II SA/Gd 94/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg J. S. i B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy we wznowionym postępowaniu oddala skargi. J. S. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 grudnia 2019 r., sygn. akt [..], którą utrzymano w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 17 lipca 2019 r., sygn. akt [..], wydaną w postępowaniu wznowieniowym w przedmiocie stwierdzenia, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 lutego 2017 r., sygn. akt [..], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z 13 września 2016 r., nr [..], w sprawie ustalenia warunków zabudowy została wydana z naruszeniem prawa. B. S. złożył skargę na tożsamą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 grudnia 2019 r. Postanowieniem z 21 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zainicjowane skargami J. S. i B. S. o sygn. akt II SA/Gd 94/20 i II SA/Gd 95/20, zarządzając prowadzenie ich pod sygnaturą akt II SA/Gd 94/20. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 13 września 2016 r. Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji M. S., polegającej na rozbiórce istniejącego budynku gospodarczo-inwentarskiego oraz budowie budynku gospodarczo-inwentarskiego (obsada poniżej 40 DJP) w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na działce oznaczonej nr ew. [..] obręb [..] w gminie S. Decyzją z 22 lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Dnia 16 października 2017 r. do Wójta Gminy wpłynął wniosek J.S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją powyższego organu w przedmiocie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działce oznaczonej nr ew. [..] obręb [..] w gminie S. Wnioskodawca wskazał, że w związku w powzięciem dnia 15 października 2017 r. informacji o wydaniu decyzji z 13 września 2016 r. wnosi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie brał on w nim udziału bez swojej winy. Jako właściciel nieruchomości nr [..] położonej naprzeciwko nieruchomości M. S. podniósł, że dochodzą od niego immisje związane z hałasem i fetorem dobiegającym z prowadzonej przez inwestora chlewni. J. S. podniósł, że zamieszkiwanie w tak bliskiej odległości jest znacznie utrudnione, podczas gdy M. S. zamieszkuje z rodziną kilkanaście kilometrów dalej. Po wznowieniu postępowania decyzją z 17 lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o stwierdzeniu wydania ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 lutego 2017 r. z naruszeniem prawa. Stwierdzono jednocześnie, że J. S. nie brał udziału w charakterze strony zarówno w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Nie był on uznany w postępowaniu za stronę w rozumieniu art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), podczas gdy inwestycja zabudowy zagrodowej na działce nr [..] oddziałuje bezpośrednio na własność J. S. Kolegium podzieliło zapatrywania orzecznictwa sądowego, że stronami postępowania o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są nie tylko inwestor, właściciel i użytkownicy wieczyści terenu planowanej inwestycji, lecz także właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości, o ile wykażą w nim swój interes prawny, w szczególności związany z naruszeniem wymagań ochrony środowiska. J. S. nie był właścicielem bezpośrednio sąsiadującej nieruchomości, lecz z uwagi na stwierdzone immisje winien zostać uznany za stronę postępowania. Z uwagi na fakt, że zamierzenie chowu nie przekraczało 40 DJP Wójt wydając decyzję o warunkach zabudowy nie musiał przeprowadzać oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ograniczył się do ustalenia wymagań ochrony środowiska i zdrowia ludzi, jak również ochrony interesów osób trzecich, co było wystarczające dla decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże Kolegium nie wydało decyzji uchylającej z uwagi na zaistnienie przesłanki negatywnej wskazanej w art. 146 § 2 k.p.a., gdyż nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Inwestycja M. S. spełniała wszystkie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oprócz przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy). Jednak zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy przesłanki tej nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Z uwagi na fakt, że łączna powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z planowaną przez M. S. zabudową zagrodową przekracza wskaźnik średniej powierzchni rolnej w gminie S. Kolegium zastosowało wskazany wyżej wyjątek od stosowania przesłanki "dobrego sąsiedztwa" i uznało, że wydana w postępowaniu wznowieniowym decyzja ustalająca warunki zabudowy dla M. S. byłaby identyczna w swojej treści z pozytywną decyzją Wójta Gminy z 13 września 2016 r. Kolegium odmówiło uchylenia kontrolowanej decyzji na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., ograniczając się do stwierdzenia, że naruszała ona prawo z uwagi na fakt, że J. S. nie brał udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji M.S. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 2 grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoją decyzję z 17 lipca 2019 r. J. S. złożył skargę na powyższą decyzję z 2 grudnia 2019 r., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji i nie wyjaśnieniu dlaczego decyzja która została z naruszeniem prawa nie została wyeliminowana z obrotu, w jaki sposób ustalono wymagania nowej zabudowy oraz analizowany obszar oraz czy inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego co do oceny zaistnienia przesłanek ochrony interesów osób trzecich i środowiska. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano, że niezasadnie organ nie uchylił decyzji do ponownego rozpoznania stwierdzając, że J. S. nie brał udziału w postępowaniu uznając, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Wskazał także na okoliczność, że w postępowaniu nie brała udziału R. G., której działka graniczy bezpośrednio przez drogę z inwestycją. Zdaniem skarżącego organ wybiórczo podszedł do wyboru stron postępowania, jak i oceny materiału dowodowego pod kątem ochrony interesów osób trzecich oraz środowiska. Skarżący twierdził, że inwestycja znacząco oddziałuje na środowisko z powodu immisji o intensywności przekraczających przeciętną miarę. W ocenie skarżącego, liczba trzody chlewnej jest rażąco zaniżona, a inwestor chce tym samym ominąć wymóg uzyskania decyzji o warunkach środowiskowych. B. S. złożył skargę tożsamej treści na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 grudnia 2019 r. W odpowiedzi na skargi J. S. i B. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Decyzja Wójta Gminy oraz utrzymujące ją w mocy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego były materialnie prawidłowe, lecz wydano je w postępowaniu bez udziału strony J. S., podczas gdy wada ta nie miała wpływu na treść zapadłej decyzji, co wyczerpująco uzasadniono w treści decyzji. J. S., który nie brał udziału w postępowaniu zwykłym miał możliwość uczestniczenia w postępowaniu wznowieniowym, z czego nie skorzystał. Również przed wydaniem zaskarżonej decyzji Kolegium zawiadomiło strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, z której J. S. również nie uczynił użytku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargi J. S. i B. S. podlegają oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Kolegium, nie naruszają prawa. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 grudnia 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję własną z 17 lipca 2019 r., którą stwierdzono, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 lutego 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z 13 września 2016 r. w przedmiocie warunków zabudowy wydana została z naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym, tj. jednym z trzech trybów nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych. Przypomnieć należy, że organem właściwym do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego w niniejszej sprawie było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Jednakże Wójt Gminy rozpoznał wniosek merytorycznie i wydał w sprawie decyzję, od której zostało wniesione odwołanie do Kolegium. Po przeprowadzonym postępowaniu Kolegium uchyliło decyzję wznowieniową Wójta Gminy i umorzyło postępowanie organu I instancji jako przeprowadzone przez organ niewłaściwy w sprawie. Następnie, postanowieniem z 10 grudnia 2018 r. Kolegium wznowiło postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z 22 lutego 2017 r. i przeprowadziło postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, kończąc je wydaniem zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 145 i n. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej jako k.p.a., istnieje możliwość wznowienia postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, o ile zostanie ziszczona przesłanka lub przesłanki wymienione w art. 145, 145a lub 145b k.p.a. W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 146 k.p.a. nie uchyla się jednakże decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1) lub jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2). Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego właściwy organ może odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy albo – w przypadku, o którym mowa w art. 146 § 2 – stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazać okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. Mając na względzie powyższe, przy kontroli zaskarżonej decyzji należy zatem wziąć pod uwagę, czy decyzja dotycząca ustalenia na rzecz M. S. warunków zabudowy, wydana w postępowaniu zwyczajnym, była prawidłowa, a w szczególności, czy brak udziału w tym postępowaniu jednej z jego stron – J. S., doprowadziłby do innego rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy, niż wydana w tej sprawie decyzja. W pierwszej kolejności jednak należało ustalić, czy skarżącemu J.S. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu oraz czy nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy. Słusznie podniosło Kolegium, powołując się na orzecznictwo, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy interes prawny mogą mieć nie tylko właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenem inwestycji, lecz również właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów nie sąsiadujących z terenem inwestycji, lecz znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji na ich grunty. Jak wynika z akt sprawy, decyzja o warunkach zabudowy, wydana na rzecz M. S., dotyczy inwestycji na działce nr [..] w miejscowości B. Skarżący J. S. jest z kolei właścicielem działki nr [..], która znajduje się po drugiej stronie drogi publicznej - naprzeciwko nieruchomości oznaczonej nr [..]. W konsekwencji, biorąc pod uwagę charakter inwestycji, należy podzielić pogląd Kolegium, że fakt, iż obie działki nie graniczą ze sobą bezpośrednio, lecz przez drogę, nie wyklucza oddziaływania planowanej inwestycji na działkę skarżącego, np. poprzez na emisję uciążliwych zapachów, substancji do powietrza (gazów i pyłów), czy hałas. Z tego tytułu należało przyznać J.S. status strony postępowania w przedmiocie warunków zabudowy w związku z jego interesem prawnym. W drugiej kolejności, jak wskazano powyżej, należało ustalić, czy w ponownie prowadzonym postępowaniu (już z udziałem pominiętej wcześniej strony), w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zapadła by wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc ustalone na rzecz wnioskodawcy warunki zabudowy byłyby tożsame. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast w myśl ust. 4 przywołanego przepisu przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Tym samym, w przypadkach, o których mowa w art. 61 ust. 4 wyłącza się obligatoryjne badanie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Brak jest definicji legalnej zabudowy zagrodowej, jednakże w orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza, przy czym może ona obejmować budynki o charakterze mieszkalnym, gospodarczo-produkcyjnym i inwentarskim, które łącznie stanowią bazę i zaplecze do prowadzenia gospodarstwa rolnego (zob. np. wyroki WSA w Poznaniu: z 9 lipca 2020 r., sygn. II SA/Po 770/19, z 24 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Po 563/19, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym budynki składające się na zabudowę zagrodową, tj. budynki o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służą prowadzeniu gospodarstwa rolnego pojmowanego funkcjonalnie jako pewna całość produkcyjna (zob. wyrok NSA z 11 maja 2018 r., sygn. II OSK 1089/18, dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy, powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy wynosiła 19,3381 ha, natomiast średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie S. wynosiła 6,5406 ha. Zatem, działki wnioskodawcy w gminie S. w sumie miały powierzchnię przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Z kolei, na działce objętej wnioskiem znajduje się budynek mieszkalny, a planowany budynek gospodarczo-inwentarski może stanowić funkcjonalnie powiązane z nim obiekty budowlane, tworzące zabudowę zagrodową. W konsekwencji, słusznie Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., wyłączający konieczność analizy wniosku z punktu widzenia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wobec powyższego należało przeanalizować wniosek M. S. pod kątem przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Jak jednoznacznie wynika z akt sprawy działka wnioskodawcy posiada dostęp do drogi publicznej, ponieważ jest przy niej położona. Podobnie, w przypadku działki nr [..] istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, tj. działka jest uzbrojona w przyłącze wodociągowe i elektroenergetyczne, ścieki komunalne będą odprowadzone do szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, natomiast w przypadku ścieków technologicznych będą one odprowadzane do szczelnych, wewnętrznych zbiorników na gnojowicę. Ponadto, teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przypomnieć również należy, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm. – jest to rozporządzenie obowiązujące w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie zalicza się chowu lub hodowli zwierząt w liczbie mniejszej niż 40 DJP. Dodatkowo, planowana inwestycja uzyskała wszystkie wymagane uzgodnienia tj. Starosty, Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Oddział Terenowy, Gminy. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja M. S., dla której wystąpił o ustalenie warunków zabudowy, spełnia wymagania, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 w związku z ust. 4 u.p.z.p. Skarżący J. S., niewątpliwie nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wójta Gminy z 13 września 2016 r., następnie utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 lutego 2017 r. Prawidłowo zatem, na jego wniosek wznowiono to postępowanie. W wyniku wznowienia postępowania organ, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia sprawy uznał, że wnioskodawcy przysługiwał status strony postępowania, o czym mowa była powyżej. Jednocześnie, mając na względzie treść art. 146 § 2 k.p.a., organ uznał, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, wobec spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 w związku z ust. 4 u.p.z.p. przez inwestora. Zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W konsekwencji, prawidłowo organ stwierdził wydanie decyzji o warunkach zabudowy z naruszeniem prawa, ze względu na fakt pozbawienia skarżącego udziału w postępowaniu zwyczajnym, co też uczyniło Kolegium w decyzji z 17 lipca 2019 r., którą następnie utrzymano w mocy (zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym) decyzją Kolegium z 2 grudnia 2019 r. Brak było w takich okolicznościach podstaw do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., jak tego oczekują skarżący, gdyż niezależnie od udziału skarżącego J. S. w postępowaniu, w sprawie nie mogłaby zapaść inna decyzja, niż ta, którą faktycznie wydano. Wskazać jedynie na marginesie należy, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że jeśli inwestycja spełnia warunki ustawowe – a w tym wypadku są to warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p., to organ musi uwzględnić wniosek i ustalić warunki zabudowy na rzecz wnioskodawcy. Jak zaś wskazano powyżej, warunki te zostały spełnione, a zatem w sprawie nie mogłaby zapaść inna decyzji, niż wydana w postępowaniu zwyczajnym. Odnosząc się do kwestii uciążliwości planowanej inwestycji M. S. zauważyć należy, że skarżący kontestują stan, który powstanie już po zrealizowaniu zaplanowanej inwestycji. Wskazać zaś należy, że decyzja o warunkach zabudowy dla analizowanej inwestycji nie stanowi jeszcze podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych. Uprawnienie takie wynika bowiem dopiero z decyzji o pozwoleniu na budowę. Co więcej, przypomnieć należy, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zaplanowana inwestycja obejmująca chów poniżej 40 DJP, nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, zatem została przez ustawodawcę zakwalifikowana jako taka, która nie powoduje oddziaływań na środowisko naturalne w stopniu wymagającym dodatkowej reglamentacji ze strony organów administracji w postaci konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Wobec tego, na obecnym etapie niemożliwe jest odniesienie się do potencjalnych immisji, które mogą mieć miejsce po realizacji inwestycji, tym bardziej – przy apriorycznym i niczym nie popartym założeniu przez skarżących, że inwestor - niezgodnie z przepisami prawa - zwiększy obsadę planowanego gospodarstwa ponad zgłoszone 40 DJP. Tego typu zarzuty na obecnym etapie mają charakter potencjalny i hipotetyczny. Natomiast, zarzuty dotyczące immisji skarżący będą mogli podnosić na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jednocześnie należy wskazać, odnosząc się do obu skarg wskazujących na brak udziału w postępowaniu zwyczajnym jeszcze innych podmiotów niż skarżący, że tego typu zarzuty mogą składać wyłącznie strony pozbawione tego udziału, a nie inne podmioty – niejako w ich imieniu. Zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu ma charakter indywidualny i podlega analizie tylko na wniosek tego podmiotu. W konsekwencji, zarzuty te nie mogły skutkować uwzględnieniem niniejszej skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi J. S. i B. S. W niniejszej sprawie sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta G. obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) i § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia skarżących, uczestników postępowania i przedstawicieli organu, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania.