II SAB/Gd 116/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w udostępnieniu informacji publicznej. W skardze tej skarżące Stowarzyszenie wskazało, że pismem z dnia 22 lutego 2016 r., złożonym drogą elektroniczną, zwróciło się do Prezydenta Miasta o udostępnienie informacji dotyczącej przyznanych przez Prezydenta w 2015 r. pracownikom Urzędu Miasta nagród. Na złożony wniosek, do dnia wniesienia skargi, skarżący nie otrzymał jednak odpowiedzi. W odpowiedzi na złożoną skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie otrzymał wniosku Stowarzyszenia z dnia 22 lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Jak wyjaśnił, system MDOK nie zarejestrował wpływu wniosku Stowarzyszenia w dniu 22 lutego 2016 r., na dowód czego przedstawił raport podawczy korespondencji przychodzącej do Urzędu Miejskiego za okres od 1 stycznia 2016 r. do 19 lipca 2016 r. dotyczący korespondencji prowadzonej ze Stowarzyszeniem. Prezydent podkreślił jednocześnie, że system ten zarejestrował wnioski złożone przez Stowarzyszenie w 2015 r. (dotyczące udostepnienie informacji publicznej w zakresie nagród przyznawanych pracownikom za 2014 r.), a także wpływ przedmiotowej skargi. Skarżące Stowarzyszenie nie przedstawiło natomiast, we wniesionej skardze, dowodu złożenia w dniu 22 lutego 2016 r. wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 34 ze zm.) wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może być załatwiony albo przez udzielenie informacji (w formie czynności materialno – technicznej), albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo też przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). A zatem bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żądanych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., s. 62 – 63). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub nie zawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażając się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 1983 r., sygn. akt SA/Wr 6/83, Gazeta Prawnicza 1983 r., nr 24), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1987 r., sygn. akt IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13). W ocenie Sądu, tak rozumianej bezczynności w udzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącego Stowarzyszenia z dnia 22 lutego 2016 r. nie można przypisać Prezydentowi Miasta. W sprawie bezsporne jest przy tym, że Prezydent Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia posiadanych informacji publicznych, a żądana przez Stowarzyszenie informacja o przyznanych przez Prezydenta w 2015 r. pracownikom Urzędu Miasta nagrodach stanowi informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przy czym, organami władzy publicznej w rozumieniu powołanego przepisu są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 94). Stosownie zaś do treści art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są przy tym nią dokumenty zarówno bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 25 - 26). W szczególności więc, jak wskazuje na to treść art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianiu podlega informacja publiczna, o: majątku, którym dysponują podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f) a także o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c). Dla potrzeb niniejszej sprawy wskazać należy, że stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej co do udzielenia informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium przewidziano tryb wnioskowy. Forma wniosku może być przy tym dowolna: może być zarówno pisemna jak i ustna, a także elektroniczna. Na organie władzy publicznej lub innym podmiocie spoczywa wówczas obowiązek rozpatrzenia takiego wniosku na podstawie ustawowych przesłanek regulujących dostęp do informacji publicznej i w terminie wskazanym w ustawie. Pisemny wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosku nie trzeba uzasadniać, bowiem art. 2 ust. 2 tej ustawy zwalnia osobę wykonującą prawo do informacji publicznej z obowiązku wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej – art. 3 ust. 1 pkt 1). Niemniej minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko bowiem wówczas organ, do którego skierowano wniosek ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wniosek musi dotrzeć do adresata. W niniejszej sprawie brak jest zaś potwierdzenia, aby wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 22 lutego 2016 r. został przez Stowarzyszenie skutecznie wniesiony do organu. Stowarzyszenie twierdziło, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej o przyznanych w 2015 r. pracownikom Urzędu Miasta nagrodach wysłało do Prezydenta Miasta w dniu 22 lutego 2016 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej. Prezydent Miasta stwierdził z kolei w odpowiedzi na skargę, że wniosek ten nie dotarł do niego. Z przedłożonych przez organ dokumentów wynika przy tym, że system informatyczny służący do elektronicznej obsługi spraw i dokumentów w Urzędzie Miasta - MDOK nie zarejestrował wpływu wniosku Stowarzyszenia z dnia 22 lutego 2016 r. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2016 r., zobowiązano skarżące Stowarzyszenie do przedstawienia dokumentów wykazujących wystąpienie w dniu 22 lutego 2016 r. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Prezydenta Miasta pod rygorem uznania twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę za przyznane i oddalenia skargi. Skarżące Stowarzyszenie nie udowodniło swoich twierdzeń w tym zakresie. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie Stowarzyszenie nadesłało do Sądu jedynie wydruk wiadomości z dnia 22 lutego 2016 r. adresowanej do organu na adres [...]. Nadesłany wydruk nie może jednakże stanowić potwierdzenia przekazania wniosku do adresata, a tym bardziej otrzymania go przez adresata. Wydruk ten potwierdza jedynie treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z pisma tego nie wynika natomiast, że organ wiadomość tę otrzymał w taki sposób, że mógł się z nią fizycznie zapoznać, czyli że wiadomość ta dotarła na pocztę elektroniczną organu. Co więcej, z pisma tego nie wynika nawet, że taka wiadomość została faktycznie wysłana przez skarżące Stowarzyszenie. Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r., poz. 1114) system teleinformatyczny oznacza zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniający przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243 i 827). Zgodnie z art. 2 pkt 43 ustawy prawo telekomunikacyjne telekomunikacyjne urządzenie końcowe oznacza urządzenie telekomunikacyjne przeznaczone do podłączenia bezpośrednio lub pośrednio do zakończeń sieci. A zatem, nawet wprowadzenie do systemu teleinformatycznego organu nie jest tożsame z wprowadzeniem ich do jednego, początkowego z urządzeń tego systemu. Na marginesie wskazać należy, że bezpieczne dotarcie korespondencji do organu zapewnia skorzystanie z Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej. W konsekwencji, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie przyjąć należy, że z przyczyn niezależnych od organu i sposobu organizacji komunikacji elektronicznej, organ nie otrzymał wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 22 lutego 2016 r. i nie zapoznał się z nim, a tym samym nie mógł udzielić żądanej informacji w terminach przewidzianych w ustawie. Z przedłożonych przez organ do akt sprawy dokumentów wynika przy tym, że inna korespondencja od skarżącego Stowarzyszenia docierała do organu i sprawy były załatwiane niezwłocznie. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.