II SAB/Gd 122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. S. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z nierozpatrzeniem zażalenia na postanowienie Burmistrza Gminy z dnia 19 lipca 2012 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków prawnych służących zwalczaniu bezczynności. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 28 grudnia 2012 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, w terminie 7 dni, czy zwracał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismem procesowym nadanym w dniu 14 stycznia 2013 r. skarżący wyjaśnił, że nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm.), w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18), która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (podkreślenie sądu). Wnosząc skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego i zachowując jej warunki formalne strona ma obowiązek wyczerpać środki przewidziane w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej ustawą. Co do zasady bowiem skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Wynikający z art. 52 § 1 tej ustawy warunek dopuszczalności skargi ma charakter bezwzględny i oznacza, że niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga oceniona zostanie jako niedopuszczalna. To zaś skutkować będzie jej odrzuceniem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. W sprawie dotyczącej bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego nie ma organu wyższego stopnia. Wobec powyższego skargę na bezczynność tego organu do sądu administracyjnego należy poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie pozostaje bezsporne, że skarżący nie poprzedził skargi na bezczynność wezwaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.