II SAB/Gd 10/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 10 marca 2010 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy przed złożeniem skargi do tutejszego Sądu zwracał się do organu wyższego stopnia, Dyrektora Izby Skarbowej w G. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. W odpowiedzi J. G. podał w piśmie z dnia 19 marca 2010 r. że nie zawracał się z zażaleniem do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W wypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – dalej jako K.p.a. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. – takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższej instancji przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a. W niniejszej sprawie skarżący nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. Organem wyższego stopnia w stosunku do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. jest właściwy Dyrektor Izby Skarbowej. Skarżący nie wyczerpał zatem przysługujących mu środków zaskarżenia, co uzasadniało odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Co prawda w piśmie z dnia 21 kwietnia skarżący wskazał, że w dniu 9 kwietnia 2010 r. zwrócił się do Dyrektor Izby Skarbowej w G., lecz nastąpiło to dopiero po wniesieniu skargi, natomiast zgodnie z przepisem art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można skutecznie wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.