II SAB/Gd 100/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie rozbudowy obiektu budowlanego 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznania sprawy dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] [...] w G., bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę, w terminie miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. K. kwotę 597 zł (słownie złotych: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. K., dalej skarżący, wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej domagając się zobowiązania organu do wydania decyzji będącej odpowiedzią na jego wniosek z 6 lutego 2015 r. w terminie miesiąca oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi J. K. podał, że jego wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej zrealizowanej na posesji przy ul. [..] w G. pochodzi z 6 lutego 2015 r. Wnioskodawca zażądał nim przedstawienia aktualnego stanu sprawy po uchyleniu decyzji PINB. Na powyższe pismo organ nie udzielił żadnej odpowiedzi. Postępowanie dotyczące samowoli budowlanej prowadzone jest od wielu lat, zwłoka organu jest świadoma i celowa, zaś od roku organ nie prowadzi postępowania administracyjnego w ogóle. W dniu 10 maja 2018 r. skarżący skierował ponaglenie do organu. Pomimo dwukrotnych monitów ze strony Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego PINB nie odpowiedział ani na ponaglenie ani na monity organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej PINB albo organ, wniósł o jej oddalenie. Opisując stan sprawy i przebieg postępowania wskazał PINB, że J. K. pismem z 24 czerwca 2008 r. jako współwłaściciel nieruchomości przy ul. [..] w G., zgłosił rozpoczęcie w 1985 r. przez E. K. samowoli budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego na posesji położonej przy ul. [..] w G. i domagał się jego rozbiórki. Obecnie przedmiotowy budynek jest własnością M. K. PINB ustalił, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany nielegalnie przez nieżyjących rodziców E. K. i został zalegalizowany. W dniu 15 stycznia 2009 r. E. K. przedstawił kopię decyzji nr [..] z 27 lutego 1986 r. Zastępcy Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego, w której zalegalizowano wykonany bez pozwolenia na budowę budynek mieszkalny przy ul. [..] w G., nałożono na E. K. obowiązek wykonania docelowego dachu dwuspadowego zgodnie z uzgodnieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W kwestii wykonania docelowego dachu dwuspadowego ustalono, że nie został on jak dotąd wykonany. Mając jednak na uwadze treść rozstrzygnięcia decyzji z 1986 r. i fakt, że budowa przedmiotowego budynku jest niezakończona, przyjął organ, że inwestor lub jego następcy prawni mogą wykonać obowiązki nałożone tą decyzją w miarę swoich możliwości. Analizując zgromadzony materiał dowodowy PINB uznał, że sprawa budowy budynku mieszkalnego przy ul. [..] w G. została już rozstrzygnięta decyzją z 27 lutego 1986 r. Zastępcy Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego i organ administracji publicznej nie może wydawać drugiej decyzji rozstrzygającej w tej samej sprawie. Odnosząc się do zarzutów wniesionych przez strony postępowania odnośnie użytkowania przedmiotowego budynku, jak wskazał w piśmie z 22 marca 2010r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w przypadku przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie ma podstaw do zastosowania przepisów obecnie obowiązującego Prawa budowlanego. Materiał dowodowy zebrany podczas oględzin w tej fazie postępowania nie wskazywał na rozbudowę budynku mieszkalnego. Odnośnie wskazań J. K., iż budynek został rozbudowany po wskazaniu przez niego zakresu rozbudowy, przeprowadzono wizję lokalną w 14 sierpnia 2018 r. oraz w dniu 13 września 2018 r. W wyniku dotychczas prowadzonego postępowania administracyjnego oraz ustaleń dokonanych podczas oględzin przeprowadzonych na terenie działki nr [..] obręb O. przy ul. [..] w G. w przedmiotowej sprawie stwierdził PINB, że na terenie w/w posesji wyżej wspomniany budynek mieszkalny o numerze ewidencyjnym [..], będący własnością M. K. został rozbudowany w okresie od 2013r. do 2016r.. Rozbudowa polegała na dobudowaniu parterowego łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym o nr ewidencyjnym [..],a sąsiadującym z nim budynkiem gospodarczym o nr ewidencyjnym [..], nie będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Łącznik parterowy, stanowiący rozbudowę od strony północnej istniejącego budynku mieszkalnego stanowi nowy dodatkowy kubaturowy element wejściowy do części budynku, przy czym w dawnej części warsztatowej w pn-wsch narożniku parteru istniejącego budynku obecnie po przebudowie znajduje się pokój z aneksem kuchennym oraz łazienka, a w łączniku przedpokój i schowek gospodarczy. Jak wynika z dokumentów archiwalnych, istniejący budynek poprzednio posiadał otwory okienne w ścianie północnej, które zostały wykorzystane do połączenia zasadniczej bryły budynku z rozbudową, powiększono je tworząc otwory drzwiowe do pokoju i do łazienki. Przedmiotowa rozbudowa jest parterowa i ma kształt litery L, o wymiarach w rzucie ca 2,26m szerokość frontu z drzwiami wejściowymi, głębokość dobudówki ca 8,94m (6,66m+2,28m), przy czym odległość 2,28m to wymiar części wystającej przed lico wschodniej ściany budynku gospodarczego, ściana rozbudówki jest cofnięta w stosunku do lica wschodniej ściany budynku mieszkalnego o ca 0,63m. Rozbudówka tworzy z przebudowaną częścią istniejącego budynku funkcjonalną całość, posiada drzwi wejściowe w ścianie wschodniej oraz okno od strony północnej, przekryta jest dachem krytym blachą, jest wyposażona w orynnowanie. W istniejącym budynku mieszkalnym wymieniono w poprzednimi otworze podwójne wrota garażowe na okno typu portfenetr. Protokół zawierający powyższe ustalenia przesłano ustalonym stronom postępowania przy piśmie z 14 września 2018 r. Pełnomocnik J. K. pismem z 21 września 2018 r. wniósł uwagi dotyczące braku zastosowania przez organ treści art. 88 k.p.a., a także uwagi odnośnie lokalizacji rozbudowy obiektu na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę. PINB podał, że postanowieniem z 23 sierpnia 2018 r. organ nadzoru budowlanego nałożył na M. K. grzywnę za niestawienie na wezwanie organu nadzoru budowlanego i nieudostępnienie przedstawicielom organu nadzoru budowlanego budynku mieszkalnego przy ul. [..] w G. w celu przeprowadzenia dowodu z oględzin w sprawie ww. obiektu. Jednocześnie wyjaśniono pełnomocnikowi, że Kodeks przewiduje sankcje za nieokazanie przedmiotu oględzin organowi a nie pozostałym stronom postępowania. W kwestii lokalizacji obiektu, organ nadzoru budowlanego wyjaśnia, że będzie ona analizowana w dalszym toku postępowania, ponieważ w niniejszym postanowieniu nałożono na inwestora obowiązek dostarczenia niezbędnych do tej analizy dokumentów. Wobec braku deklaracji właściciela obiektu oraz osoby udostępniającej nieruchomość w zakresie okresu budowy łącznika, stanowiącego rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. [..] w G. dokonano dowodu i analizy z innych dostępnych dokumentów. Z analizy zdjęć lotniczych pochodzących z ogólnodostępnego zasobu WebEWID wynika że daszek obecnego łącznika widoczny jest na ortofotomapie z 2016 r. i 2017 r., a nie jest widoczny na ortofotomapie z 2013 r. i wcześniejszych. Wydruki dołączono do akt sprawy i dowodzą one, że rozbudowa obiektu nastąpiła w okresie pomiędzy 2013 r. a 2016 r. Powyżej opisaną rozbudowę budynku wykonano bez wymaganego pozwolenia na budowę a prace budowlane są zakończone. Z informacji uzyskanych przez organ nadzoru budowlanego wynika, że terenie przedmiotowej działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W omówionej powyżej sytuacji, ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego i PINB postanowieniem z 11 października 2018r. wydanym na podstawie art 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w sprawie samowolnej zabudowy budynkiem mieszkalnym posesji położonej przy ul. [..] w G.: 1. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego przy ul. [..] w G., bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę; 2. nakazał Inwestorowi M. K. skutecznie zabezpieczyć teren budowy przed dostępem osób trzecich i nałożył na M. K. - inwestora parterowej rozbudowy w kształcie litery L o wymiarach ca 2,26m x 2,28+6,46m budynku mieszkalnego przy ul. [..] w G. bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 stycznia 2019r. zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym położony jest przedmiotowy obiekt 4 egzemplarzy projektu budowlanego parterowej rozbudowy w kształcie litery L, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymieniona powyżej dokumentacja jest materiałem dowodowym niezbędnym dla dokonania analizy zgodności z prawem rozbudowy budynku i prawidłowego rozpoznania sprawy. Przed upływem wyznaczonego terminu, pismem z 25 stycznia 2019 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu uzupełnienia brakujących dokumentów w przedmiotowej sprawie do końca 2019 r. W związku z powyższym, organ nadzoru budowlanego mając na względzie skomplikowany charakter sprawy oraz zamieszkiwanie inwestora poza granicami kraju, postanowił uwzględnić wniosek przedłużając termin do dnia wskazanego we wniosku, aby umożliwić inwestorowi skompletowanie dokumentacji i postanowieniem z 12 sierpnia 2019 r. zmienił postanowienie z 11 października 2018 r. w części terminu uzupełnienia dokumentów, ustalając nowy termin do dnia 30 grudnia 2019 r. włącznie. Ze względu na wyznaczony powyżej termin wykonania obowiązku dostarczenia wskazanych dokumentów, organ nadzoru budowlanego I instancji podejmie przewidziane prawem czynności po upływie tego terminu. W świetle opisanych wyżej działań Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie, zarzut bezczynności, zdaniem skarżonego organu, nie znajduje uzasadnienia, bowiem podjęto działania wynikające z posiadanych kompetencji. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie podczas postępowania zasadniczo zmienił się stan faktyczny, ponieważ już podczas prowadzenia postępowania obiekt został rozbudowany, a organ nadzoru podjął w tym zakresie czynności ustalone prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka zasadniczo w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, to jest w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są między innymi do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto w myśl art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. można zarzucić organowi "bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw". Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Bezczynność zaistnieje także wtedy, gdy w ramach postępowania administracyjnego nie podjęto aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest doprowadzenie organu do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony, względnie przymuszenie organu do dokonania czynności, w tym także czynności w ramach postępowania administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy może przede wszystkim zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Inspektora Powiatowego. Jak wykazano w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, nie została podjęta przez organ żadna decyzja, ani nie podjęto innych czynności, które nadałyby żądaniom J. K. zawartym w piśmie z 6 lutego 2015 r. przewidziany prawem bieg ukierunkowany na ich rozpoznanie. Organ w reakcji na wniosek strony nie odpowiedział w żadnej formie. Sąd rozpoznając skargę na bezczynność nie przesądza o zasadności wniesionego do organu wniosku, ale o obowiązku zrealizowania przez ten organ nakazanych prawem czynności. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji zobowiązane są do ich przestrzegania, a w szczególności obowiązku wnikliwego i szybkiego podejmowania działań, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia zgodnie z art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., dalej jako "k.p.a."), a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.) – co do zasady, zaś w przypadku niniejszej sprawy od dnia doręczenia zwrotu akt organowi administracji. Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dniu wydania orzeczenia sądowego. W świetle powyższego należy więc przede wszystkim ocenić, czy w dacie wnoszenia skargi oraz w dacie wyrokowania organ administracji pozostawał w stanie bezczynności - i w tym zakresie ewentualnie zobowiązać organ do wydania aktu lub podjęcia czynności, bądź też umorzyć postępowanie jeżeli bezczynność ustała po wniesieniu skargi. O ile sąd stwierdzi istnienie stanu bezczynności przynajmniej w dacie wniesienia skargi, powinien orzec również, czy w związku ze stwierdzoną bezczynnością miało miejsce rażące naruszenie prawa oraz czy zasadne jest wymierzenie grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej od organu na rzecz strony skarżącej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale także wówczas gdy organ administracji wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (T.Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawnicze PWN W-wa 1996 r. str. 62 - 63). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący zasadnie zarzucił bezczynność PINB odnośnie samowolnych robót budowlanych prowadzonych w budynku mieszkalnym położonym na działce ewid. nr [...] obr. O. w G. W ocenie Sądu prowadząc przedmiotowe postępowanie organ nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów k.p.a. Jak wynika z nadesłanych do kontroli sądowej akt administracyjnych, PINB od oględzin przeprowadzonych w dniu 13 września 2018 r. posiada wiedzę o zrealizowaniu przez M. K. samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego i do dnia wydania orzeczenia w niniejszej sprawie nie wydał rozstrzygnięcia w tej sprawie. Okoliczności powyższe jednoznacznie wskazują, że skarga na bezczynność PINB wniesiona przez J. K. jest uzasadniona. W ocenie Sądu prowadząc postępowanie PINB nie działał zgodnie z zasadami określonymi w powołanych wyżej przepisach k.p.a. Organ nie podjął skutecznych czynności mających na celu zakończenie sprawy i wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Nadto PINB swoje czynności podejmował w znacznych, zbyt długich, odstępach czasu. Pierwotny termin realizacji obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem z 11 października 2018 r. wyznaczony był na dzień 30 stycznia 2019 r. Wskutek wniosku o przedłużenie terminu z 25 stycznia 2019 r. PINB dopiero postanowieniem z 12 sierpnia 2019 r. przesunął termin wykonania obowiązków na dzień 30 grudnia 2019 r. Wskazał przy tym organ, że tak długi termin wynika ze skomplikowanego charakteru sprawy oraz zamieszkiwanie inwestora poza granicami kraju. Argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż sprawa jest z gatunku tych oczywistych i prostych, dokumenty wymienione w postanowieniu z 11 października 2018 r. nie stanowią trudnych do uzyskania, natomiast nie wynika z akt, że inwestor zamieszkuje poza granicami kraju. Zwrócić należy organowi uwagę, że w toku postępowania wyważyć należy interesy wszystkich stron postępowania i mieć także na uwadze zasadne oczekiwanie innych stron, poza inwestorem, do szybkiego zakończenia postępowania i informowanie tych stron o zwłoce w załatwieniu sprawy i przewidywanym nowym terminie zakończenia postępowania. Tym obowiązkom organ także nie sprostał. Sąd mając na uwadze treść art. 149 p.p.s.a. w pkt 1 zobowiązał PINB dla miasta na prawach powiatu w G. do rozpoznania sprawy dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [..] w G. w terminie miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzając przy tym w punkcie 2, że organ nie dopuścił się bezczynności w myśl art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa stosownie do treści art. 149 § 1a ww. ustawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest więc wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie w tym zakresie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W opinii Sądu nic nie wskazuje, aby w przedmiotowej sprawie okres bezczynności organu był podyktowany celowym działaniem, uporczywym zaniechaniem ani lekceważeniem prawa przez organ. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania (wpis sądowy - 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł). W niniejszej spawie Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.