II SA/Gd 942/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. Zakładu Zmechanizowanych Napraw Infrastruktury z siedzibą w G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia : odrzucić skargę. Skarżący "A" S.A. Zakład Zmechanizowanych Napraw Infrastruktury z siedzibą w G. w dniu 8 kwietnia 2002 r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 marca 2002 r. Pismem z dnia 13 października 2004 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentowania skarżącego przez kierownika zespołu likwidacyjnego, jednak do dnia dzisiejszego wskazany brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Jednakże dotyczy to - jak wskazano wyżej rozpoznania sprawy i wydania w niej orzeczenia merytorycznego. W kwestii natomiast oceny wymagań formalnych jakim czynić zadość powinna skarga zastosowanie mieć powinna ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w chwili wnoszenia skargi do sądu, W myśl art. 68 k.p.c, który z mocy art. 59 ustawy o NSA należało stosować odpowiednio do postępowania przed sądem administracyjnym, gdy skarżącym była osoba prawna do skargi należało dołączyć dokument, z którego wynikałoby umocowanie dla osób stanowiących organ tej osoby prawnej. Należy też wyraźnie wskazać, że analogiczne unormowanie zawiera obowiązujący obecnie przepis art. 29 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. ] U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem wynika z niego, że organy albo osoby uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wobec tego, że do skargi nie dołączono dokumentu wykazującego umocowanie dla organu osoby prawnej do podpisania skargi, skarżący wezwany został do przedłożenia wskazanego dokumentu w zakreślonym terminie. Wezwanie wysłane na adres wskazany przez skarżącego w skardze było dwukrotnie awizowane i wróciło z adnotacją "firma wyprowadziła się". Wobec tego, że skarżący nie dopełnił obowiązku poinformowania sądu o swoim aktualnym adresie wezwanie pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia. W tej sytuacji na mocy art. 53 § 1 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.