II SAB/Gd 124/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2019 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Wojskowej Komendy Uzupełnień w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Skarga K. S. na bezczynność Wojskowej Komendy Uzupełnień w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 8 lipca 2018 r., nadanym drogą elektroniczną, skarżący zwrócił się do Wojskowego Komendanta Uzupełnień o przekazanie informacji publicznych "do których pierwotnie zobowiązany był Komendant Rektor AWL, jednak informacje te obecnie znajdują się w WKU", jednocześnie wskazując, że wnosi o wszczęcie postępowania w zakresie uchylenia decyzji administracyjnych związanych z ppor. D. S., gdyż wprowadziła ona RWKML w błąd i doszło do niezasadnego nadania jej kategorii A. Wojskowy Komendant Uzupełnień pismem przesłanym drogą elektroniczną w dniu 20 lipca 2018 r. zawiadomił skarżącego o możliwości udostępnienia informacji. Kolejnym pismem z dnia 22 lipca 2018 r., również nadanym drogą elektroniczną, skarżący doprecyzował uprzednio złożony wniosek wskazując, że zwraca się do Wojskowego Komendanta Uzupełnień o udostępnienie fotokopii opinii służbowych żołnierza rezerwy ppor. rez. D. S. i przesłanie jej mailem na jego adres za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Pismem z dnia 30 lipca 2018 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień wezwał skarżącego do uzupełnienia braków złożonego wniosku. W dniu 3 sierpnia 2018 r. organ skierował korespondencję, która dotyczyła uzyskanej przez D. S. kategorii zdrowia do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej poprzez Rejonową Wojskową Komisję oraz poprzez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. Natomiast kwestię uzyskania patentu oficerskiego przez wymienioną wyżej żołnierz rezerwy wraz z wnioskowaniem o uchylenie wydanej decyzji w kwestii nadania stopnia oficerskiego organ przekazał w dniu 3 sierpnia 2018 r. do Dyrektora Departamentu Kadr MON, poprzez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. W obu przypadkach skarżący otrzymał do wiadomości informację o wykonanych w przedmiocie jego sprawy czynnościach. W dniu 16 sierpnia 2018 r. skarżący nadesłał do akt sprawy własnoręcznie podpisany wniosek, w którym podtrzymał swoją prośbę o udostępnienie treści opinii służbowej dotyczącej ppor. rez. D. S. Decyzją z dnia 23 sierpnia 2018 r., nr [..], Wojskowy Komendant Uzupełnień odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w postaci "wykonania fotokopii lub kopii opinii służbowej" danych osobowych zawartych w ewidencji wojskowej. Od decyzji tej pismem z dnia 11 września 2018 r. skarżący złożył odwołanie. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 28 września 2018 r., nr [..], Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego utrzymał w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia 23 sierpnia 2018 r. W dniu 19 października 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojskowej Komendy Uzupełnień w zakresie wydania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumentów m.in. w postaci kopii opinii służbowych żołnierza D. S. z okresu wykonywania przez nią długotrwałego w 2015 r. oficerskiego szkolenia wojskowego w Akademii Wojsk Lądowych (poprzednia nazwa – Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych), do którego uzyskał już dostęp orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygn. akt IV SAB/Wr 1/18 i sygn. akt IV SAB/Wr 45/18, zarzucając oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa tj. art. 53 § 3 i art. 149 § 1 pkt pkt 3 i § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez: - przekroczenie kompetencji w decyzji [..] Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w zakresie uzupełnienia decyzji [..] WKU o negatywną przesłankę odmowy udzielenia informacji m.in. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej; - obrazę przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt IV SAB/Wr 1/18 i sygn. akt IV SAB/Wr 45/18 wskazując, że wnioskowane przez skarżącego dokumenty podlegają ochronie z uwagi na treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej; - obrazę przepisu art. 49 ust. 1 pkt i 1d ustawy o powszechnym obowiązku obrony w zakresie nieuznania, że skarżący zgodnie z art. 49 ust. 1d tej ustawy nie jest "innym podmiotem uprawnionym na podstawie odrębnych przepisów" do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej; - obrazę przepisów postępowania w zakresie nie przeprowadzenia dowodów z akt postępowania o dostępie do informacji publicznej zgromadzonych w AWL; - obrazę przepisów prawa w zakresie definicja słowa "podmiot" z art. 49 ust. 1d pkt 7 ustawy o powszechnym obowiązku obrony; - obrazę przepisów z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wniesioną skargę Wojskowa Komenda Uzupełnień wniosła o jej oddalenie wskazując, że wniesiona skarga jest niezasadna. Organ wyjaśnił, że udzielił każdorazowo odpowiedzi skarżącemu, a w przypadku spraw, co do których nie należały one do jego kompetencji przekazał je według właściwości rzeczowej, o czym skarżący był informowany. Z korespondencji skierowanej przez skarżącego wywnioskowano, że skarżący wnosi o wgląd do dokumentów przekazanych do WKU przez Akademię Wojsk Lądowych, dlatego zawiadomiono skarżącego pismem o możliwości zapoznania się z dokumentami. Dalsza korespondencja ze skarżącym powodowała, że dużo czasu zajęło ustalenie konkretnie o dostęp do jakich danych skarżącemu chodzi. W piśmie elektronicznym z dnia 9 lipca 2018 r. skarżący żądał danych wymienionych na stronie piątej pisma Komendanta Rektora, bez sprecyzowania tych danych. Dopiero doprecyzowanie przez skarżącego w dniu 16 sierpnia 2018 r. zakresu wnioskowanych informacji spowodowało ponowną analizę, co do możliwości udzielenia skarżącemu dostępu do informacji, o które wniósł. Wobec powyższego Wojskowy Komendant Uzupełnień, w świetle art. 49 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej wydał decyzję nr [..], w której odmówił skarżącemu dostępu do informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018, 2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, 1302 t.j.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1380 ze zm.) - zwanej dalej u.d.i.p., wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Ponadto, z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Odnosząc się do charakteru żądanej informacji należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 roku, sygn. akt II SA 4059/02, CBOSA). A zatem z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieć do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo nie wyda na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego został skierowany do organu, który został powołany do realizacji zadań publicznych, a informacja ta ma charakter informacji publicznej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący pismami z dnia 8 lipca 2018 r. i 22 lipca 2018 r. roku wystąpił do wojskowej Komendy Uzupełnień o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jednakże jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w wyżej wymienionym terminie, wówczas obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Organ pismem z dnia 30 lipca 2018 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego podpisanie, co nastąpiło w dniu 16 sierpnia 2018 r. Następnie organ decyzją z dnia 23 sierpnia 2018 r., przed wniesieniem skargi, co nastąpiło w dniu 19 października, odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji. Tym samy organ zachował się zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (liczonym od dnia 16 sierpnia 2018 roku) załatwił wniosek skarżącego poprzez wydanie decyzji. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) W związku można stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna, ponieważ w dacie jej wniesienia organ nie pozostawał w bezczynności. Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Niniejsza sprawa z uwagi na swój przedmiot została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.