II SAB/Gd 104/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. G. na bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 23 maja 2017 r., 3. zasądza od A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. G. na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 4 października 2018 r. Stowarzyszenie A wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Zarządu Spółki B w zakresie rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia z dnia 23 maja 2017 r., wskazując, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymało odpowiedzi na wniosek z dnia 23 maja 2017 r. i domagając się zobowiązania Prezesa Zarządu Spółki do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt podmiotowi zobowiązanemu, stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Z akt sprawy wynika, że skarga ta wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 23 maja 2017 r. skarżące Stowarzyszenie zwróciło się do Spółki B o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie podania składowych wynagrodzenia Prezesa Zarządu Spółki B za okres od 1 stycznia do 29 kwietnia 2016 r., którego wysokość została ujawniona w jego oświadczeniu majątkowym za rok 2016 r., opublikowanym na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta oraz wskazania czy, z jakiego tytułu i jakiej wysokości dodatki (nagrody/odprawy/premie) otrzymał R.E. w 2016 r. Spółka B decyzją z dnia 13 czerwca 2017 r. odmówiło udostępnienia żądanych przez Stowarzyszenie informacji i decyzją z dnia 27 czerwca 2017 r., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 535/17, uchylił decyzję Spółki B z dnia 27 czerwca 2017 r. oraz poprzedzającą ja decyzję z dnia 13 czerwca 2017 r., wskazując w uzasadnieniu, że informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawca, jest informacją publiczną, a przy ponownym rozpoznaniu sprawy Spółka B winno dokonać oceny wniosku o udostępnienie informacji pod kątem wypełnienia kryteriów umożliwiających zaliczenie ich do przesłanek wyłączających jawność. Po ponownym rozpoznaniu wniosku Spółka B decyzją z dnia 26 marca 2018 r. ponownie odmówiło udostępnienia żądanej przez Stowarzyszenie informacji wskazując, że wniosek dotyczy osoby, która nie pełni już funkcji Prezesa Zarządu Spółki, a R.E. nie wyraził zgody na udostępnienie żądanych we wniosku z dnia 23 maja 2017 r. informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 235/18, wydanym po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia A, uchylił powyższą decyzję Spółki B z dnia 26 marca 2018 r. wskazując, że odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej nie była słuszna, gdyż żądana informacja dotyczy osoby, która pełniła funkcję publiczną i pozostaje w adekwatnym związku z pełnieniem przez tą osobę funkcji publicznej. Z akt sprawy o sygn. akt II SA/Gd 235/18 wynika, że prawomocny wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. wraz z aktami sprawy Spółka B otrzymało w dniu 10 września 2018 r. W odpowiedzi na skargę Spółka B wskazało, że w dniu 17 października 2018 r. wydana została decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej w zakresie określonym żądaniem wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) - zwanej dalej u.d.i.p., jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach. Kontrolując niniejszą skargę na bezczynność Sąd uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie na dzień jej wniesienia, ale przed wydaniem orzeczenia zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania. Przedmiotową skargą Stowarzyszenie A zwalczało bezczynność Spółki B w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 23 maja 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Oznacza to, że udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz, że jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W wyroku z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 535/17, oraz w wyroku z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 235/18, wydanych w tle niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził, że Spółka B jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej przez Stowarzyszenie informacji publicznej, przy czym uwzględnić powinien ograniczenie prawa do informacji publicznej, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z przepisów u.i.d.p. wynika także, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.i.d.p., bądź decyzją o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.i.d.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Pismem zawiadamia się wnioskodawcę tylko wówczas, gdyż żądana informacja nie może być udzielona w trybie u.i.d.p. Zgodnie przy tym z treścią art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Z ujawnionych w sprawie bezspornych okoliczności wynika, że wniosek Stowarzyszenia z dnia 23 maja 2017 r. w dacie wniesienia skargi nie został załatwiony przez Spółkę B w sposób i w formie zgodnej z u.d.i.p. Dopiero w dniu 17 października 2018 r. Spółka B wydało decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej żądanej przez Stowarzyszenie. W myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W niespornych okolicznościach sprawy kwestia zobowiązania do rozpatrzenia wniosku z dnia 23 maja 2017 r. stała się bezprzedmiotowa przed wydaniem niniejszego wyroku. Oznacza to, że brak było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i orzekaniu o obowiązku wydania przez Spółkę B aktu lub podjęcia czynności. W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie w sprawie bezczynności uznając, że wobec wypełnienia przez stronę przeciwną obowiązku, zaniechania którego dotyczy skarga, orzekanie o zobowiązaniu do jego wykonania jest bezprzedmiotowe. Natomiast oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Spółka B wydało decyzję odmawiającą udzielenia żądanej przez Stowarzyszenie we wniosku z dnia 23 maja 2017 r. informacji publicznej w dniu 17 października 2018 r. tj. 22 dni po terminie przewidzianym przepisami prawa i natychmiast po powzięciu informacji o wniesionej skardze. Skoro termin udostępnienia informacji publicznej nie został przekroczony w sposób znaczny, to nie było podstaw do stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, określając je na kwotę 100 zł, obejmującą kwotę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.