II SA/Gd 974/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi S. D.-M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia 20 maja 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie uznania S. D.-M. za osobę bezrobotną od dnia 11 kwietnia 2003 r. oraz przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 19 kwietnia 2003 r. w wysokości 398,60 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23, art. 24 ust. 2, 3, 6a, 6b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) w związku z obwieszczeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych (M.P. nr 35, poz. 554). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że S. D.-M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w dniu 11 kwietnia 2003 r. nabywając z tym dniem status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 19 kwietnia 2003 r. w wysokości 80% kwoty zasiłku o której mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (zwanej dalej ustawą). W okres 18 miesięcy przed rejestracją był zatrudniony w okresach od 16 lutego 2002 r. do 1 marca 2003 r. oraz od 3 marca do 10 kwietnia 2003 r., a więc przez okres ponad 365 dni; otrzymując wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia za prace. Tak więc, wskazane okresy zatrudnienia podlegają zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku określonego w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli strona niniejszego postępowania wskazuje na legitymowanie się ponad 5 letnim okresem uprawniającym do zasiłku w wysokości 100 %, to zgodnie z zasadami prawa, powinna udowodnić to stosownymi dokumentami. Organ odwoławczy podniósł, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 11 kwietnia 2003 r. strona zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. po raz kolejny. W związku z tą rejestracja nie przedłożyła żadnego dowodu poświadczającego jakikolwiek inny okres zatrudnienia poza w/w wymienionymi. Strona nie udowodniła skutecznie podnoszonej okoliczności zatrudnienia w okresie 1992–1997 r., ani w toku obecnie toczącego się postępowania administracyjnego, ani w toku uprzednio toczących się postępowań w sprawie zasiłku dla bezrobotnych. S. D.–M. nie przedłożył oryginału świadectwa pracy pomimo wezwania go przez organ I instancji w toku poprzednich postępowań administracyjnych, a wyłącznie taki dokument może poświadczyć okoliczność podnoszoną przez niego. Dowodem w tym zakresie nie może być pismo, które strona samodzielnie sporządziła jako odpis oryginalnego dokumentu, gdyż w świetle przepisów nie jest osobą do tego uprawnioną. Odpisu świadectwa pracy skutecznie może dokonać wyłącznie pracodawca. Organ odwoławczy przypomniał, że wyraził uprzednio swoją ocenę odnośnie powyższych twierdzeń strony w decyzjach z dnia 17 kwietnia 2000 r. oraz z dnia 3 kwietnia 2001 r. Od tego czasu stan faktyczny w sprawie się nie zmienił i strona w dalszym ciągu nie przedstawiła oryginału dokumentu. Ponadto strona - bez podania przyczyn - w karcie rejestracyjnej zaniechała wypełnienia rubryki "Okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, działalności i inne okresy". Zdaniem organu odwoławczego organ niższej instancji prawidłowo ustalił, że strona nie udowodniła, iż legitymuje się okresem do zasiłku w wymiarze większym niż 5 lat i zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy przyznał zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Odnośnie zarzutu nieprawidłowego uzasadnienia decyzji organu I instancji Wojewoda [...] uznał go za uzasadniony. Jednak w ocenie organu odwoławczego to uchybienie nie było na tyle istotne, aby skutkowało uchyleniem bądź zmianą decyzji organu I instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku S. D.-M. wniósł o jej zmianę w części dotyczącej wysokości przyznanego świadczenia i przyznania mu zasiłku w wysokości 100% kwoty przewidzianej w art. 24 ust. 1 ustawy, lub o uchylenie decyzji w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracji. Skarżący stwierdził, że nie sporządzał osobiście odpisu oryginalnego świadectwa pracy. Dokument o którym mowa znajduje się w aktach sądu pracy, gdzie toczy się proces. Nie był również wzywany przez organ w zakresie dotyczącym jego formy lub treści. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z całości akt administracyjnych organu I instancji dotyczących jego bezrobocia, w których przełożył stosowne dokumenty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu skarżący był w pełni świadomy wymogów odnośnie dokumentacji niezbędnej do ustalenia prawa do zasiłku. Był o nich informowany podczas niniejszego postępowania, jak również podczas wcześniejszego postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 13 marca 2002 r., II SA/Gd 1033/00, którym Sąd oddalił skargę S. D.-M. Organ wskazał, że po przedłożeniu przez skarżącego oryginalnego lub uwierzytelnionego odpisu spornego świadectwa pracy będzie możliwe przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wyższej wysokości. W piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2005 r. skarżący stwierdził, że organ II instancji nie przedłożył w sprawie kompletnych akt, ponieważ w 1999 r. do wniosku o zasiłek dołączył świadectwo pracy za lata 1992-1997 (kopia świadectwa w załączeniu). Dane z tego świadectwa zostały uwzględnione dopiero w decyzji o przyznaniu mu zasiłku dla bezrobotnych w 2005 r. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem sądy administracyjne nie mogą orzekać merytorycznie o uprawnieniach lub obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd w niniejszej sprawie nawet w sytuacji zasadności skargi nie mógłby orzec o przyznaniu stronie świadczenia w określonej wysokości. Jeżeli chodzi o ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, to Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja jest zgodna z prawem W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę na treść obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz.U. Nr 25, poz. 131 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia osoba rejestrująca się przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji m.in. świadectwa pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień. Dalej w ust 3 ustalono, iż powiatowy urząd pracy może sporządzać odpisy lub kserokopie z dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 2. Z tej regulacji jednoznacznie wynika, że na osobie rejestrującej się spoczywa obowiązek przedstawienia oryginalnego lub poświadczonego przez uprawniony podmiot, świadectwa pracy. Organ nie ma obowiązku weryfikowania ustnych lub pisemnych oświadczeń strony na temat okresu zatrudnienia. Należy zwrócić uwagę, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się jedynie kopia I strony świadectwa pracy za lata 1992–1997 wystawionego przez Zakład Produkcyjny s.c. [...], z dopiskiem sporządzonym prawdopodobnie przez skarżącego; " na org. str. 2 odcisk pieczątki o treści PREZES ZP [...] i tu właściwy podpis (-) R. O.". Taka kopia nie może być traktowana na równi z oryginalnym dokumentem i organy administracyjne słusznie nie wliczyły tego okresu do staży pracy. Zasadność takiego stanowiska wyraził wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyroku z dnia 13 marca 2002 r., II SA/Gd 1033/00 (niepublikowany, znany Sądowi z urzędu). Sąd zwrócił uwagę, że skarżący sam przyznał, iż z przyczyn nie leżących po jego stronie nie dysponował stosownymi dokumentami. Zważywszy, że wyrok dotyczył zasiłku dla bezrobotnych, gdzie stroną był S. D.-M. oraz fakt, iż spór toczył się wokół tego samego świadectwa pracy, nie można przyjąć, iż w niniejszej sprawie skarżący udokumentował okres pracy w latach 1992-1997. Sąd zwrócił uwagę, iż w aktach sprawy nie ma żadnego pisemnego potwierdzenia tego, że organ informował skarżącego o konieczności przedstawienia oryginalnego świadectwa pracy za lata 1992-1997, w sytuacji złożenia niepełnej kopi tego dokumentu. Niemniej jednak w zaistniałych okolicznościach należy przyjąć, iż nie miało to istotnego wpływ na wynik sprawy. Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy skarżący musiał mieć świadomość obowiązku przedstawienia oryginalnego dokumentu. Wynika to z faktu, iż skarżący uczestniczył w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym zakończonym w/w wyrokiem z dnia 13 marca 2002 r., II SA/Gd 1033/00, podczas których winien przedstawić sporny dokument; jak również powoływał się na ten dokument w odwołaniu. Ponadto miał on możliwość zapoznania się z przepisami dotyczącymi tej kwestii w trakcie wizyt w urzędzie pracy, gdzie udostępniane są stosowne akty prawne. Oceny Sądu nie zmienia również nadesłana przez skarżącego pełna kopia przedmiotowego świadectwa pracy. Skarżący do chwili wydania decyzji przez organ II instancji nie przedstawił tej kopii, ani oryginału świadectwa pracy. Zatem organ administracyjny nie dysponował materiałem dowodowym upoważniającym do naliczenia zasiłku dla bezrobotny w wyższej wysokości. Jak zostało to już powiedziane obowiązek przedstawienia dokumentacji w tym zakresie spoczywa na bezrobotnym. Jeżeli chodzi o zarzuty wypłacenia w 2005 r. zasiłku dla bezrobotnych z uwzględnieniem okresu potwierdzonym świadectwem pracy z firmy [...] to Sąd stwierdza, że zostało ono wypłacone w okresie po wydaniu zaskarżonej decyzji i tym samym wykracza poza ramy niniejszej sprawy. Mając na względnie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.