II SAB/Gd 109/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi A. W. na bezczynność A Spółki Akcyjnej w G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić wniosek. Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2013r., sygn. akt II SAB/Gd 109/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględniając skargę A. W. na bezczynność organu zobowiązał "A" Spółkę Akcyjną w G. do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 14 listopada 2011r. o udzielenie informacji publicznej (punkt 1 wyroku), stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku) oraz zasądził od "A" Spółki Akcyjnej w G. na rzecz skarżącej kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt 3. wyroku). Jak wynika z pisemnego uzasadnienia wyroku w części dotyczącej postanowienia o kosztach sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się kwota 100 zł obejmująca uiszczony wpis sądowy od skargi oraz kwota 257zł obejmująca wynagrodzenia radcy prawnego wraz z opłatą od pełnomocnictwa. W dniu 3 marca 2014. skarżąca złożyła wniosek o zasądzenie od "A" S.A. w G. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych dla wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. II SAB/Gd 109/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony. Stosownie do treści art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Stosownie do art. 210 § 1 powołanej ustawy strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wniosek taki został przez pełnomocnika skarżącej zawarty w petitum skargi na bezczynność. We wniosku tym pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd w powołanym wyroku zawarł przytoczone wyżej rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. W tym stanie rzeczy w przypadku kwestionowania rozstrzygnięcia o kosztach, skarżącej przysługiwało prawo złożenia zażalenia na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku ewentualnie żądanie uzupełnienia wyroku o postanowienie o kosztach nieuwzględnionych w wyroku. Podkreślić jednak należy, że zgodnie z art. 194 § 1pkt 9 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej, przysługuje zażalenie, które wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Bieg terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął się w okolicznościach sprawy, w dacie doręczenia postanowienia pełnomocnikowi skarżącej- w niniejszej sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony w dniu 9 września 2013r. a więc termin na złożenie zażalenia upłynął w dniu 16 września 2013r. Wniosek z dnia 3 marca 2014r. został zatem złożony po terminie i nie może zostać przez Sąd uwzględniony. Nie może stanowić podstawy prawnej dla zwrotu kosztów uznanie, że wniosek skarżącej jest wnioskiem o uzupełnienie wyroku. Rozpoznając wniosek skarżącej z dnia 3 marca 2014r. jako wniosek o uzupełnienie wyroku również stwierdzić należy, iż został on złożony po terminie, albowiem wniosek taki może zgłosić strona w ciągu czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku (art.157 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Niezależnie od powyższego co do zasady wniosek o uzupełnienie wyroku może być złożony jedynie w sytuacji, gdy Sąd w ogóle nie orzekł o kosztach postępowania. Taka zaś sytuacja nie mała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Reasumując wniosek skarżącej podlega odrzuceniu, albowiem wskazany wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania tożsame z wnioskiem skarżącej- ponowne orzekanie o tych kosztach nie jest zatem dopuszczalne. Natomiast uznanie zgłoszonego wniosku jako zażalenia bądź żądania uzupełnienia wyroku jest również niedopuszczalne, z przyczyn wyżej wskazanych, a mianowicie z uwagi na upływ terminu na wniesienie zażalenia na koszty, jak i wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania. Na ocenę zgłoszonego wniosku nie ma żadnego wpływu wypowiedzenie pełnomocnictwa dokonane przez skarżącą z dniem 7 stycznia 2014r., a więc po zakończeniu postępowania przed sądem I instancji. Jak wynika z przywołanych wyżej okoliczności sprawy, wniosek o zwrot kosztów zawarty w powołanym wyżej piśmie skarżącej nie może zostać uwzględniony. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania, postanowił odrzucić jako niedopuszczalny.