznej" dla potrzeb Prawa budowlanego rozumieć należy według przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (vide: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 1994 r. SA/Kr 1146/93). Nawet jeżeli obecna droga publiczna w przyszłości utraci swój status, to w świetle art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 1003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pełni uprawnionym dostępem do drogi publicznej będzie dostęp do planowanej drogi publicznej przez drogę wewnętrzną. W ocenie skarżących uzasadnienia zaskarżonych rozstrzygnięć nie spełniają wymogów proceduralnych, gdyż nie odnoszą się do postulatów i stanowiska inwestorów, decyzja organu odwoławczego nie zawiera w uzasadnieniu odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi zaś, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcia kwestionowane przez skarżących zostały oparte na treści art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1). Bada także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). Z art. 35 ust. 3 cytowanej ustawy wynika, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane stanowi nadto, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę Dla terenu objętego wnioskiem skarżących obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego S. - rejon ulic J. i tzw. "N." w mieście G., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta Gdańska z dnia 4 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego nr [...]). W sprawie bezspornym pozostawało, iż działka należąca do skarżących znajduje się na terenie objętym ustaleniami karty terenu numer 003 – strefa 31 – "zabudowa mieszkaniowo – usługowa". W powyższej karcie terenu znajduje się zapis dotyczący "zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej" brzmiący następująco: "dostępność drogowa – od ulicy T. 010-81, U. 011-81 oraz spoza granic planu". Bezspornym również pozostawało, iż ulica T. 010-81 (której dotyczą zapisy karty terenu numer 010 – strefa 81 ulica lokalna, L – odcinek ulicy T.), na wysokości należącej do skarżących działki nr [...], ma inny przebieg niż obecna ulica T. (droga gminna), do której nieruchomość skarżących ma dostęp. Dokonując wykładni przytoczonych powyżej postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy obu instancji uznały, że aby spełnić wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnioskodawcy muszą uzupełnić przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany poprzez przedłożenie służebności przejazdu i przechodu przez działki nr [...] celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej działki nr [...] przez drogę oznaczoną w planie numerem 010-81 (nowy przebieg ul. T.). W ocenie Sądu wykładnia opisanych powyżej ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana przez organy była błędna. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, nr 80, poz. 717 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania kwestionowanych rozstrzygnięć, w planie miejscowym określa się obowiązkowo m. in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1); zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (2); zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (3); wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych (pkt 5); parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy (pkt 6); szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9); zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 10). Jak wynika z powyższych przepisów, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę albo ogólną - jak zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zasady modernizacji rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, albo konkretną - ustalając np. bezpośrednio w terenie granice obszarów i linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Nie ulega zatem wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może w istotny sposób ograniczać prawo własności, jednak właśnie z tego powodu wykładnia jego postanowień musi być ścisła i dokonywana zgodnie z treścią takich przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 roku, nr 78, poz. 483 ze zm.) jak art. 64 i art. 31 ust. 3. Przepisy te po pierwsze stanowią podstawę zaliczenia własności do konstytucyjnych praw (art. 64 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia), po drugie określają warunki (formalne i materialne) ograniczenia tego prawa (art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności, a art. 31 ust. 3 stanowi, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób oraz wtedy, gdy nie naruszają istoty wolności i praw). Normy zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego stanowią zatem podstawę do ingerencji w prawo własności, przy czym ingerencja ta może polegać jedynie na wydaniu przez organy takiego rozstrzygnięcia, które wyraźnie wynikać będzie z jego treści tekstowej i graficznej. Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości jest bowiem sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowi istotne naruszenie ustaleń danego planu (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. IV SA 295/96, Baza Orzeczeń LEX nr 47787, zob. także: Z. Niewiadomski w: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2004 str. 158 - 159). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy dokonały niewłaściwej wykładni opisanych powyżej ustaleń planu, błędnie przyjmując, iż ogólny zapis - dotyczący zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej całego terenu objętego ustaleniami karty terenu numer 003, nakłada na skarżących obowiązek polegający na zapewnieniu na etapie składania wniosku o pozwolenie na budowę, poprzez uzyskanie służebności, obsługi komunikacyjnej działki nr [...] przez drogę oznaczoną w planie numerem 010-81. W ocenie Sądu, z treści karty terenu numer 003 wynika, iż działka skarżących znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo - usługową. Funkcja planowanej inwestycji jest zatem zgodna z tym zapisem planu. Ponadto w powyższej karcie terenu znajduje się zapis dotyczący "zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej" brzmiący następująco: "dostępność drogowa - od ulicy T. 010-81, U. 011-81 oraz spoza granic planu". Zdaniem Sądu, zapis ten dotyczy jedynie ogólnych zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej całego terenu objętego ustaleniami powyższej karty terenu i powiązań ustalonego dla tego obszaru układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym (vide § 4 pkt 9 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587). Z zapisu tego wynika bowiem jedynie, iż cały teren objęty ustaleniami przedmiotowej karty, o powierzchni 3,16 ha, ma być "dostępny drogowo" od ulicy T. 010-81, ul. U. 011-81 oraz spoza granic planu. Z zapisu tego nie wynika natomiast w żaden sposób, jak konkretnie ta dostępność ma zostać zapewniona. Zapis ten nie tworzy pełnej sieci dróg na terenie objętym ustaleniami przedmiotowej karty terenu i nie stanowi o tym w jaki sposób konkretnie działki mają zostać połączone ze wskazanymi w nim drogami i kiedy ma to nastąpić. Skoro zatem sporny zapis planu dotyczy jedynie zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, to brak było podstaw aby z niego wyinterpretować, iż skarżący, wnosząc o wydanie pozwolenia na budowę dla działki posiadającej dostęp do istniejącej drogi gminnej, muszą przedłożyć służebności przejazdu i przechodu przez działki nr [...], celem połączenia należącej do skarżących działki nr [...] z nieistniejącą obecnie drogą publiczną - ulicą T. 010-81 (której dotyczą zapisy karty terenu numer 010 – strefa 81 ulica lokalna, L - odcinek ulicy T.). Jak już bowiem wskazano powyżej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego upoważnia organy jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej, a wskazanego powyżej obowiązku, zdaniem Sądu, przywoływane przez organy zapisy planu nie przewidują. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nakładając na skarżących obowiązek nieprzewidziany ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie odmawiając zatwierdzenia pozwolenia na budowę na tej podstawie, iż skarżący tego obowiązku nie wykonali, organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności organy naruszyły wskazany powyżej zapis ogólny karty terenu nr 003-31 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. - rejon ulic J. i tzw. "N." w mieście G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 4 grudnia 2003 r., poprzez jego błędną wykładnię - dokonaną sprzecznie z treścią art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Naruszyły także art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, niezasadnie uznając, iż bez przedłożenia żądanych służebności planowana inwestycja jest sprzeczna z ww. zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie organy powinny w ramach badania zgodności z planem projektowanej inwestycji zbadać czy mieści się ona w ramach funkcji ustalonej dla danego terenu. Mając natomiast na uwadze, iż zapis karty terenu numer 003 dotyczący rozwiązań komunikacyjnych jest jedynie ogólny, w zakresie wymogów dotyczących dostępu do drogi publicznej, winne były oprzeć badanie wniosku skarżących na stosownych przepisach Prawa budowlanego, a w szczególności na treści art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 14 ust. 1 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku, nr 75, poz. 690 ze zm.). Art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika zaś, iż do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Organy winne były przy tym mieć także na uwadze, że skarżący przedłożyli wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę pozytywne uzgodnienie z Zarządem Dróg i Zieleni zjazdów z należącej do nich nieruchomości na drogę publiczną - ul. T. (art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 3b ustawy - Prawo budowlane). Z tych też przyczyn Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcia organu I instancji - decyzję z dnia 5 maja 2010 i punkt 1. postanowienia z dnia 10 marca 2010 r. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżona decyzja może podlegać wykonaniu. Ponieważ zaskarżona decyzja dotyczyła odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i nie podlegała wykonaniu, orzekanie o możliwości jej wykonania było bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 500 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 291 zł (wynagrodzenie pełnomocnika - 240 zł i opłaty od pełnomocnictw 51 zł). Z uwagi na uchylenie wskazanych powyżej rozstrzygnięć organów, sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.