II SA/Gd 990/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Przybielski, Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch, Protokolant Karolina Wielgosz-Rogocz, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2002 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Decyzją z dnia 25 października 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), po zakończeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek S. P. w sprawie użytkowania i zgodności z warunkami technicznymi drzwi wejściowych do mieszkania K. i J. D. przy ul. G. [...] w S., wykonanych bez zgłoszenia właściwemu organowi odmówił wnioskodawczyni nałożenia na małżonków D. obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organ administracji ustalił podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 16 marca 2001 r., że w korytarzu na parterze budynku przy ul. G. [...] w S. drzwi do mieszkania nr 1, należącego do S. P. mają szerokość w świetle 0,70 m i otwierają się do wewnątrz mieszkania, zaś znajdujące się obok drzwi do mieszkania nr 2, należącego do małż. D., mają szerokość w świetle 0,90 m i otwierają się na korytarz. Organ wskazał, iż rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dział III Budynki i pomieszczenia rozdział 3 Wejścia do budynków i mieszkań, nie określa kierunku otwierania drzwi, a jedynie gabaryty otworów w świetle ościeży zgodnie z § 62 ust 1, drzwi wejściowe do budynku i ogólno dostępnych pomieszczeń użytkowych oraz do mieszkań powinny mieć szerokość w świetle, co najmniej 0,90 m. Osadzone około 4 lata temu przez małżonków D. skrzydła drzwiowe w mieszkaniu nr 2 nie powodują, nawet podczas jednoczesnego otwierania, kolizji z sąsiadującymi skrzydłami drzwiowymi w lokalu mieszkalnym nr [...], należącym do S. P. oraz są w bardzo dobrym stanie technicznym i używane zgodnie z przeznaczeniem, ponadto nie zagrażają bezpieczeństwu, życiu lub zdrowiu ludzi. W związku z powyższym organ uznał, iż brak było podstaw do nałożenia na małżonków D. opisanego wyżej obowiązku. Przedmiotowe drzwi spełniają swoją właściwą funkcję bezkolizyjnie i nie naruszają wymogów określonych w wyżej przywołanym rozporządzeniu. S. P. wniosła odwołanie od tej decyzji, w którym zarzuciła, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Wskazała także, iż postępowanie w sprawie było przeprowadzone nierzetelnie, oraz że użytkowanie przedmiotowych drzwi zagraża jej bezpieczeństwu, zwłaszcza ze względu wywołane nim częste kolizje. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia 12 marca 2002 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżona decyzję i stwierdził brak podstaw do rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy art. 51 ust 1 Prawa budowlanego sprawy wykonania robót budowlanych polegających na wymianie drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku przy ul. G. [...] w S. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że około 5 lat temu małżonkowie D. wykonali roboty budowlane polegające na wymianie drzwi wejściowych do lokalu nr [...], poprzez zamontowanie drzwi otwieranych na zewnątrz w miejsce otwieranych do wewnątrz mieszkania. Inwestorzy nie dokonali ponadto wymaganego przepisami art. 30 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót. Wobec braku takiego zgłoszenia należy uznać, że rozpatrzenie przedmiotowej sprawy pod kątem zastosowania przepisów art. 51 ust 1 Prawa budowlanego – było słuszne. Organ odwoławczy wyjaśnił jednak, że stosownie do tych przepisów organ nadzoru budowlanego może wydać decyzje: 1. nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo 2. nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Z tych też przyczyn organ nie mógł zastosować przepisów art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, iż brak było przesłanek do nakazania inwestorom wykonania czynności mających na celu doprowadzenie przedmiotowych robót do stanu zgodnego z prawem. Z akt sprawy wynika bowiem, że wejście do lokalu nr [...], posiadające szerokość 90 cm, nie narusza wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych (...). Ponadto wizja lokalna wykazała, że przedmiotowe drzwi nie powodują kolizji z sąsiadującymi z nimi drzwiami mieszkania nr [...]. Odnosząc się do argumentów odwołania organ stwierdził, że nie mogą one mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Zawarte w odwołaniu twierdzenia dotyczące kolidowania drzwi lokalów nr [...] i [...] nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Określone w przepisie § 62 cyt. wyżej rozporządzenia wymogi dotyczące drzwi wejściowych do mieszkań nie określają kierunku otwierania drzwi, a jedynie ich szerokość, która nie może być mniejsza niż 90 cm. S. P. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła, że przedmiotowe drzwi są osadzone odwrotnie niż drzwi oryginalne. Odwrotne ich osadzenie powoduje częste kolizje podczas jednoczesnego otwierania drzwi w obu mieszkaniach, a nadto jest ona nimi często uderzana. Wywodziła, iż korytarz w budynku jest bardzo wąski i osadzenie drzwi w taki sposób, by otwierały się na zewnątrz, a nie do wewnątrz powoduje, jej zdaniem, zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Wskazała także, że kolidują one z przepisami przeciwpożarowymi. Nadto zarzuciła, iż drzwi w lokalu sąsiednim zostały wstawione bez stosownego zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 zwana dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 50 ust 1 obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 z zm.) w przypadkach innych niż określone w art. 48 (czyli w wypadku obligatoryjnego nakazu rozbiórki) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub 3) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. 2. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy: 1) podać przyczynę wstrzymania robót, 2) ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń. Będący kontynuacją tego przepisu art. 51 ust 1 pkt 2 tej ustawy stanowił, że przed upływem terminu, ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (czyli 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia stronie), właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nie wyjaśnienia przez organ istotnych dla sprawy okoliczności wskazać należy, iż organ prawidłowo określił okoliczności dotyczące funkcjonowania drzwi do lokalu małżonków D. oraz pozostałe elementy niezbędne do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W przedmiotowej sprawie orany ustaliły, iż przebudowa drzwi nie spowodowała pogorszenia warunków korzystania ze wspólnej klatki schodowej. Nie narusza ona także przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych (...). Podczas wizji lokalnej stwierdzono, iż nie powodują one kolizji z drzwiami do lokalu nr [...]. Nie było zatem podstaw do nałożenia na małżonków D. obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994 r. mają zastosowanie wyłącznie do wykonywanych samowolnie robót, które do chwili wydania rozstrzygnięć w powołaniu na te przepisy nie zostały zakończone. Przepis art. 50 uprawnia właściwy organ do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót, zaś art. 51 do wydania decyzji nakazującej zaniechania dalszych robót, rozbiórkę obiektu lub jego części bądź nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie, przy czym możliwość zastosowania tych przepisów jest uzależniona od spełnienia dwóch warunków: musi to być przypadek inny niż określony w art. 48 Prawa budowlanego, wydanie zaś decyzji, o której mowa w art. 51, musi być poprzedzona postanowieniem, o którym mowa w art. 50 i musi nastąpić przed upływem 2 miesięcy od daty wydania tego postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 16.03.2000 r., IV S.A. 228/98, Lex nr 54751). Jak wynika z powyższego warunkiem zastosowania art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. jest uprzednie wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 50 tego Prawa. Słusznie zatem organ odwoławczy orzekł o braku podstaw do zastosowania przepisu art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Na marginesie wskazać należy, że S. P. podczas rozprawy oświadczyła, iż sąsiedzi nie przyszli do niej i nie skonsultowali zamiaru zmiany drzwi do ich lokalu. Wynikać może z tego, iż w istocie podstawą sporu są waśnie sąsiedzkie, a nie kolizyjność drzwi w obu lokalach, jak to wywodzi skarżąca.. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r P.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.