II SAB/Gd 106/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. –B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. Wójt Gminy decyzją z dnia 29 maja 2012r. nr 66/wz/2012 po rozpatrzeniu wniosku skarżącej H. Sz.-B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu wolnostojącego, na działce nr [...] położonej w miejscowości M., gmina T. W. Pismem z dnia 19 czerwca 2012r. skarżąca wniosła o zmianę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w sposób opisany ww. piśmie. Decyzją z dnia 22 czerwca 2012r. Wójt Gminy zmienił decyzję z dnia 29 maja 2012r. w zakresie szerokości elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego oraz dla budynku garażu oraz orzekł, że pozostałe warunki decyzji pozostają bez zmian. Skarżąca w dniu 4 lipca 2012r. wniosła odwołanie od ww. decyzji, które wraz z aktami sprawy, jak wynika z odpowiedzi na skargę, wpłynęło do organu II instancji w dniu 10 lipca 2012r. Następnie w piśmie z dnia 21 września 2012r.skarżaca złożyła dodatkowe wyjaśnienia, wnosząc jednocześnie o przyspieszenie terminu wydania orzeczenia w sprawie. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca podała, że wniosek o przyspieszenie wydania orzeczenia jest uzasadniony tym, że zaskarżona decyzja odmowna spowodowała co najmniej półroczne opóźnienie w rozpoczęciu budowy, co wiąże się ze stratą finansową. Rynek nieruchomości jest bardzo niestabilny i ceny ulegają ciągłemu spadkowi, a wnioskodawca jako właściciel mieszkania, którego wartość jest głównym udziałem finansowym przyszłej inwestycji – domu, traci finansowo. Poza tym istotna jest sezonowość w pracach budowlanych. Jeśli budowa nie rozpocznie się wiosną 2013r., to kolejny sezon budowlany będzie stracony. W konsekwencji opóźnienie w pracach budowlanych wyniesie nie pół, a półtora roku. Wobec nierozpoznania odwołania skarżąca w dniu 4 października 2012r. wniosła skargę na bezczynność organu II instancji, podnosząc, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymała decyzji Kolegium. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżąca nie poprzedziła wniesienia skargi na bezczynność organu administracji uprzednim jego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co oznacza, że w sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia warunkujące jej dopuszczalność. W piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2012r. będącym odpowiedzią na zarządzenie z dnia 30 października 2012r. wzywające skarżącą do wskazania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi zwracała się do Kolegium z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca oświadczyła, że w piśmie uzupełniającym z dnia 24 września 2012r. skierowanym do SKO została zawarta prośba o przyspieszenie terminu wydania orzeczenia w sprawie, która nie została uwzględniona. Skarżąca wniosła o uznanie jej jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - zw. dalej ustawą - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W dniu 11 kwietnia 2011r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 180). Ustawą tą wprowadzono zmianę art. 37 § 1 kpa, który uzyskał brzmienie: "Na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu-wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Skarżąca wnosząc zatem w dniu 4 października 2012r. skargę na bezczynność organu odwoławczego powinna wykazać, że spełniła wymóg art. 37 § 1 kpa, polegający na wezwaniu tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 30 października 2012r. wezwana została do wskazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi zwracała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, że w piśmie z dnia 24 września 2012r. zawarła prośbę o przyspieszenie rozpoznania wniosku, która to prośba nie została jednak uwzględniona. Powołując się na powyższe skarżąca wskazała, że należy uznać, iż wzywała Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżąca nie spełniła wymogu cyt. przepisu art. 37 §1 Kpa polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W istocie bowiem skarżąca wezwania, o którym mowa w tym przepisie nie wystosowała, a wymogu tego nie spełnia powoływany wniosek o przyspieszenie terminu załatwienia sprawy. Wniosek ten został przytoczony przez Sąd. Skarżąca powołuje się w tym wniosku na skutki ekonomiczne i ewent. straty finansowe związane z brakiem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy uwzględniającej jej wniosek w całości. Z jego treści nie wynika, aby skarżąca zarzuciła organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności w rozpoznaniu jej odwołania. Wniosek zawiera przytoczoną wyżej argumentację, która wymogu wezwania z art. 37 kpa nie spełnia. Podkreślić bowiem należy, że w aktualnym stanie prawnym zarówno zażalenie, jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, należy traktować jako środki zaskarżenia, których wyczerpanie jest konieczne dla skutecznego wniesienia skargi, wniesienia takiego środka zaskarżenia nie może zastępować wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy, w którym skarżąca nie powołuje się na bezczynność organu. W związku z powyższym, skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku bezczynności organu odwoławczego, skarżąca może wnieść skargę ponownie, wzywając organ uprzednio, zgodnie z art. 37 § 1 kpa, do usunięcia naruszenia prawa.